Chevron, Shell e o verdadeiro custo do gas e do petróleo

Por Amy Goodman
30.05.2009

A economía é un caos, o desemprego aumenta, a industria automotriz está colapsando. Pero as ganancias das empresas petroleiras Chevron e Shell son máis altas que nunca. Con todo, ao redor do mundo -desde a selva ecuatoriana, ata o Delta do Níxer en Nixeria, pasando polos tribunais e as rúas de Nova York e San Ramón, California - a xente está loitando contra as xigantes petroleiras do mundo. Shell e Chevron están no centro de atención debido ás súas asembleas de accionistas e a un xuízo histórico, dous feitos que están ocorrendo esta semana.

O 13 de maio, as Forzas Armadas Nixerianas lanzaron un ataque contra poboados no Delta do Níxer, unha zona do país rica en petróleo. Témese que centos de civís morran na ofensiva. Unha celebración no poboado de Oporoza, na área do delta, foi atacada, segundo Amnistía Internacional. Unha testemuña díxolle á organización: "Escoitei o son dunha aeronave; vin dous helicópteros militares disparando ás casas, ao palacio, disparándonos a nós. Tivemos que correr a un lugar seguro dentro da selva. Nas matogueiras, escoitei a adultos chorando, tantas nais que non podían atopar aos seus fillos; todos correron para salvar as súas vidas".

Shell afronta un xuízo nun tribunal federal de Estados Unidos, o caso Wiwa contra Shell, en base á suposta colaboración da petroleira na violenta represión do movemento de base do pobo Ogoni, do Delta do Níxer, levada a cabo pola ditadura nixeriana durante a década dos 90. Shell explota as riquezas petroleiras do Delta do Níxer, provocando desprazamentos, contaminación e deforestación. A demanda tamén afirma que Shell axudou a eliminar o Movemento pola Sobrevivencia do Pobo Ogoni e ao seu carismático líder, Ken Saro-Wiwa. Saro-Wiwa fora o guionista da telenovela máis popular de Nixeria, pero decidiu unirse aos Ogoni, cuxo territorio cerca do Delta do Níxer fora asucado por oleodutos. As crianzas de Ogonilandia , como se denomina a súa terra, non sabían o que era unha noite escura, vivían baixo os escintileos das llamaradas, llamaradas de gas do tamaño dun edificio de apartamentos que estaban acendidas día e noite, e que son ilegais en Estados Unidos.

Entrevistei a Saro-Wiwa en 1994. Díxome: "Ás empresas petroleiras gústanlles as ditaduras militares porque, basicamente, baixo estas ditaduras poden estafar. As ditaduras son brutais coa xente, e poden negar os dereitos humanos das persoas e das comunidades moi facilmente, sen escrúpulos", e agregou: "No que a min respecta, son un home marcado".

Saro-Wiwa regresou a Nixeria e foi arrestado pola Xunta Militar. O 10 de novembro de 1995, logo dun xuízo arranxado, foi colgado xunto con outros oito activistas Ogoni.

En 1998, viaxei ao Delta do Níxer co xornalista Jeremy Scahill. Un executivo de Chevron que se atopaba alí díxonos que a empresa transportou tropas da mal reputada Forza Policíal Móbil Nixeriana -coñecida pola súa política de "matar e irse"-, nun helicóptero que lle pertencía á compañía, ata unha lancha petroleira que fora ocupada por manifestantes non violentos. Dous manifestantes foron asasinados, e moitos outros foron arrestados e torturados.

Oronto Douglas, un dos avogados de Saro-Wiwa, díxonos: "Está moi claro que Chevron, do mesmo xeito que Shell, utiliza ás Forzas Armadas para protexer as súas actividades petroleiras. Perforan e matan".

Chevron é o segundo maior accionista (logo da empresa petroleira francesa Total) do proxecto do campo de gas natural e gasoduto de Yadana, en Birmania (que a Xunta Militar ha renombrado "Myanmar"). O gasoduto é a maior fonte primaria de ingresos da Xunta Militar, e as súas ganacias sumáronlle un total de ao redor de mil millóns de dólares en 2007. A Premio Nobel da Paz Aung San Suu Kyi, que foi elixida popularmente como líder de Birmania en 1990, estivo baixo arresto domiciliario durante 14 dos últimos 20 anos, e terá que comparecer ante os tribunais novamente esta semana (o martes, o goberno dixo que puxera fin ao arresto domiciliario de Suu Kyi, pero permanece detida, en espera do resultado do xuízo). O goberno de Estados Unidos prohibiu ás empresas estadounidenses investir en Birmania desde 1997, pero Chevron ten unha exoneración, que herdou cando adquiriu a empresa petroleira Unocal.

Unha longa lista na que se enumeran abusos similares labores por Chevron, desde Filipinas a Kazajistán, Chad, Camerún, Iraq, Ecuador e Angola, e en todo Estados Unidos e Canadá, é detallada nun "informe anual alternativo" preparado por un consorcio de organizacións non gobernamentais, que está sendo distribuído aos accionistas de Chevron na súa asemblea anual desta semana, e ao público en TrueCostofChevron.com.

Chevron está sendo investigada polo Fiscal Xeral do Estado de Nova York, Andrew Cuomo, acerca de se a empresa foi "precisa e exhaustiva" na descrición das súas potenciais responsabilidades legais. Con todo, goza dunha longa tradición de contratar a xente con poder político. Condoleezza Rice foi directora da empresa durante moito tempo (ata había un buque petroleiro co seu nome), e o novo asesor xeral recentemente contratado é nada menos que o desprestixiado avogado do Pentágono, William J. Haynes, quen defendeu as "técnicas de interrogatorio severas", ata o submarino. O xeneral James L. Jones, Asesor de Seguridade Nacional do Presidente Barack Obama, formou parte da Xunta de Directores de Chevron durante a maior parte de 2008, ata que recibiu a designación de alto nivel na Casa Branca.

[Clicar acima da foto para ampliar]

Saro-Wiwa dixo antes de morrer: "Imos esixir os nosos dereitos en forma pacífica, sen violencia, e venceremos". Un movemento popular mundial está crecendo para lograr xustamente iso.

———————————

Denis Moynihan colaborou na investigación desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É co-autora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Mercés Camps e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_____________

Leccións do Exxon Valdez

Por Amy Goodman
25 de Marzo de 2009

Fai vinte anos, o buque petroleiro Exxon Valdez derramou polo menos 11 millóns de galóns de petróleo nas prístinas augas de Prince William Sound, en Alaska. As consecuencias do derrame foron desastrosas e continúano sendo ao día de hoxe. O incidente tivo un gran impacto no medio ambiente e a economía. En lugar de consideralo simplemente como un caso de contaminación, Riki Ott cre que o desastre do Exxon Valdez é unha ameaza fundamental para a democracia estadounidense.

Ott, unha toxicóloga mariña e pescadora comercial de salmón, oriúnda de Cordova, Alaska, comeza o seu libro sobre o desastre, "Not One Drop" (Nin unha pinga), cunha cita de Albert Einstein: "Ningún problema pode ser solucionado co mesmo nivel de conciencia que o xerou".

O masivo derrame estendeuse 1.900 quilómetros desde o lugar do accidente, e cubriu 5.150 quilómetros de costa e un área de 25.900 quilómetros cadrados en total. O 24 de marzo de 1989, Ott, que formaba parte do Consello Directivo do Sindicato de Pescadores do Distrito de Cordova, estaba inspeccionando a escena desde o aire: "Era unha escena surreal. Era simplemente marabilloso, marzo, o amencer, as montañas de cor rosada, brillando coa luz do sol. E de súpeto, chegamos ao lugar onde estaba a cuberta vermella do buque petroleiro, que é do longo de tres canchas de fútbol; a auga mansa, de cor azul profundo; e esta mancha negra, como de tinta, que se estendía coa marea".

A noticia do derrame coñeceuse en todo o mundo, e moita xente achegouse a Valdez, Alaska para empezar a limpeza. A vida mariña quedou devastada. Ott di que ata medio millón de paxaros mariños morreron, ademais de 5.000 nutrias mariñas, 300 ou máis focas de Groenlandia e millóns de salmóns novos, ovos de peixes e peixes novos. A morte dos ovos de peixes provocou un impacto de longo prazo, aínda que retardado, na pesca de arenque e salmón en Prince William Sound. En 1993, a industria pesqueira estaba en quebra. As familias perderon o seu sustento logo de pedir grandes préstamos para comprar botes e permisos de pesca custosos. Aínda que a pesca de salmón mellorou, os arenques nunca volveron.

Esta situación económica desfavorable é unha das bases da acción legal contra ExxonMobil, a maior empresa petroleira do mundo. O complexo litixio prolongouse durante dúas décadas, e ExxonMobil está gañando. Hai 22.000 actores que demandan a ExxonMobil. Un xurado outorgoulle unha indemnización de 5.000 millóns de dólares aos demandantes por danos e prexuízos, que equivale ao que eran, naquel momento, as ganancias anuais de Exxon. Esta cifra foi reducida á metade por un Tribunal Federal de Apelacións, e foi reducida finalmente a apenas pouco máis de 500 millóns de dólares pola Corte Suprema. Ao longo dos 20 anos de batallas xudiciais, 6.000 dos demandantes orixinais morreron. ExxonMobil, coas súas millonarias ganancias anuais e exércitos de avogados, pode facer que o caso de Valdez permaneza nos tribunais durante décadas, mentres os pescadores comerciais damnificados van morrendo da pouco.

O poder de ExxonMobil para librar unha batalla contra decenas de miles de cidadáns fixo que Ott unísese ao crecente número de activistas que quere pór ás empresas no seu lugar, quitándolles o seu status xurídico de "persoa". Unha decisión da Corte Suprema de Estados Unidos do século XIX deulle ás empresas o status de "persoas", brindándolles o acceso a proteccións amparadas pola Carta de Dereitos. Ironicamente, este dereito xorde da "Cláusula de Protección Igualitaria" da 14ª Emenda, adoptada para protexer aos escravos liberados das opresivas leis estatais logo da Guerra Civil. Historicamente, as empresas eran habilitadas polos estados para realizar as súas actividades. Os estados podían revogar o permiso dunha empresa se esta inclumplía a lei ou actuaba por encima da súa habilitación.

Ricki Ott díxome: "Durante os primeiros corenta anos logo da aprobación de devandita lei, presentáronse 307 demandas, dezanove por parte de afroestadounidenses, o resto por empresas. E nese momento, cando a Décimocuarta Emenda aprobouse para as empresas, xurdiu isto que se chama persoa empresarial. E a persoa empresarial, aos ollos da lei, pode ter acceso a dereitos, dereitos humanos, á Carta de Dereitos, a proteccións constitucionais. Iso está mal. A palabra -empresa- nunca aparece na Constitución nin na Carta de Dereitos. Así é como perdemos a liberdade de expresión. Aínda temos, como pobo, a Primeira Emenda, pero tamén a teñen as empresas".

Considérase que a "liberdade de expresión" das empresas inclúe realizar contribucións a campañas políticas e facer lobby no Congreso. As persoas que inclumplen a lei poden ser encerradas; cando unha empresa incumpre a lei - aínda que cometa un delito doloso, provocando a morte - as consecuencias non adoitan ser máis que unha multa, que a empresa pode cancelar mediante o pago de impostos. Como expresa Ott: "Se a lei coñecida como -a terceira é a vencida- pode pór a alguén preso para sempre, por que non sucede o mesmo coas empresas?" A chamada reforma "tort" do dereito estadounidense está erosionando a capacidade dos individuos de demandar ás empresas e a capacidade dos tribunais de valuar os danos e prexuízos, de modo tal que disuadiría ás empresas de cometer actos ilícitos.

Ott, xunto con outras persoas, redactaron unha "28a Emenda" da Constitución que lles quitaría o status de "persoa" ás empresas, someténdoas á mesma supervisión que existía nos primeiros 100 anos de historia de Estados Unidos.

Coa actual crise económica mundial e a crecente indignación pública polos excesos dos executivos de AIG e doutros beneficiarios do rescate financeiro, agora podería ser o momento de ampliar o compromiso público para terminar co desequilibrio de poder existente entre a xente e as empresas que ha socavado a democracia.

_____

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Perez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

______________

Van executar a túa casa? Non che vaias, quedate de ocupa

Por Amy Goodman 4 de Febreiro de 2009

Marcy Kaptur de Ohio é a lexisladora demócrata de máis longa traxectoria na historia do Congreso de Estados Unidos. O seu distrito, que se estende ao longo da beira do Lago Erie, do oeste de Cleveland a Toledo, afronta unha epidemia de execucións hipotecarias e un índice de desemprego do 11,5 por cento. A rexión do centro do país, coñecida como o Cinto Industrial, foi esnaquizada polo Tratado de Libre Comercio de América do Norte (TLCAN), que provocou o peche de fábricas e mergullou aos establecementos de agricultura familiar. Kaptur encabezou a loita no Congreso contra o TLCAN. Agora recomenda unha solución radical ás execucións hipotecarias no Congreso de Estados Unidos:

"Dígolles ao pobo estadounidense, sexan ocupas nas súas propias casas. Non se vaian".

Critica que o rescate financeiro non protexeu aos propietarios que afrontaban execucións hipotecarias. O seu consello de "ocupar" explota intelixentemente un tecnicismo legal na crise hipotecaria. Realizáronse estas hipotecas, logo foron ofrecidas en forma de bonos e vendidas e revendidas en varias oportunidades polos mesmos bancos de Wall Street que agora se están beneficiando co Programa de Alivio para Activos en Problemas (TARP, polas súas siglas en inglés). Os bancos que executan ás familias a miúdo non poden colocar o mesmo pagarei que obriga ao propietario ao mal préstamo. "Mostren o pagarei", recomenda Kaptur a quen afrontan pedidos de execución dos bancos.

"A posesión é o 90 por cento da lei", díxome a congresista Kaptur. "Polo tanto, quédense na súa propiedade. Consigan representación legal adecuada … [se] Wall Street non pode mostrar a escritura nin a auditoría da hipoteca … deberían permancer no seu fogar. É o seu castelo. É máis que unha propiedade. A maioría das persoas nin sequera pensan en obter representación porque o banco dálles un papel e din ‘Ah, é o banco’, e asústanse en lugar de dicir: ‘Este é un contrato legal. A hipoteca é un contrato. Eu son unha das partes, hai outra parte. Cales son os meus dereitos legais como propietario en virtude da lei’"

Se miran os activos tóxicos (“bad paper”), se miran onde está o problema, de 95 a 98 por cento de pagareinos realmente pasou a cinco institucións: JPMorgan Chase, Bank of America, Wachovia, Citigroup e HSBC. Teñen a este país agarrado do pescozo?.

A congresista Kaptur recomenda chamar á Sociedade de Axuda Legal, ao colexio de avogados ou ao (888) 995-HOPE (esperanza) por asistencia legal.

A tarefa onerosa de desaloxar fisicamente ás persoas e desposuílas das súas posesións é xeralmente competencia do comisario local. Kaptur condiciona o seu consello de ocupar ao dicir "Se é un desaloxo do comisario, se chegou a ese punto, iso [permanecer na casa] é case imposible". A menos que o comisario néguese a realizar o desaloxo, como decidiu facelo o Comisario Warren Evans do Condado de Wayne, en Michigan. O Condado de Wayne, que inclúe Detroit, sufriu máis de 46.000 execucións hipotecarias nos últimos dous anos.

Logo de revisar o Programa de Axuda para Activos en Problemas (TARP), o Comisario Evans determinou que as execucións hipotecarias contradecirían a meta do TARP de reducir as execucións, e que estaría violando a lei ao negarlle aos propietarios que sufriron execucións hipotecarias a oportunidade de asistencia federal. "Non podo, coa conciencia limpa, permitir que máis familias sexan desaloxadas dos seus fogares ata que estea convencido de que esgoten todas as opcións que teñen por lei, para evitar a execución hipotecaria", dixo.
Bruce Marks da Corporación de Asistencia á Veciñanza de Estados Unidos (NACA, polas súas siglas en inglés), con sede en Boston, está levando a batalla ás casas dos directores dos bancos. En outubro, mentres se creaba o rescate de TARP para beneficiar a Wall Street e non ao cidadán común e corrente, NACA bloqueou a entrada da xigante hipotecaria Fannie Mae ata que logrou unha reunión cos executivos. Agora NACA está traballando con Fannie Mae para reestruturar as hipotecas. Marks está organizando unha "Xira de Predadores" de tres día en todo o país, que pasará polas casas dos directores executivos para esixirlles que se reúnan con eles. Díxome: "Isto é o que faremos xunto con miles de propietarios. Iremos ás súas casas [dos directores] e dirémoslles: ‘Quero que coñeza á miña familia. Quero que vexa a quen está executando’ … Se nos van a sacar as nosas casas, imos ir ás súas casas, e imos dicirlles ‘Xa basta’? ".

Antes da asunción de mando, Larry Summers, o director do Consello Económico Nacional do Presidente Barack Obama, prometeu aos líderes demócratas do congreso "implementar políticas intelixentes e agresivas para reducir o número de execucións hipotecarias evitables ao axudar a reducir os pagos hipotecarios para os propietarios responsables con problemas económicos, ademais de reformar as nosas leis de quebra e fortalecer as inciativas de vivenda existentes".

Segundo un informe de RealtyTrac, "Rexistráronse 2,3 millóns de pedidos de execucións hipotecarias contra propiedades estadounidenses en 2008, un aumento do 81 por cento con respecto a 2007 e de máis de 225 por cento con respecto a 2006". Mentres se agudiza a criris financeira, a xente que afronta execucións hipotecarias debería seguir o consello de Kaptur e dicirlle aos bancos "Mostren o pagarei".

———————————–

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2008 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_______

Unha longa travesía en tren

Por Amy Goodman

Comezou cunha viaxe en tren. Barack Obama viaxou ata Wáshington D.C., para a cerimonia de toma de mando, realizando unha xira en tren de varias paradas curtas. "Aos nenos que escoitan o asubío do tren e soñan cunha vida mellor - por eles loitamos", dixo Obama na xira, que foi comparada coa viaxe en tren realizada por Abraham Lincoln desde Springfield, Illinois, a Wáshington D.C. en febreiro de 1861, camiño á asunción do seu primeiro mandato. Abundan as comparacións entre Obama e Lincoln que describen o período que vai desde a abolición da escravitude en Estados Unidos ata a elección do seu primeiro presidente afroestadounidense.

O tren, con todo, entraña un maior simbolismo sobre o que se sostén o histórico ascenso de Obama á Casa Branca, que se remonta á loita polos dereitos civís, reflicte o activismo de base sen precedentes que formou o núcleo da campaña de Obama e traza cara a onde podería dirixirse a nación durante o seu goberno.

A. Philip Randolph foi un lendario líder sindical e dos dereitos civís. Organizou a Irmandade de Maleteiros de Coches Cama (BSCP, polas súas siglas en inglés), os homes que atendían aos pasaxeiros nos vagóns nocturnos construídos pola Compañía Pullman. A pesar de que o traballo de maleteiro estaba mellor remunerado que moitos traballos dispoñibles para os afroestadounidenses na época, igualmente había inxustizas e indignidades. A práctica común, por exemplo, era chamar aos maleteiros "George", sen importar cal era o seu nome verdadeiro, polo dono da empresa, George Pullman. Miles de maleteiros procuraron melloras mediante a negociación colectiva. (Ironicamente, logo da morte de Pullman en 1897, a Compañía Pullman foi administrada polo único fillo de Abraham Lincoln que quedaba con vida, Robert Todd Lincoln, ata mediados dos anos 20). A loita de Randolph por organizar aos traballadores nun sindicato levou 12 anos, desde 1925, atravesando a crise económica de 1929, ata o goberno de Franklin Delano Roosevelt.

Harry Belafonte recordou nunha recente entrevista con Tavis Smiley unha historia que lle contou Eleanor Roosevelt: "Foi cando presentou por primeira vez a A. Philip Randolph, un gran líder sindical da década do 30 e quen formou parte do movemento polos dereitos civís. Presentoullo a Franklin Delano Roosevelt por primeira vez nunha cea, e Roosevelt lle imploró que por favor lle dixese o que pensaba da nación, o que pensaba dos problemas do pobo negro e o que pensaba…cara a onde se dirixía a nación". E A. Philip Randolph falou en forma elocuente sobre o que pensaba, e cando terminou Roosevelt díxolle: "Ud. sabe, Señor Randolph, escoitei todo o que dixo esta noite, e estou totalmente de acordo con Ud. Estou de acordo con todo o que dixo, ata a miña capacidade para corrixir moitos destes erros e de utilizar o meu poder e o estrado. …Pero lle pediría unha cousa, Sr. Randolph, e é que salga e obrígueme a facelo".

Esta historia foi contada novamente por Barack Obama nun evento de recadación de fondos da súa campaña en Montclair, Nova Jersey, fai máis dun ano. Foi en resposta a unha pregunta que lle fixo unha persoa sobre atopar unha solución xusta ao conflito Israel/ Palestina. Logo de volver contar a anécdota de Randolph, Obama dixo que el era só unha persoa, que non podía facelo só. A resposta final de Obama foi: "Obrígueme a facelo".

Ese é o desafío.

Logo de lograr unha resolución na loita laboral de Pullman, Randolph continuou. Enfrontou a FDR ao comezar a organizar unha marcha en Wáshington programada para 1941, para pór fin á segregación nas forzas armadas e para asegurar que a actividade económica ao redor da guerra estivese igualmente dispoñible para os afroestadounidenses. FDR emitiu unha orde executiva, e máis tarde, o Presidente Harry S. Truman aboliu a segregación nas forzas armadas. Randolph, Bayard Rustin e Martin Luther King Jr. organizaron a histórica "Marcha sobre Wáshington" de 1963, que serviu como forte e simbólico pano de fondo para a vitoria de Obama. Este fin de semana histórico tamén coincide co aniversario do Dr. King. Se King sobrevivise, cumpriría apenas 80 anos de idade.

Mentres Obama comeza a súa primeira semana como presidente, algúns poderán advertir que é xusto esperar e ver que fará. Pero o grupo pola paz Code Pink non esperará. Ao longo do percorrido do desfile de toma de posesión repartiron miles de cintas rosadas, alentando á xente a que se unha a eles para obrigar ao Presidente Obama a que cumpra as promesas de paz realizadas durante a súa campaña: pór fin á guerra en Iraq, pechar Guantánamo, rexeitar a Lei de Comisións Militares, pór fin á tortura, traballar para eliminar as armas nucleares, manter conversacións directas e sen condicións con Irán e cumprir cos tratados internacionais aprobados polo Senado.

Simplemente sigan o propio consello de Obama: obrígueno a facelo.

21 de Xaneiro de 2009

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2008 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_________________

Nada que temer salvo a falta de asistencia médica

Por Amy Goodman [*]

Cincuenta millóns de estadounidenses carecen de asistencia médica e 25 millóns teñen seguro médico limitado. Millóns de estadounidenses que están sendo despedidos pronto engrosarán estas listas. As contas médicas son causa de máis da metade das quebras persoais en Estados Unidos. Desesperados por ter asistencia médica, quen carecen de seguro ou teñen un seguro limitado, acoden en masa ás salas de urxencia, a miúdo tendo que lidar con problemas que se poderían evitar.

As xigantes da industria automotriz estadounidense están ao bordo da quebra en parte debido a gastos de saúde extraordinarios, mentres compiten con empresas asentadas en países que brindan asistencia de saúde universal. O economista Dean Baker calculou como lle iría a General Motors se os seus custos de asistencia de saúde fosen os mesmos que en Canadá: "GM obtivese maiores ganancias sen facer máis cambios, maiores ganancias que igualarían os 22.000 millóns de dólares no curso da última década. Non terían que acudir ao goberno en busca de axuda". GM é ás veces descrita como unha empresa de asistencia de saúde que fabrica autos. O ex Presidente de Chrysler, Le Iacocca dixo en 2005, "É un feito ben coñecido que a industria automobilística estadounidense gasta máis en asistencia de saúde por cada auto, que en aceiro". El apoia un sistema de asistencia de saúde nacional.

Barack Obama dixo nun discurso pronunciado en 2007 que "a asistencia médica universal, accesible para todos os estadounidenses non debería ser unha cuestión de ‘’se , senón que debería ser unha cuestión de como ‘’… Cada catro anos ofrécense plans de asistencia médica en campañas con moita publicidade e promesas … E no momento que asume o presidente, os plans colapsan baixo o peso da política de Wáshington".

Franklin Delano Roosevelt, no seu discurso de asunción de mando en marzo de 1933, declarou: "Non temos nada que temer, salvo o propio medo … Esta nación pide acción, e acción agora". Xa entrada a Gran Depresión, seguiu unha onda de políticas ambiciosas, que son detalladas polo editorialista do New York Estafes Adam Cohen no seu novo libro, "Nada que Temer". Cohen escribe que Roosevelt desenvolveu o ‘New Deal’ con asesores e membros do gabinete craves e visionarios que aprobaron políticas audaces, entre eles Frances Perkins, a primeira muller membro do gabinete en Estados Unidos. Perkins, Secretaria de Traballo de Roosevelt, promoveu un programa de asistencia nacional que sentou as bases do sistema de benestar, e tamén promoveu regulacións sobre o salario mínimo, sobre o límite de horas de traballo e a prohibición do traballo infantil.

Pero non logrou que se aprobase a asistencia de saúde universal. Cohen díxome: "Ela realmente foi a conciencia do ‘New Deal’ en moitas formas…presidiu o comité de Seguridade Social. E quería que fose máis aló…que incluíse un seguro de saúde nacional, pero a AMA (Asociación Médica de Estados Unidos), ata nese entón era moi forte e opúxose. E ela e outro par de progresistas do comité dixeron ‘Mellor nos conformamos co que podemos lograr’. Non quixeron perder todo o programa de Seguridade Social".

Obama designou ao ex Senador Tom Daschle como Secretario de Saúde e Servizos Humanos, e Director da nova Oficina de Reforma do Sistema de Saúde da Casa Branca. O libro de Daschle sobre o sistema de asistencia de saúde, "Critical", recompila os fracasos históricos no logro da asistencia universal. Daschle escribe no seu libro:

"Do mesmo xeito que Clinton, Truman tiña motivos para estar confiado. Os seus compañeiros demócratas controlaban ambas as cámaras do Congreso e as enquisas indicaban que os estadounidenses estaban preocupados polo alto custo da asistencia de saúde e estaban desexosos dun cambio. Pero ambos os presidentes subestimaron o poder das forzas aliñadas na súa contra…lobbistas con intereses especiais- encabezados por médicos na época de Truman, e por aseguradoras na de Clinton".

Obama coñece ben o tema: a súa nai, mentres morría de cancro, aínda tiña que loitar contra a industria dos seguros de saúde. Naquel discurso de 2007, Obama dixo: "Os plans provisorios e as solucións a medias, agora son algo do pasado…. Non podemos darnos o luxo doutra farsa decepcionante. Outra área máis polémica que debemos atender é canto do noso gasto en asistencia de saúde vai ás ganancias marca obtidas pola industria farmacéutica e de saúde".

Con todo, Daschel non propón moito máis que soluciones provisorias "mellorar os programas Medicare, Medicaid e a Administración de Saúde dos Veteranos de Guerra, todos exemplos dunha - asistencia de saúde de pagador único - na que o goberno é o único que paga a asistencia de saúde" mentres mantén o modelo de seguro médico lucrativo, ineficiente e de múltiples pagadores. En decembro de 2007, o Colexio de Médicos de Estados Unidos comparou o sistema de saúde de devandito país co doutros países. O seu informe conclúe: "Os sistemas de pagador único xeralmente teñen a vantaxe de ser máis xustos, con menos custos administrativos que os sistemas que utilizan seguros de saúde privados, menores gastos per cápita en asistencia de saúde e altos niveis de satisfacción do consumidor e paciente".

Michael Moore, na súa película "SICKO", inclúe unha gravación de John Ehrlichman dirixíndose a Richard Nixon, mentres discuten as ganancias das empresas de seguros médicos. A gravación di: "…[as empresas de seguros de saúde] fan máis diñeiro canto menos asistencia brindan [aos pacientes]". Obama está á fronte agora. A quen imitará? A Nixon ou a Roosevelt? A xente de todo o espectro político e económico, desde as grandes empresas ao cidadán común, morre por saber.
___

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2008 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

________________

Voces israelís pola paz

Por Amy Goodman[*]

Ao peche desta columna, a ofensiva de Israel contra a Franxa de Gaza - que comezou con bombardeos aéreos e navais e agora inclúe tamén unha invasión terrestre - arroxaba un saldo de máis de 600 palestinos mortos, e un número de feridos que superaba os 2700. Dos dez israelís que morreron desde o comezo da ofensiva, tres deles son soldados do exército israelí que foron alcanzados porfogo amigo. Máis aló dos mortos e feridos, o pobo de Gaza está sumido nunha grave crise humanitaria que o goberno de Israel nega. Con todo, hai quen desde o lado israelí oponse ao ataque militar.

Unha desas voces é a do profesor israelí Neve Gordon, quen ocupa o cargo de Director do Departamento de Política e Goberno da Universidade Ben-Gurion de Negev, no sur de Israel, a rexión máis golpeada polos foguetes de Hamas.

En conversación telefónica desde Beersheba, Gordon dixo: "Recentemente, fai menos dunha hora, caeu un foguete a poucos metros de casa. Os meus dous fillos dormen desde fai unha semana nun refuxio antibombas. E aínda así, creo que o que está facendo Israel é unha atrocidade… O problema é que a maioría dos israelís sostén que Israel abandonou a Franxa de Gaza fai tres anos pero que Hamas aínda nos segue lanzando foguetes. Esquécense de certos detalles. Como, por exemplo, o detalle de que Israel mantén a soberanía. O detalle de que os Palestinos viven enjaulados. O detalle de que non poden acceder aos alimentos básicos, que carecen de electricidade, que non teñen subministración de auga. E cando se ignoran este tipo de detalles, o único que un pode dicir é: Oe, nós marchámonos do seu territorio. Por que nos seguen disparando"? Iso é co que os medios estivéronnos bombardeando sen cesar, o que nos fai chegar á conclusión de que esta é unha guerra racional. Se mirásemos o que estivo pasando na Franxa de Gaza nos últimos tres anos e vísemos o que Israel lles fixo aos palestinos, a conclusión á que chegariamos sería outra: que a resistencia palestina é racional. E iso é o que están omitiendo os nosos medios masivos de comunicación".

O fin de semana, Gordon participou xunto a dez mil israelís máis nunha marcha multitudinaria pola paz realizada en Tel Aviv. Na marcha tamén estaba o activista israelí Uri Avnery, quen milita desde fai anos pola paz. Avnery cualificou á invasión de "guerra criminal, porque, encima de todo o demais, Ehud Barak e Tzipi Livni estana utilizando aberta e desvergonzadamente para facer campaña electoral". Avnery tamén dixo: "Acuso a Ehud Barak de explotar aos soldados das IDF [Forzas de Defensa Israelís] para lograr máis escanos no Knéset [Parlamento de Israel]. Acuso a Tzipi Livni de alentar á masacre mutua para poder converterse en Primeira Ministra". As eleccións israelís realizaranse en febreiro.

A ofensiva fortalece ao ex Primeiro Ministro israelí e líder do partido dereitista Likud Benjamin Netanyahu, un destacado partidario da liña dura e candidato favorito a ocupar o cargo de Primeiro Ministro. Mentres que Netanyahu apoia plenamente o ataque a Gaza, o seu sobriño, Jonathan Ben-Artzi, é un objetor de conciencia israelí que foi xulgado por un tribunal militar e sentenciado a un ano e medio de prisión. Actualmente estuda na Universidade de Brown, en Providence, Rhode Island, desde onde se comunicou comigo.

"Falo (…) non como o sobriño de alguén senón (…) como un israelí que apela aos estadounidenses para dicirlles que non teñen que apoiar cegamente a Israel. As accións de Israel non son todas santas (…) ás veces é necesario que vostedes se dirixan con firmeza a Israel e dígannos, díganlle ao noso goberno que poña fin ás súas accións".

Gideon Levy, un xornalista xudeu que traballa para o xornal israelí Haaretz, díxome: "Creo que o obxectivo de Israel de protexer aos seus cidadáns no sur do país é lexítimo e que tiña o dereito lexítimo a facer algo, que é o que todos os israelís esperan do goberno, pero ese dereito a facer algo non xustifica este operativo desapiadado e violento. Os esforzos diplomáticos recentemente estaban comezando e creo que poderiamos lograr unha nova tregua sen este derramamiento de sangue. E ata cando se dá unha resposta militar hai diversas etapas. Mandar de inmediato decenas de avións bombardeiros a arroxar centos de bombas sobre unha poboación civil totalmente indefensa -tan só no día de hoxe unha familia enterraba a cinco irmás- é algo inaudito. Non podemos permitir que continúe".

Pero continúa. A Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados Palestinos (UNRWA, polas súas siglas en inglés) abriu escolas en Gaza para brindar refuxio á poboación, xa que os habitantes de Gaza están atrapados nesta franxa angosta de territorio sen ter onde fuxir. O portavoz da UNRWA, Christopher Gunness, informoume que o organismo proporcionara ao Exército israelí as coordenadas exactas das escolas: "Máis de mil persoas habíanse refuxiado na escola. Habíase comunicado aos israelís exactamente as coordenadas de GPS da escola, de todas as nosas instalacións en Gaza. Todas as nosas instalacións están claramente marcadas como pertencentes á UNRWA. Se houbo violación do dereito humanitario internacional, e en vistas de que a nosa resposta está moi firmemente arraigada en devandito dereito, queremos unha investigación completa e imparcial". Con todo, polo menos dúas escolas foron bombardeadas por ataques israelís nos últimos días. Tres persoas morreron na escola primaria Asma. O saldo na escola Al-Fakhura do campo de refuxiados Jabaliya en Gaza ascende polo menos a corenta mortos e máis de 55 feridos.

Mentres os avións israelís arroxan panfletos desde o aire instando aos palestinos a abandonar o territorio, os 1,5 millóns de habitantes da Franxa de Gaza—unha das zonas de maior densidade de poboación do planeta—non teñen onde esconderse, non teñen onde fuxir. Os chamamentos a un inmediato cesamento do fogo son ignorados por Israel e bloqueados polo goberno estadounidense. Non está claro que accións tomará Obama cando asuma a presidencia, mais o pobo de Gaza non pode esperar ao cambio de mando. Debe facerse un alto ao fogo xa. E iso sería só o principio.

7 de Xaneiro de 2009

___

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2008 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

___________________

Artigos de Amy Goodman 2008

• As voces da resistencia seguen cantando

  Escoite
  31 de Decembro 2008 — Fortes voces pola paz deixáronnos este ano, xente que utilizou a súa arte para o cambio social, e que a miúdo debeu pagar un alto custo persoal. Máis...

• A poxa dun home para axudar ao medio ambiente

  Escoite
  24 de Decembro 2008 —Tim DeChristopher é un estudante de economía da Universidade de Utah en Salt Lake City, que acababa de terminar o seu último exame antes do receso de inverno. Unha das preguntas do exame era: Se as empresas de petróleo e gas son as únicas interesadas en comprar terras públicas, os prezos que pagan para a explotación de gas e petróleo reflicten os verdadeiros custos? Máis...

• Traballadores despedidos, executivos recompensados e a estafa de Bernard Madoff

  Escoite
  17 de Decembro 2008 —
  Mentres se agudiza a crise financeira mundial, o Departamento de Traballo de Estados Unidos informa que hai máis de dez millóns de estadounidenses desempregados. O desemprego alcanzou o 6,7% en novembro e agréganse 7,3 millóns de "traballadores de medio tempo", que queren traballar tempo completo. Os reclamos por seguro de desemprego alcanzaron a cifra máis alta nos últimos 26 anos, mentres trinta estados afrontan unha posible escaseza de fondos para o seguro de desemprego. Máis...

• A historia de dúas nacións Nobeis

  Escoite

  11 de Decembro 2008 —ESTOCOLMO, Suecia- Os días son curtos aquí en Estocolmo, que está tan ao norte que a luz do sol no inverno redúcese a unhas catro horas cada xornada. Pero a cidade está repleta de turistas, medios e actividades, xa que se entregarán os premios Nobel esta semana. Aínda que estes premios recoñecen logros de traxectoria en medicamento, química, física, literatura, economía e paz, e Suecia é un modelo entre as social-democracias progresistas, hai outra cara de Suecia e dos premios Nobel que nos permite unha mirada máis atenta. Máis...

• Chevron na Casa Branca: Continuísmo no que Podemos Crer

  Escoite 3 de Decembro de 2008 —O luns, o Presidente electo Barack Obama presentou ao mundo os seus principais designados ao gabinete de seguridade nacional, e non deixou ningunha dúbida de que pretende comezar o seu goberno en pé de guerra. Máis...
  

• Tutu, Obama e Medio Oriente

  Escoite 25 de novembro de 2008 — Mentres o Presidente electo Barack Obama céntrase na crise económica de Estados Unidos, arde outro incendio: o conflito Israel-Palestina. Quizá non oian moito ultimamente sobre o desastre na Franxa de Gaza. Ese silencio é intencional: O goberno israelí prohibiu o ingreso de xornalistas internacionais nos territorios ocupados. Máis...

• Unha mirada desde o Sur

  19 de novembro de 2008 — Evo Morales sabe acerca de "cambios nos que un pode confiar". Tamén sabe o que pasa cando se forza a unha elite poderosa a que faga cambios que non quere. Máis...

• O presidente Obama pode redimir á Casa Branca

  12 de novembro de 2008 — O primeiro afroestadounidense elixido para ser presidente de Estados Unidos recentemente visitou o que pronto será a súa nova residencia, unha casa construída por escravos. Cun xesto da súa pluma, o día da toma de posesión da presidencia, o presidente Obama podería prohibir a tortura. Sería un modo de render homenaxe a aqueles escravos que construíron o seu novo fogar, a Casa Branca. Máis...
  

• Organizador en Xefe

  5 de novembro de 2008 — Case se podía oír o suspiro de alivio colectivo do planeta. As eleccións presidenciais estadounidenses foron un evento global en todo sentido. Barack Hussein Obama, fillo dun pai kenyano de cor e dunha nai branca nacida en Kansas, que creceu en Indonesia e Hawaii, representa para moitos unha ponte vivente entre continentes e culturas. Quizais, o traballo que máis o cualificou para a presidencia foi o máis criticado polos seus opoñentes: o seu traballo como organizador comunitario en Chicago. Máis...

• Protexer as eleccións

  29 de outubro de 2008 — O Día das Eleccións achégase, e con el, unha proba da integridade do noso sistema electoral. A quen se lles permitirá votar, quen serán privados dese dereito? Quen poderán usar papeletas tradicionais, quen usarán máquinas de votación electrónica? Estarán os centros de votación abertos o tempo suficiente para o histórico nivel de participación que se espera? Máis...

• Un cambio no que os grandes doantes poden confiar

  22 de outubro de 2008 — O cambio está moi preto. Salvo que se repita o prolongado reconto de votos do ano 2000 en Florida, pronto haberá un vencedor nas eleccións presidenciais de Estados Unidos. En tempos de crise económica, o cambio é algo que un garda no peto e que quere conservar. As campañas electorais, con todo, non funcionan con moedas de poucos centavos. As súas arcas, especialmente a dos demócratas, están cheos. Máis...

• Mickey Mouse non irá votar

  16 de outubro de 2008 — As eleccións presidenciais de 2008 poden chegar a ter o maior índice de participación na historia de EE.UU. As organizacións que promoven o rexistro de votantes e os comités electorais locais víronse excedidos pola cantidade de persoas ansiosas por votar. Pero non todos están contentos con este florecimiento da democracia. Máis...

• Abran os debates

  8 de outubro de 2008 — O recente debate dos candidatos á presidencia de Estados Unidos foi para durmir a calquera. Nun debate é importante que os participantes estean realmente en desacordo. Pero os senadores Obama e McCain coinciden substancialmente en moitos asuntos. Por iso os debates deberían ser abertos e os candidatos dos terceiros partidos e independentes deberían ser incluídos. Máis...

• A invasión dos pitufos mariños

  1 de outubro de 2008 — Un artigo no xornal Army Estafes, pasou maiormente desapercibido, "A partir do 1 de outubro e durante 12 meses, o Primeiro Equipo de Combate dunha Brigada de Infantería estará baixo o control diario do servizo do Exército que integra o Comando Norte, para actuar como unha forza nacional de resposta ante urxencias e desastres, naturais ou producidos polo home, incluíndo ataques terroristas". Máis preocupante aínda, o artigo continúa: "poden ser convocados para axudar en caso de disturbios civís e para o control de multitudes". Máis...

• Troy Davis e a decisión suprema

  24 de setembro de 2008 — Troy Anthony Davis ía morrer por inxección letal. Dúas horas antes de que o estado de Xeorxia executáseo, a Corte Suprema de Estados Unidos emitiu un adiamento da sentenza. Anteriormente accedera a rever o caso de Davis nunha audiencia prevista para o 29 de setembro, pero o estado de Xeorxia fixou a súa execución para seis días antes de devandita audiencia. Máis...

• Cargos retirados contra los periodistas de DN! Exigimos una investigación

19 de Setembro, 2008 — A oficina do Fiscal da Cidade de St. Paul anunciou o venres que non procesará aos xornalistas de Democracy Now! Amy Goodman, Sharif Abdel Kouddous e Nicole Salazar. O alcalde de St. Paul, Chris Coleman, tamén declarou o venres que "a cidade renunciará a pedir o procesamiento polo cargo de delito menor dos xornalistas arrestados durante a Convención Nacional Republicana por estar participando en concentracións ilegais". Máis...

• Os Socialistas de Wall Street

  17 de Setembro, 2008 — A crise financeira en Estados Unidos produciu que algúns bancos e compañías aseguradoras suplicasen ao goberno que realice un enorme desembolso para sacalos da crise. As industrias financeiras, historicamente inimigos dos impostos, agora necesitan diñeiro dos contribuíntes da clase traballadora para manterse á boia. Os contribuíntes deberían estar ao mando, entón. En lugar diso, os ricos toman decisións a portas pechadas. Máis...

• A policía dos partidos

  10 de Setembro, 2008 — As convencións nacionais demócrata e republicana xa acabaron, pero o seu financiamento e execución seguen resultando polémicas. Arrestos en masa de manifestantes pacíficos, excesiva violencia policial, desprezo xeneralizado pola Declaración de Dereitos e o acoso e arresto de xornalistas han ensombrecido o que debería ser unha celebración da democracia. Máis...

• Acción de Alerta en Solidariedade con Democracy Now!

  Xornalistas enfrontan cargos por informar sobre a Convención

  Esíxese que se desestimen cargos

  4 de Setembro, 2008 — Hoxe é crítico que levantes a túa voz para que sexa escoitada nas Oficinas Legais do Condado de Ramsey e da Cidade de St. Paul, Minnesota en EE.UU. Pídese solidariedade nacional e internacional para que se desestimen todos os cargos pendentes contra os xornalistas arrestados por reportar sobre as manifestacións nos arredores da Convención Nacional Republicana. Máis...

• Por que fomos inxustamente arrestados?

  3 de Setembro, 2008 — SAINT PAUL, Minnesota. A represión aos xornalistas practicada polo goberno é unha auténtica ameaza á democracia. Durante a Convención Nacional Republicana, que se está celebrando esta semana en St. Paul, Minnesota, a policía está sistematicamente atacando aos xornalistas. Fun arrestada xunto a dous dos meus compañeiros, os produtores de Democracy Now! Sharif Abdel Kouddous e Nicole Salazar, cando estabamos facendo a cobertura informativa do primeiro día da Convención. fun inxustamente acusada dun delito menor. Os meus colegas, que simplemente estaban informando, poderían ser acusados de provocar disturbios, un delito moito máis serio. Máis...

• A pobreza é o verdadeiro escándalo

  27 de Agosto, 2008 — Supúñase que o ex senador John Edwards ía pronunciar un discurso na Convención Nacional Demócrata en Denver. Tamén se supuña que Elizabeth Edwards, a súa esposa, ía falar na convención. A pobreza era o seu enfoque. Pero non están aquí porque John Edwards tivo unha relación extramatrimonial. Será que agora os demócratas vanse a esquecer da pobreza? Máis...

• Cheney, Bush e Habbush

  20 de Agosto, 2008 — A Presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, está sendo acosada por activistas e interrogada sobre a declaración na que manifestou que "o xuízo político está totalmente descartado". Recentemente, dixo: "Se alguén estivese ao tanto dun delito que o presidente cometese, entón a cousa sería completamente distinta". O xornalista Ron Suskind, gañador do Premio Pulitzer, pode proporcionar as probas que Nancy Pelosi non quere ver. Máis...

• Non enjaulen aos que pensan diferente

  13 de Agosto, 2008 — A oposición aberta, o dereito a cuestionar aos que detentan o poder, é un dos alicerces de calquera democracia saudable. As convencións demócrata e republicana porán a proba o compromiso dos dous partidos políticos dominantes de Estados Unidos coa longamente sostida tradición de discrepar. O asunto non ten bo prognóstico. Máis...

• Ameazas, mentiras e cintas de audio

  6 de Agosto, 2008 — Eric Martínez, un estudante de 17 anos respondera a unha convocatoria de recrutamento, "Programa de Alistamiento Postergado”. É retido nun hotel, de noite, ameazado con ser encarcerado. Vai ser enviado á guerra á mañá. Os seus amigos, desesperados, búscano e atópano no hotel, onde hai militares patrullando os arredores. Un amigo logra entrar ás agachadas, saca de alí a Eric e afástanse nun automóbil. Parecía película, pero para este mozo dun barrio pobre de Houston, tratábase da vida real. Máis...

• "É unha elección mundial"

  30 de Xullo, 2008 — Amy Goodman informa desde Tallin, Estonia, Cando cheguei a semana pasada a Estonia, unha ex república soviética situada xusto ao sur de Finlandia, todo o mundo tiña unha opinión sobre o discurso que pronunciou Barack Obama en Berlin. O titular do xornal británico Daily Telegraph que compramos en Finlandia clamaba -Non deben separarnos novos muros-, e tiña unha foto de media páxina da silueta do candidato presidencial estadounidense recortada sobre un mar de 200.000 persoas. Máis...

• Quen paga as convencións?

  23 de Xullo, 2008 — A tempada de eleccións está en pleno arrequecemento, cando xa se achegan as Convencións partidarias, que levarán a cabo unha detrás da outra. As convencións convertéronse en complexos e caros eventos publicitarios nos que o "presunto" nomeado é coroado con bombos e pratos. O que a xente non sabe é ata que punto as grandes corporacións financian as convencións, envorcando decenas de millóns de dólares nelas. Máis...

• Non nos traguemos o conto nuclear

  16 de Xullo, 2008 — Mentres que os candidatos á presidencia intercambian dardos e acúsanse mutuamente de cambiar con facilidade as súas posicións políticas, ambos están de acordo co presidente Bush no seu entusiasta apoio á enerxía nuclear. Tanto Barack Obama como John McCain equivócanse con respecto á enerxía nuclear. Máis...

• Colombia: celebremos a liberación, non o réxime

  9 de Xullo, 2008 — É fantástico ver a Ingrid Betancourt libre. Ingrid postulábase á presidencia de Colombia polo Partido Verde contra Álvaro Uribe en 2002 cando foi secuestrada polas FARC. Foi mantida como refén durante máis de seis anos e foi liberada a semana pasada xunto a outros 14 retidos. Ao celebrar a súa liberación non debe confundirse con celebrar o actual goberno colombiano. Máis...

• Non é o home, é o movemento

  2 de Xullo, 2008 — É Obama un traidor? - Máis ben, a pregunta debería ser sobre as demandas que fan os movementos sociais de base. A quen deben responder os candidatos? Hai millóns de persoas ás que lles preocupan os asuntos dos que Obama estase distanciando: a lei FISA, o control de armas, os dereitos dos gais e lesbianas, o libre comercio, a pena de morte. Deberían recordar as palabras de Frederick Douglass: "O Poder non concede nada que non se lle esixiu". Máis...

• Un home gracioso nun mundo sen graza

  25 de Xuño de 2008 — Coa morte de George Carlin aos 71 anos de idade, o mundo perdeu esta semana a un dos seus mellores comediantes. Carlin desenvolveu a súa carreira de comediante caseta-up durante medio século, tempo durante o cal non deixou de innovar, apuntando coa súa intelixencia e o seu xenio cara aos que ostentan o poder. A súa prolífica obra continuará inspirando ás xeracións vindeiras. Máis...

• O prognóstico meteorolóxico ignora a realidade

  18 de Xuño de 2008 — As inundacións aumentan, alagando cidades e rompendo diques. Decenas de miles de persoas son desprazadas. Moitas resultaron mortas. A medida que as inundacións diríxense cara ao sur ao longo do Mississippi, devastando unha comunidade tras outra, os medios están desbordados de imaxes da destrución. Os cidadáns activistas teñen que sacudir ao sistema, deben esixir que os que ostentan o poder na política e a meteorología, sexan responsables e cumpran co seu deber de informar. Máis...

Traballadores despedidos, executivos recompensados e a estafa de Bernard Madoff

Por Amy Goodman
17 de Decembro 2008

[Pode-se escoitar o artigo en español aqui]

Mentres se agudiza a crise financeira mundial, o Departamento de Traballo de Estados Unidos informa que hai máis de dez millóns de estadounidenses desempregados. O desemprego alcanzou o 6,7% en novembro. A isto agréganse 7,3 millóns de "traballadores e traballadoras a tempo parcial" que queren traballar tempo completo pero non logran achar un posto. As solicitudes para acceder ao seguro de desemprego alcanzaron a cifra máis alta nos últimos 26 anos, mentres trinta estados afrontan unha posible escaseza de fondos para o seguro de desemprego. * Novamente saltaron á vista as sorprendentes fallas de reguladores, como a Comisión de Bolsa e Valores, a partir do arresto do ex presidente do NASQDAQ Bernard Madoff (si, pronúnciase ‘made off’, que en inglés é sinónimo de estafa) acusado de dirixir a maior fraude financeira piramidal do mundo, con perdas estimadas en cincuenta mil millóns de dólares, fan parecer pequenas ás cifras do escándalo de Enron. A imaxe é desalentadora ... a menos, claro, que vostede sexa executivo dunha empresa.

Supúñase que o paquete de rescate financeiro de 700 mil millóns de dólares, coñecido como o Programa de Alivio de Activos en Problemas, TARP, polas súas siglas en inglés, obrigaría a eliminar as compensacións exorbitantes a executivos e os chamados "contratos blindados". Mentres os contribuíntes estadounidenses pagan cos dólares que tanto lles custou gañar, os executivos de alto voo e os directorios das empresas agora están considerando adxudicarse bonificacións multimillonarias.

Segundo o Wáshington Post, a linguaxe específica da lei TARP que prohibía ditos pagos extraordinarios foi cambiado a último momento, mediante unha pequena pero importante edición dunha oración realizada polo goberno de Bush. O Post informou: "O cambio estipulou que a pena aplicaríase soamente ás empresas que recibiron fondos do rescate mediante a venda ao goberno de activos en problemas nunha poxa".

Lea a letra pequena. Dos fondos de rescate do TARP a ser desembolsados, tan só imporíanselles límites no pago a executivos a aqueles fondos que tecnicamente se gastaron "nunha poxa". Pero o Secretario do Tesouro Henry Paulson e o seu ex colega de Goldman Sachs, Neel Kashkari (si, pronúnciase "cash carry", que en inglés significa ‘levar diñeiro’), que está a cargo do programa, non teñen intención de gastar os fondos en poxas. Prefiren o seu Programa de Compra de Capital, que entrega diñeiro en efectivo en forma directa. Recorden o curriculum vitae de Paulson: comezou como asistente especial de John Ehrlichman durante o goberno de Nixon e logo continuou traballando durante un cuarto de século para Golman Sachs, unha das maiores receptoras de fondos do rescate financeiro e principal competidora de Lehman Brothers, a empresa que Paulson deixou que crebase.

A Oficina de Responsabilidade do Goberno publicou un informe sobre o TARP o 10 de decembro, no que expresa preocupacións sobre a falta de supervisión das empresas que recibiron fondos do rescate. O informe expón que "sen unha forte función de supervisión e monitoreo, a capacidade do Tesouro de asegurar un nivel adecuado de rendición de contas e transparencia será limitada". A organización de noticias sen fins de lucro ProPublica fixo un seguimento do programa de rescate que revelou detalles que permanecen ocultos polo Tesouro. Ao martes pasado, 202 institucións obtiveran fondos de rescate por un total de ao redor de 250 mil millóns de dólares.

A Presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, dixo recentemente: "A implementación do TARP por parte do Departamento do Tesouro non é suficientemente transparente e non rende contas aos contribuíntes estadounidenses". Barney Frank, deputado demócrata de Massachussetts e presidente do Comité de Servizos Financeiros da Cámara de Representantes, dixo anteriormente: "A utilización destes fondos (…) para bonificacións, para o pago de indemnizacións por despedimentos, para dividendos, para a adquisición doutras institucións, etc., é unha violación ás disposicións da lei".

O senador Republicano Charles Grassley de Iowa dixo achega do baleiro legal: "As delgadas restricións ás compensacións a executivos no proxecto de lei orixinal desapareceron". Deixando de lado polo momento que os tres votaron a favor da lexislación, a lei claramente debe ser corrixida antes de que se outorguen fondos adicionais.

As sumas de diñeiro que se están levando estes titáns de Wall Street son estremecedoras. No seu informe anual "Exceso Executivo", os grupos United for a Fair Economy (Unidos por unha economía xusta) e o Institute for Policy Studies (Instituto de Estudos sobre Políticas) informaron que a compensación de 2007 para Lloyd Blankfein, Presidente de Goldman Sachs (o substituto de Paulson) foi de 54 millóns de dólares, e a de John Thain, Presidente de Merril Lynch, foi a cifra astronómica de 83 millóns de dólares. Desde entón Merrill foi vendida a Bank of America, logo de perder máis de 11 mil millóns de dólares este ano; con todo, Thain aínda quere unha bonificación de dez millóns.

Paulson, Kashkari e o seu xefe, o Presidente George W. Bush, quizá non sexan as persoas máis indicadas para gastar os próximos 350 mil millóns de dólares do diñeiro dos contribuíntes estadounidenses, apenas semanas antes de que se reúna o novo Congreso, o 6 de xaneiro, e de que Barack Obama asuma a presidencia, o 20 de xaneiro. Do mesmo xeito que o informante de Watergate, Garganta Profunda, díxolle a Bob Woodward cando Paulson recentemente comezaba: "Segue a pista do diñeiro". O pobo estadounidense, os seus representantes no Congreso e o novo goberno de Obama deben seguir o rastro do diñeiro, remediar o baleiro legal en relación co pago a executivos e esixir rendición de contas dos bancos rescatados polo público.

___________

Denis Moynihan colaborou como investigador para esta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!" un informativo diario internacional de TV e radio dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras en inglés e 200 emisoras en español.

© 2008 Amy Goodman

Texto en Inglés. Traducido por Simple Visión e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.
________________