Democracy Now! - Democracia Xa!

Os especuladores de Wall Street baixo vixilancia, ... Por Amy Goodman

2011-10-07T15:41:00.002+02:00

Por Amy Goodman [*]
06.10.2011

O movemento de protesta "Ocupemos Wall Street" crece día a día, e estase estendendo a outras cidades de Estados Unidos. "Somos o 99 por cento que xa non vai tolerar a cobiza e a corrupción do 1 por cento restante", din os manifestantes.

A resposta do Departamento de Policía de Nova York foi brutal. O sábado pasado, a policía arrestou a máis de 700 manifestantes nunha das detencións masivas máis grandes na historia de Estados Unidos. A semana anterior, manifestantes pacíficos foron asperxidos con gas pementa no rostro sen advertencia previa nin motivo aparente.

É por este motivo que esta semana, logo de obter un acordo xudicial sen precedentes cos departamentos de policía de Mineápolis e St. Paul e do Servizo Secreto de Estados Unidos, fun cos meus colegas ata a Praza da Liberdade, o corazón da ocupación en Wall Street, para anunciar esta vitoria legal.

O Día do Traballo de 2008, atopábame cubrindo o primeiro día da Convención Nacional Republicana en St. Paul xunto ao equipo de noticias de Democracy Now! Fóra, miles de persoas manifestábanse en contra. Eu atopábame dentro da convención, entrevistando a delegados do que esa semana era o estado máis candente, Alaska. Recordan á candidata á vicepresidencia Sarah Palin? A unhas cuadras de alí, os meus colegas Sharif Abdel Kouddous e Nicole Salazar estaban cubrindo a represión policial contra unha multitude de manifestantes.

A policía antidisturbios encerrou aos manifestantes nun estacionamento. Xunto con eles tamén quedaron encerrados os xornalistas acreditados. Un policía gritoulle a Nicole: "¡A cara contra o chan!" E ela replicou, tamén aos berros, "¡Son da prensa!", mentres sostiña o seu carné de prensa cunha man e filmaba coa outra o seu propio arresto violento.

Nicole gritou mentres a tiraban boca abaixo e mantiñan a súa cara contra o piso. Tamén gritou cando lle apoiaron un xeonllo ou bota nas costas e arrastrárona dunha perna, o que provocou que o seu rostro sangrase. O primeiro que fixeron a continuación foi quitar a batería da cámara, por se quedaban dúbidas acerca do que non querían que quedase rexistrado. Mentres Sharif intentaba acougar á policía (anti)disturbios, empuxárono contra unha parede, pateárono dúas veces no peito, tirárono ao chan e o esposaron.

Recibín unha chamada no meu celular e corrín desde o Centro de Convencións ao lugar dos arrestos. A policía antidisturbios acordoara a zona. Corrín cara á policía, levaba o meu pase de prensa colgado ao pescozo. Solicitei falar co oficial a cargo, para que liberase aos meus compañeiros xornalistas. Acto seguido, leváronme pola forza detrás da liña policial, puxéronme os brazos detrás das costas e me esposaron.

Rogueille aos policías que non me arrestasen, pero foi exactamente o que fixeron. Finalmente leváronme xunto a Sharif. Como xornalistas acreditados esiximos ser deixados en liberdade. Acto seguido, un axente do Servizo Secreto viño cara a nós e arrincounos as acreditacións de prensa do pescozo.

Presentamos unha demanda. A semana pasada, finalmente, chegamos a un acordo coa policía de St.Paul e Mineápolis e o Servizo Secreto. Ademais de pagar 100.000 dólares de indemnización, o Departamento de Policía de St. Paul acordou pór en marcha un programa de capacitación orientado a educar aos oficiais de policía acerca dos dereitos da prensa e da poboación consagrados na Primeira Emenda, con relación a operacións policiais, incluídos os procedementos adecuados para tratar cos xornalistas que estean cubrindo manifestacións. O Departamento de Policía de St. Paul tamén se comprometeu a facer todo o que estea ao seu alcance para facer que o Departamento de Policía de Minneapolis implemente un programa similar, e ademais ofrecerá devandito programa ao persoal policial de todo o estado.

A menos dun ano das próximas convencións e en momentos en que estamos cubrindo manifestacións como a de Wall Street, este gran acordo que xurdiu tras os arrestos durante a Convención Nacional Republicana de 2008, debería servir de advertencia aos departamentos de policía de todo o país para que deixen de arrestar e intimidar a xornalistas, e para que terminen a práctica dos arrestos ilegais. Non deberían abrirnos un expediente policial cando o que facemos é tratar de cumprir coa nosa tarefa de rexistrar o que sucede.

Pero é a policía a que realmente paga o prezo polos seus actos? Previo ás convencións republicana e demócrata de 2008, cada partido contratou pólizas de seguro para indemnizar ás cidades anfitrioas polos danos e prexuízos xurdidos de demandas.

Bruce Nestor, presidente da filial de Minnesota da Asociación de Avogados de Estados Unidos, díxome: "St. Paul de feito negociou unha cláusula de seguro especial co comité anfitrión republicano para que os primeiros 10 millóns de dólares por concepto de responsabilidade civil por demandas xurdidas da convención fosen cubertos polo comité anfitrión. A cidade está orgullosa desta negociación. É a primeira vez que isto se negocia entre unha cidade e un comité anfitrión pero basicamente significa que nós (a cidade) podemos cometer infraccións, e non temos que pagar por iso".

Volvamos á actualidade. O megabanco rescatado de Wall Street "JPMorgan Chase" realizou unha doazón de 4,6 millóns de dólares, deducible de impostos, á Fundación da Policía da Cidade de Nova York, o cal fixo que os manifestantes preguntásense: Págaselle á policía de Nova York para protexer a quen: á xente ou ás empresas? Ao 99 por cento ou ao 1 por cento?

Mariña Sitrin, que forma parte do equipo legal de "Ocupemos Wall Street", díxome que inicialmente a protesta ía ter lugar en Chase Praza, pero que o Departamento de Policía de Nova York pechouna en forma preventiva. Os manifestantes fóronse entón a Zucotti Park e o re-bautizaron Praza da Liberdade.

Un comunicado de prensa sen data publicado no sitio web de "JPMorgan Chase" afirma que, en resposta á doazón dos 4,6 millóns de dólares, "o Xefe de Policía da Cidade de Nova York, Raymond Kelly, enviou unha nota ao director executivo e presidente, Jamie Dimon, expresando a súa 'profunda gratitude' pola doazón da empresa". Tendo en conta o monto da doazón e os malos tratos e a violencia policial contra os manifestantes, un podería sospeitar sobre o modo que ten o xefe de Policía Kelly de demostrar a súa gratitude.

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

© 2011 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Mercés Camps. Edición: María Eva Blotta e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Amy Goodman é a condutora de Democracy Now!, un noticiero internacional que se emite diariamente en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en máis de 250 en español. É co-autora do libro "Os que loitan contra o sistema: Heroes ordinarios en tempos extraordinarios en Estados Unidos", editado por Le Monde Diplomatique Cono Sur.

Escoitar

-Audio en español-
Publicado o 6 de Outubro de 2011 en Democracy Now!
_____________

Texto traducido, ao Galego, por Ártabra 21, apoiando-se nos recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Enlaces de interese:

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

Enviado por:

"Democracy Now! en Español"

-boletin@democracynow.org-

7 de outubro de 2011 13:42

___________________________________

Levantamentos populares: de Medio Oriente ao Medio Oeste

2011-02-26T00:41:00.002+01:00

Por Amy Goodman [*]
26.02.2011

Case oitenta mil persoas marcharon o sábado ao Capitolio do estado de Wisconsin en Madison, como parte dunha crecente protesta contra o intento do flamante gobernador republicano Scott Walker, non só de acosar aos sindicatos que nuclean aos empregados públicos, senón de desarticulalos. O levantamento popular de Madison sucede inmediatamente logo dos de Medio Oriente. Un estudante universitario veterano da guerra de Iraq, levaba un cartel que dicía "Fun a Iraq e volvín á miña casa en Exipto" ... Outro dicía, "Walker: o Mubarak do Medio Oeste".
Do mesmo xeito, en Madison circulou unha foto dun mozo nunha manifestación no Cairo cun cartel que dicía "Exipto apoia aos traballadores de Wisconsin: o mesmo mundo, a mesma dor". Mentres tanto, nun intento por derrocar ao eterno ditador Muammar Gaddafi, os libios seguen desafiando a violenta ofensiva do goberno, á vez que máis de 10.000 persoas marcharon o martes en Columbus, Ohio para oporse ao intento do gobernador republicano John Kasich de dar un golpe de estado lexislativo en contra dos sindicatos.

Fai apenas algunhas semanas, a solidariedade entre mozos exipcios e policías de Wisconsin, ou entre traballadores libios e empregados públicos de Ohio, parecese incrible.

O levantamento en Tunisia foi provocado polo suicidio dun mozo chamado Mohamed Bouazizi, egresado universitario de 26 anos de idade, que non podía atopar traballo na súa profesión. Mentres vendía froitas e verduras no mercado, en repetidas oportunidades foi vítima de malos tratos por parte das autoridades tunisianas que nun momento termináronlle confiscando a balanza. Completamente frustrado prendeuse lume, faísca que acendeu as protestas que se converteron nunha onda revolucionaria no medio Oriente e Norte de África. Durante décadas, a xente da rexión viviu baixo ditaduras -moitas das cales reciben axuda militar de Estados Unidos, sufriu violacións aos dereitos humanos, ademais de ter baixos ingresos, altas taxas de desemprego e practicamente ningunha liberdade de expresión. Todo isto mentres as elites amasaban fortunas.

Nos conflitos que vemos hoxe en Wisconsin e Ohio hai un transfondo semellante. A "Gran Recesión" de 2008, segundo o economista Dean Baker, ingresou no seu trixésimo sétimo mes sen sinais de melloría. Nun documento recente, Baker di que debido á crise financeira "moitos políticos argumentan que é necesario reducir en forma drástica as xenerosas xubilacións do sector público, e de ser posible, non cumprir coas obrigacións jubilatorias xa asumidas. Gran parte do déficit no sistema xubilatorio débese á caída da bolsa de valores nos anos 2007-2009".

Noutras palabras, os mercachifles de Wall Street que vendían as complexas accións apoiadas por hipotecas que provocaron o colapso financeiro, son quen causaron o déficit nas pensións. O xornalista gañador do premio Pulitzer, David Cay Johnston dixo recentemente: "O empregado estatal media de Wisconsin gaña 24.500 dólares ao ano. Non se trata dunha gran xubilación; o 15 por cento do diñeiro destinado a esta xubilación anualmente é o que se lle paga a Wall Street por administralo. É realmente unha porcentaxe demasiada alto para pagarlle a Wall Street por administrar o diñeiro".

Entón, mentres a banca de investimento recorta unha enorme porcentaxe dos fondos xubilatorios, os traballadores e traballadoras son demonizados e pídeselles que fagan sacrificios. Os que provocaron o problema en cambio, logo obtiveron rescates xenerosos, agora reciben altísimos salarios e bonificacións e non están sendo responsabilizados. Se rastrexamos a orixe o diñeiro, resulta que a campaña de Walker foi financiada polos tristemente soados irmáns Koch, grandes patrocinadores das organizacións que forman o movemento conservador tea party. Ademais doaron un millón de dólares á Asociación de Gobernadores Republicanos, que outorgou un apoio significativo á campaña de Walker. Entón, seica resulta sorprendente que Walker apoie ás empresas ao outorgarlles exencións impositivas e que haxa lanzando unha gran campaña contra os empregados do sector público sindicalizados?

Un dos sindicatos que Walter e Kasich en Ohio teñen na míra, é á Federación Estadounidense de Empregados Estatais, de Condados e Municipais (AFSCME, polas súas siglas en inglés). O sindicato foi fundado en 1932, no medio da Gran Depresión, en Madison. Ten 1,6 millóns de afiliados, entre quen hai enfermeiros, persoal penal, persoal de garderías, técnicos de urxencias médicas e traballadores e traballodaras da saúde. Vale a pena recordar, neste mes da Historia Siniestra, que a loita d@s traballadores e traballadoras da saúde do local Nº 1733 de AFSCME fixo que Dr. Martin Luther King Jr. fóra a Memphis, Tennessee, en abril de 1968. Como me dixo o Reverendo Jesse Jackson cando marchaba xunto aos estudantes e os seus profesores sindicalizados en Madison o martes pasado: "O último acto do Dr. King sobre a terra, a súa viaxe a Memphis, Tennessee, foi polo dereito d@s traballadores e traballadoras a negociar convenios colectivos de traballo e o dereito ao desconto da cota sindical do seu salario. Non é posible beneficiar aos ricos, mentres se deixa aos pobres sen nada".

Os traballadores e traballadoras de Exipto, formando unha coalición extraordinaria cos moz@s, tiveron un papel decisivo no derrocamento do réxime dese país. Nas rúas de Madison, baixo a cúpula do Capitolio, estase producindo outra mostra de solidariedade. Os traballadores e traballadoras de Wisconsin fixeron concesións nos seus salarios e xubilacións, pero non renunciarán ao dereito a negociar convenios colectivos de traballo. Neste momento sería intelixente que Walker negociase. Non é unha boa época para os tiranos.

Escoitar

-Audio en español-
Publicado o 24 de Febreiro de 2011 en Democracy Now!
_____________

Texto en inglés tradución: Mercés Camps, Edición: Gabriela Díaz Cortez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

© 2010 Amy Goodman

[*] Amy Goodman é a condutora de Democracy Now!, un noticiero internacional que se emite diariamente en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en máis de 250 en español. É co-autora do libro "Os que loitan contra o sistema: Heroes ordinarios en tempos extraordinarios en Estados Unidos", editado por Le Monde Diplomatique Cono Sur.

Texto traducido, ao Galego, por Ártabra 21, apoiando-se nos recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Enlaces de interese:

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

Enviado por:

"Democracy Now! en Español"

-boletin@democracynow.org-

24 de fevereiro de 2011 22:53

___________________________________

Pedido de colaboración de Amy Goodman e de todas as persoas que formamos parte de Democracy Now! nestas Festas e Feliz 2011

2010-12-31T03:00:00.004+01:00

Querid@ amig@,
Durante cinco días á semana, vostede confía en Democracy Now! para que lle conte a verdade sobre o que pasa no mundo. Hoxe escríbolle para pedirlle que apoie os medios de comunicación independentes e que posibilite esta vital cobertura. O seu apoio permítenos facer a cobertura de noticias e voces que non atopará en ningún outro lado. No noso programa, James Hansen, o recoñecido climatólogo, compartiu a verdade acerca dos impactos devastadores do cambio climático. Joseph Stiglitz, gañador do Premio Nobel de economía, analizou como as guerras de EE.UU. en Iraq e Afganistán custaron entre tres e cinco billóns de dólares -a pesar de que os debates acerca destas guerras estiveron en gran medida ausentes dos medios de comunicación comerciais na cobertura das eleccións recentes de metade de mandato. Faga clic aquí para apoiar a Democracy Now! hoxe e facer que esta cobertura de importancia vital sexa posible. Democracy Now! viaxa por todo o mundo para ofrecerlle as noticias que necesita. Desde a filtración que WikiLeaks fixo dos rexistros da guerra en Iraq e os cables diplomáticos ata as conversacións sobre o cambio climático en Cancún, Bolivia e Copenhague; desde a controversia do Centro Cultural Islámico en Nova York ata os barcos pesqueiros no Golfo de México logo do catastrófico derrame de BP; desde o epicentro do terremoto en Haití ata as denuncias de Wendell Potter, ex executivo dunha empresa de seguro devido en informante, sobre os executivos de seguros de saúde que querían "tirar a Michael Moore polo cantil”. Democracy Now! tráelle as noticias desde a primeira liña sobre os temas que a vostede máis lle importan. Co apoio que nos deu ata agora, Democracy Now! converteuse nun dos principais recursos de medios de comunicación independentes do mundo. Xusto antes de que WikiLeaks publicase os rexistros da guerra en Iraq, entrevistamos ao lendario informante Daniel Ellsberg. Esa entrevista foi incorporada ao sitio web do New York Estafes e á portada da páxina web de WikiLeaks. A imaxe apareceu en todas as principais redes de televisión. A entrevista viuse por Internet máis de catro millóns de veces. Iso é o que chamamos xornalismo de base, é dicir un que constrúe desde abaixo. Democracy Now! é O seu noticiero diario dunha hora, o que lle informa o que está pasando nas rúas e no mundo enteiro, e precisamos o seu apoio. ¡Faga clic aquí para facer unha doazón que en EE.UU. é deducible dos impostos! Os medios corporativos están facendo un gran negocio porque gañaron máis de 3 mil millóns de dólares nas últimas eleccións de metade de mandato soamente vendendo publicidade a candidatos políticos millonarios que contan co respaldo de grandes empresas. E fan isto no canto de informar sobre os antecedentes e as accións de devanditos candidatos. Na cobertura de seis horas en vivo que Democracy Now! fixo a noite das eleccións -unha contribución sen precedentes dun medio de comunicación independente- emitimos desde as primeiras liñas as voces dos movementos de base que traballan en temas como o sistema de saúde, a reforma financeira, o cambio climático e as guerras en Iraq, Afganistán e Paquistán. Nesta paisaxe dos medios de comunicación que cambia rapidamente, é difícil saber en que noticia confiar. Os eslóganes dos expertos fannos preguntar que noticias sobre o sistema de saúde son presentadas polas grandes compañías farmacéuticas, ou cales son os informes de guerra pagados polos fabricantes de armas. O seu apoio o día de hoxe pode axudar a modificar o futuro dos medios de comunicación independentes. Xa sabe que Democracy Now! é fundamentalmente diferente dos medios de comunicación comerciais. Non aceptamos diñeiro dos anunciantes corporativos. Dependemos de doazóns de persoas como vostede para manter a nosa independencia editorial. Para min os medios de comunicación son como unha enorme mesa de cociña que se estende ao longo e ancho de todo o mundo, e á que todos sentámonos para debater e discutir os asuntos máis importantes da actualidade: a guerra e a paz, a vida e a morte. Se lle interesa oír ás persoas que están máis directamente afectadas por estes temas, hoxe debe garantir que eles teñan un lugar nesa mesa facendo unha doazón a Democracy Now! As xenerosas doazóns dos nosos oíntes contribuíron para que Democracy Now! tivese dous logros importantes este ano: actualmente estamos transmitindo en máis de 900 emisoras de radio e televisión de máis de 35 países e a audiencia no noso sitio de Internet democracynow.org vai en aumento. Case 300 desas emisoras retransmiten os nosos titulares en español. E o novo estudo de Democracy Now! recibiu a certificación LEDE de Platino –a clasificación máis alta que unha construción ecoloxicamente sustentable pode recibir– o cal defínenos como o estudo máis ecolóxico de todo o país. Imos cara ao décimo quinto ano como programa de noticias diarias e independentes de todo o mundo e espero que hoxe nos acompañe apoiando a Democracy Now!, para lograr moito máis. Pode facer clic aquí para doar ahor a, ou enviar a súa doazón a: Democracy Now! 207 West 25th Street, 11th Floor Nova York, NY 10001 O seu apoio económico, os temas que nos propón para a nosa cobertura e o seu activismo sosteñen o noso traballo diario. Grazas por facer de Democracy Now! o que é hoxe e o que pode ser mañá.
Democracy Now! Amy Goodman

Oferta especial

Doe 80 dólares ou máis e recibirá un dos nosos varios agasallos de agradecemento, entre eles unha copia asinada do meu libro "Na Cama co inimigo".

Democracy Now! | 207 W 25th St | 11th Floor | New York, NY | 10001

This work is licensed under a Creative
Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

_____________

O agasallo de Nadal do Presidente Obama a AT&T (e Comcast e Verizon)

2010-12-23T11:37:00.003+01:00

Por Amy Goodman [*]
24.12.2010

Unha das promesas de campaña do Presidente Barack Obama foi a de protexer a liberdade de Internet. Dixo en novembro de 2007: "Asumirei persoalmente o compromiso coa neutralidade da rede, porque cando os provedores comezan a privilexiar algunhas aplicacións ou sitios web por encima doutros, as voces máis pequenas son silenciadas e todos perdemos. Internet é posiblemente a rede máis aberta na historia e debemos mantela así".

Volvamos a decembro de 2010, momento en que Obama claramente non está asumindo ese compromiso, motivado por xigantes como AT&T, Verizon e Comcast. Xunto a el atópase o presidente da Comisión Federal de Comunicacións (FCC, polas súas siglas en inglés), Julius Genachowski, compañeiro na Facultade de Dereito de Harvard e compañeiro de baloncesto, que acaba de lograr que se aprobe unha norma sobre neutralidade da rede que os activistas de Internet consideran desastrosa.

O director da revista Free Press, Craig Aaron, expresou: "Esta proposta parece estar repleta de baleiros legais que deixarían a porta aberta a todo tipo de abusos no futuro, o que permitiría que empresas como AT&T, Comcast, Verizon e as grandes provedoras de servizos de Internet, decidan que sitios web funcionarán, cales non e cales poderán recibir trato especial".

Para o comediante devido senador, AL Franken, demócrata por Minnesotta, as novas normas sobre neutralidade da rede non deben ser tomadas de broma, xa que as mesmas permitiríanlles a redes móbiles como AT&T e Verizon Wireless bloquear por completo certos contidos e aplicacións cando quixesen. Franken deu o seguinte exemplo: "Permítanme citar un exemplo. Quizá lle guste Google Maps. Bo, é unha mágoa. Se a FCC aproba esta norma, Verizon poderá cortar o acceso á aplicación Google Maps no seu teléfono e obrigala a utilizar o seu propio programa de mapeo, Verizon Navigator, aínda que non sexa tan bo, aínda que haxa que pagar para utilizalo, mentres que Google Maps é gratis. Se se lles permite ás empresas priorizar contido en Internet, ou se se lles permite bloquear aplicacións ás que se accede no iPhone, non hai nada que impida ás mesmas empresas censurar o discurso político".

AT&T é un dos conglomerados que, segundo os activistas, practicamente redactou as normas da FCC promovidas por Genachowski. Xa fomos testemuñas de cambios radicais deste tipo. Semanas antes da súa promesa de neutralidade na rede realizada en 2007, o entón senador Obama contratou a AT&T, que foi denunciada por participar en escóitalas telefónicas sen orde xudicial a cidadáns estadounidenses a pedido do goberno de Bush. AT&T quería inmunidade xudicial retroactiva. O portavoz da campaña de Obama, Bill Burton díxolle a Talking Points Memo: "Para ser claros: Barack apoiará a obstrución de calquera proxecto de lei que inclúa a inmunidade retroactiva ás empresas de telecomunicacións".

Pero en xullo de 2008, un mes antes da Convención Nacional Demócrata, cando Obama era o posible candidato á presidencia, non soamente non obstruíu, senón que votou a favor do proxecto de lei que lle outorgou inmunidade xudicial retroactiva ás empresas de telecomunicacións. AT&T logrou o que quería, e rapidamente mostrou o seu agradecemento. A bolsa oficial entregada a cada delegado da Convención Nacional Demócrata tiña estampado un gran logo de AT&T. AT&T organizou unha festa para os delegados á que a prensa non tivo acceso, para festexar que o Partido Demócrata asinara a súa liberdade.

AT&T, Verizon, a xigante de televisión por cable Comcast e outras empresas expresaron o seu apoio á nova norma da FCC. Os aliados demócratas de Genachowski na comisión son Michael Copps e Mignon Clyburn (filla do líder da Maioría da Cámara de Representantes James Clyburn). Novamente Criag Aaron, de Free Press, dixo: "Temos entendido que os comisionados Copps e Clyburn intentaron mellorar estas normas, pero Genachowski negouse a ceder, aparentemente debido a que xa lograra un acordo con AT&T e os lobbistas do cable achega do alcance das normas".

A comisionada Clyburn advertiu que as normas podían permitir que os provedores de Internet móbil discriminen e que as comunidades pobres, en particular afroestadounidenses e latinos, usen os servizos de Internet móbil máis que as conexións cableadas.

Craig Aaron considera lamentable o poder que detentan os lobbistas da industria de telecomunicacións e do cable en Wáshington D.C.: "Nos últimos anos despregaron 500 lobbistas, basicamente un por cada membro do Congreso, e iso é soamente o que declaran. AT&T é a empresa que máis diñeiro achegou ás campañas políticas na historia, desde que levamos un rexistro. De modo que realmente consolidáronse. E Comcast, Verizon e as outras grandes empresas non quedan atrás. E estamos realmente vendo este xogo aquí, unha vez máis os grandes intereses empresariais están utilizando a súa influencia de lobby, as súas contribucións ás campañas para eliminar calquera ameaza ao seu poder, aos seus plans do que queren facer para o futuro de Internet. "Cando AT&T quere reunir a todos os seus lobbistas, non hai sala na que entren todos. Tiveron que alugar unha sala de cine. A xente que representa o interese público e que loita por Internet libre e aberto aquí en D.C. aínda pode compartir un mesmo taxi".

O diñeiro de campaña agora máis que nunca é o que mantén vivos aos políticos estadounidenses, e poden estar seguros de que Obama e os seus asesores están pensando na elección de 2012, que probablemente será a máis custosa da historia de Estados Unidos. Crese que o uso enérxico e innovador de Internet e as tecnoloxías móbiles axudaron a Obama a asegurar a súa vitoria en 2008. A medida que a Internet aberta restrínxese cada vez máis en Estados Unidos, e as empresas que controlan Internet vólvense máis poderosas, é posible que non exista esa participación democrática por moito máis tempo.

Escoitar o Artigo en Español

Publicado o 23 de Decembro de 2010 en Democracy Now!
_____________

Texto en inglés tradución: Mercés Camps, Edición: Gabriela Díaz Cortez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

© 2010 Amy Goodman

[*] Amy Goodman é a condutora de Democracy Now!, un noticiero internacional que se emite diariamente en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en máis de 250 en español. É co-autora do libro "Os que loitan contra o sistema: Heroes ordinarios en tempos extraordinarios en Estados Unidos", editado por Le Monde Diplomatique Cono Sur.

Texto traducido, ao Galego, por Ártabra 21, apoiando-se nos recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Enlaces de interese:

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

Enviado por:

"Democracy Now! en Español"

-boletin@democracynow.org-

23 de dezembro de 2010 22:53

___________________________________

A tortura en Iraq non diminúe

2010-09-25T11:10:00.000+02:00

Por Amy Goodman [*]
23.09.2010

Se un crese no discurso do Presidente Barack Obama debería pensar que as operacións de combate en Iraq terminaron. Con todo, exposta publicamente por primeira vez co escándalo de Abu Ghraib, a tortura nos cárceres iraquís crece e crece, cada vez máis distante de todo tipo de escrutinio ou responsabilidade. Tras arrestar a decenas de miles de iraquís (en moitos casos sen imputárselles ningún cargo) e de manter a moitos deles prisioneiros durante anos sen xulgalos, Estados Unidos entregou o control das prisións de Iraq, cos seus 10.000 prisioneiros, ao goberno iraquí. Coñezan ao novo xefe, é igual que o anterior.

Tarde na noite do sábado, tras aterrar en Londres, trasladámonos á pequena zona residencial de Kilburn para falar con Rabiha ao-Qassab, unha refuxiada iraquí a quen se lle outorgou asilo en territorio británico logo de que o seu irmán fose executado por Saddam Hussein. O seu marido, de 68 anos de idade, Ramze Shihab Ahmed, foi xeral do exército iraquí durante o réxime de Saddam, pelexou na guerra entre Irán e Iraq e formou parte dun frustrado intento de derrocar ao ditador iraquí. A parella viviu apaciblemente en Londres por varios anos ata setembro do ano 2009.

Nesa data, Ramze Ahmed decatouse de que o seu fillo Omar fora arrestado en Mosul, Iraq. Ahmed regresou a Iraq para atopar ao seu fillo pero o arrestaron a el tamén.

Durante meses, Rabiha non soubo nada achega do paradoiro do seu marido. Pero o 28 de marzo de 2010 soou o seu celular. Rabiha conta o sucedido: "O meu celular soou e respondín. Parecía outra persoa, non recoñecín a súa voz e preguntei: 'Quen é?' Dixo que estaba moi enfermo e logo dixo: 'Son eu, Ramze, Ramze. Chama á embaixada? Sacáronlle o teléfono e terminou a conversación".

Ramze Ahmed estaba preso nun cárcere secreto situada no vello aeroporto de Muthanna en Bagdad. Nun informe recente de Amnistía Internacional titulado "Nova orde, os mesmos abusos" descríbese ao cárcere de Muthanna como "unha das máis duras" das prisións de Iraq, escenario de múltiples torturas, baixo o control do Primeiro Ministro Iraquí Nouri ao-Maliki.

Mentres Rabiha mostrábame fotos da súa familia, caeuse un pedazo de papel con palabras en inglés e en árabe. Rabiha explicoume que para poder dicir en inglés o que sucedía ao seu marido tivo que buscar no dicionario algunhas palabras, xa que nunca antes utilizara en inglés palabras como: "violación", "pau", "tortura". Caían bágoas dos seus ollos mentres transmitía o que o seu marido relatoulle: "sodomizarono cun pau, afogábano repetidas veces colocándolle bolsas de plástico na cabeza, propinábanlle descargas eléctricas".

"O primeiro que facían era colocarlle bolsas de plástico na cabeza, unhas cincuenta veces por día, cando perdía o coñecemento e xa non sentía nada, propinábanlle descargas eléctricas e deixábano en estado de shock. Cando se espertaba, púñanlle de novo a bolsa de plástico e, unha vez máis, facíanlle o mesmo, facíanlle iso todo o tempo. Tamén puñan un pau nunha bolsa ou puñan unha parte dun arma, a pequena parte que vai ao principio do arma, non dun revólver ou dunha pistola, senón dun arma grande. Puñan iso nunha bolsa e pechábana. Logo traían ao seu fillo e dicíanlle que violase ao seu pai e á inversa. Dicíanlle: `Debes violar ao teu fillo´".

Non resulta sorprendente entón, que segundo se detalla no informe de Amnistía Internacional, o goberno de Iraq afirme que Ramze Shihab Ahmed confese vínculos coa Al-Qaida en Iraq. En xaneiro de 2010, durante unha conferencia de prensa organizada polo Ministro de Defensa iraquí, proxectáronse vídeos que mostraban a outros nove prisioneiros confesando crimes, entre eles ao fillo de Ahmed, Omar, que presentaba signos de ser golpeado. No vídeo, Omar confesa "asasinar a varios cristiáns en Mosul e detonar unha bomba nunha localidade próxima a Mosul".

Malcolm Smart, director do programa de Amnistía Internacional para Medio Oriente e o norte de África díxome en Londres: "[En Iraq] hai unha cultura do abuso que botou raíces. É certo que estaba presente durante o tempo de Saddam Hussein, pero o que pretendiamos a partir do ano 2003 era dar volta a páxina desa historia, e isto non sucedeu. O que si sucedeu é que hai prisións secretas, xente torturada e maltratada que é forzada a realizar confesións. A pesar de que nos tribunais son moitos os detidos que din ser forzados a asinar confesións falsas, a xustiza non investiga estes feitos nin loita para erradicalos. Quen perpetran estes actos non enfrontan responsabilidade algunha e non son identificados".

Tras aquela breve e interrompida chamada telefónica que recibiu do seu marido, Rabiha púxose en contacto co goberno británico e a súa embaixada en Iraq seguiu o rastro de Ahmed ata a prisión da Al-Rusafa en Bagdad. Habitualmente Ahmed utilizaba bastón, pero agora atopábase nunha cadeira de rodas. Rabiha ten unha foto del que sacou o representante do goberno británico.

Amnistía Internacional informa que, estimativamente, hai uns 30.000 prisioneiros en Iraq, 200 dos cales continúan baixo custodia estadounidense. Preguntei a Malcolm Smart de Amnistía Internacional polos prisioneiros e contestou: "Dinme que o exército estadounidense considera este tema como un asunto iraquí e que entregaron aos últimos prisioneiros, fóra dos douscentos que continúan baixo custodia estadounidense". Con todo, mentres Estados Unidos continúe destinando miles de millóns de dólares a manter a súa presenza militar en Iraq e a financiar ao goberno iraquí, é claro que o trato que reciben os prisioneiros tamén é un asunto estadounidense. Amnistía lanzou unha campaña de base para promover máis accións que aseguren a liberación de Ahmed.

Mentres tanto, Rabiha ao-Qassab, que se atopa illada e soa no norte de Londres, pasa as horas alimentando patos nun parque próximo. Isto era o que o seu marido adoitaba facer.

Rabiha díxome: "Vou ao parque e dou para comer aos patos. Falo cos patos e dígolles: Acórdanse do home que lles daba para comer? Está preso. Pídanlle a Deus que o axude ... "

Pode-se escoitar o artigo online -en español, en formato mp3

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

© 2010 Amy Goodman

[*] Amy Goodman é a condutora de Democracy Now!, un noticiero internacional que se emite diariamente en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en máis de 250 en español. É co-autora do libro "Os que loitan contra o sistema: Heroes ordinarios en tempos extraordinarios en Estados Unidos", editado por Le Monde Diplomatique Cono Sur.

Texto traducido, ao Galego, por Ártabra 21, apoiando-se nos recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Enlaces de interese:

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_________________________________________

Tè Tremblé - A terra tremeu en Haití

2010-01-23T11:12:00.000+01:00

Por Amy Goodman [*]
21.01.2010

Porto Príncipe, Haití - Tè tremblé significa "terremoto" en creole, a lingua criolla de Haití. A tradución literal é: "A terra tremeu". Tras o terremoto de enormes dimensións que devastó Haití, o fedor a matar está en todos lados. No Hospital Xeral, os corpos apilados preto da morgue forman unha montaña de máis dun metro de altura. No fogar comunitario chamado Mateo 25, os médicos colocaron un mantel de plástico sobre unha mesa de cociña para realizar unha amputación coa axuda de lanternas para cabeza. O haitiano ferido, un veinteañero, poderíase considerar afortunado: atopábase entre a minoría de feridos que lograron recibir atención médica. E, a diferenza de moitas amputacións realizadas noutras partes de Haití, os médicos que chegaron o luns estaban utilizando a anestesia que trouxeran consigo.

Mentres se estaba levando a cabo esta terrible amputación, chegou un envío inesperado de axuda alimentaria. O Fogar Mateo 25 xeralmente alberga a 35 hóspedes. Agora máis de 1.000 persoas atópanse alí, acampando na cancha de fútbol contigua. A prensa difundiu moitas noticias sobre a preocupación de posibles disturbios e a violencia que podería provocar a distribución da axuda. Fomos testemuñas do oposto, debido a que unha organización comunitaria establecida tivo a oportunidade de distribuír os alimentos. A xente facía cola e obtiña as súas provisións, mentres a difícil cirurxía que se estaba practicando dentro do albergue desenvolvíase sen inconvenientes. Escenas como esta se repetiron unha e outra vez ao longo da nosa viaxe pola catástrofe: xente que quedou sen nada -famenta, sedienta, buscando aos seus seres queridos, enterrando aos seus mortos, coidando aos feridos- mostrou fortaleza, amabilidade e compaixón a pesar da súa silenciosa desesperación.

No noso percorrido pola cidade, fomos á casa de Myriam Merlet, a xefa de gabinete do Ministerio haitiano da Muller e unha destacada feminista que axudou a chamar a atención internacional sobre o uso da violación como arma política e traballou coa dramaturga e activista Eve Ensler no movemento Día-V para axudar a pór fin á violencia contra a muller. Achamos a súa casa, e de feito a todas as casas que a rodeaban, destruída. "Acabamos de retirar o seu corpo", dixéronnos os familiares de Myriam o domingo, cinco días despois do terremoto. Non se sabe cando morreu, nin se podería ser rescatada. A súa irmá Eartha levounos a visitar a súa tumba.

[Clicar acima da foto para ampliar - Colas fotográfico Telesur]

Eve Ensler describe a Myriam Merlet: "Myriam era unha luz. Era a forza de Haití. Foi unha das máis grandes feministas. Era unha feminista radical. Chanceabamos a miúdo achega do feito de que era tolo que ela e Marie-Laurence, que é a Ministra da Muller, estivesen de feito no poder, que tivésemos feministas radicais no poder. Foi unha muller que deixou Haití na década do 70 e logo regresou para loitar e defender e levar o cambio social e o progreso e a loita polas liberdades e a igualdade racial e pola liberdade e igualdade de xénero".

E esta é Miriam nas súas propias palabras cando falou no décimo aniversario do Día-V no estadio Superdome en Nova Orleans.

"É con gran emoción que estamos hoxe aquí en Nova Orleans, cando sabemos o que Nova Orleans significa para a xente negra aquí e especialmente despois do Katrina. Traemos toda a nosa irmandade e afecto ás nosas irmás aquí en Nova Orleans".

Logo, saímos de Porto Príncipe para ir ata ao epicentro do terremoto. Pasamos por Carrefour para chegar ata Léogâne. Unha avaliación recente das Nacións Unidas estableceu o nivel de destrución en Léogâne: entre o 80 e o 90 por cento das estruturas da cidade foron destruídas. Non queda ningún edificio gobernamental en pé. No camiño, un mozo parou o noso auto e díxonos: "Por favor, vemos algúns helicópteros sobrevoando, pero non paran aquí. Non temos axuda. Non temos alimentos".

Un home cuberto de po estaba utilizando unha maza para romper o cemento que sepultara ao seu avó. Un pai acababa de desenterrar preto de alí ao seu bebé dun ano, morto no seu corralito. Segundo a axencia France-Press, a ONU advertiu que non pode "estender a súa operación de axuda ás zonas periféricas ata que non se poida confirmar que haxa seguridade". Na nosa percorrida por Léogâne non sentimos ningunha ameaza; soamente vimos xente que necesita axuda en forma desesperada. Mentres estabamos en Léogâne, un helicóptero misioneiro aterrou, logo volveu despegar en forma inexplicable, e a tripulación comezou a arroxar frautas de pan desde o aire. Un mozo haitiano se enfureció. Outro choraba, mentres rompía os bolos de pan e gritaba "¡Non somos cans para que nos arroxen ósos!".

Falamos co alcalde de Léogâne, Alexis Santos, que parecía practicamente impotente ante a destrución case total que había á súa ao redor. Pregunteille, en vista da fronte unificada ofrecido polo goberno de Estados Unidos, e de que o Presidente Barack Obama nomeou aos ex presidentes Bill Clinton e George W. Bush para que encabezasen os esforzos de recadación de fondos de Estados Unidos, que pensaba sobre o ofrecemento do ex presidente haitiano derrocado e o primeiro presidente de Haití electo democraticamente, Jean-Bertrand Aristide, de regresar a Haití do exilio en Sudáfrica para formar xunto ao actual Presidente haitiano René Preval unha fronte unida para axudar na recuperación. Santos, que non é para nada partidario de Aristide, díxome que pensaba que sería unha boa idea.

De regreso no Fogar Mateo 25 en Porto Príncipe (cuxo nome provén da pasaxe bíblica 'De certo dígovos que canto o fixestes á un destes os meus irmáns pequeniños, á min fixéstelo'), falei cun dos cirurxiáns. A Dra. Jennifer Bruny. É a xefa de cirurxía pediátrica que viaxou con outros médicos do Hospital de Nenos de Denver, e realizou a amputación esa noite máis cedo, na mesa do comedor de Mateo 25. A natureza do desastre, con miles de feridas críticas e a falta de atención durante tanto tempo fai que a amputación sexa un dos únicos medios dispoñibles agora para salvar vidas. "Esta amputación non debería ser necesaria", díxome. "Isto podería ser tratado facilmente antes. Esta xente necesita recibir asistencia médica de xeito urxente logo do terremoto".
______

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Mercés Camps e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

[*] Amy Goodman é a presentadora de Democracy Now!, un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É coautora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.
____________________

Informe Especial sobre Honduras: Mel Zelaya en Tegucigalpa - Columna de Amy Goodman: O Presidente Zelaya e a valentía dunha acción

2009-09-26T13:23:00.005+02:00

Fonte da Galería: resiste-honduras.blogspot.com

DN!: Informe Especial Honduras e a Columna de Amy Goodman - 24 de Setembro, 2009 - "Democracy Now! en español" emitido ás 22:00 horas.

Boletín Especial / Crise en Honduras: Columna de Amy Goodman (audio en español)
Informe de Andrés T. Conteris desde a Embaixada de Brasil en Tegucigalpa (audio 1 e audio 2)
Entrevista ao especialista Mark Weisbrot (só texto)

Ao envío habitual da columna, esta semana sumamos outros dous artigos referidos ao tema que Amy Goodman aborda na súa columna de opinión semanal, a crise en Honduras e o regreso do Presidente Zelaya ao seu país.

Andrés T. Conteris, de Democracy Now! en Español, atópase na Embaixada de Brasil en Tegucigalpa, cubrindo todas as instancias da volta de Zelaya a Honduras. Desde alí envía o informe que copiamos abaixo.

Mark Weisbrot traballa no Centro de Investigacións Económicas e Políticas de Estados Unidos e é un especialista en asuntos latinoamericanos. Na entrevista que incluímos aquí dá a súa visión sobre o papel de Estados Unidos nesta crise e as posibilidades que se abren coa volta de Zelaya a Honduras.

Democracy Now! -- "O Informe de Guerra e Paz"
www.democracynow.org/es

O Presidente Zelaya e a valentía dunha acción

Por Amy Goodman

Manuel Zelaya, o presidente democraticamente electo de Honduras, está de regreso no seu país tras ser derrocado por un golpe militar o 28 de xuño. Zelaya apareceu alí de forma inesperada o luns pola mañá, anunciando a súa presenza na capital, Tegucigalpa, desde a Embaixada de Brasil, onde se refuxiou. Os hondureños comezaron de inmediato a dirixirse á embaixada a mostrar o seu apoio. A valente acción de Zelaya prodúcese nunha semana moi importante, na que os líderes mundiais atópanse en Nova York para participar da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, á que lle seguirá a reunión de presidentes e ministros de economía do G-20 en Pittsburgh. O goberno de Obama podería verse obrigado, finalmente, a sumarse á opinión mundial de oporse decisivamente ao golpe.

Aínda non queda claro como ingresou Zelaya a Honduras. Díxolle á prensa o luns: "Tiven que percorrer durante quince horas, unhas veces camiñando, outras veces marchando, en diferentes lugares, a medianoite, porque eu quería celebrar o aniversario da patria co pobo hondureño". Unha fonte da Embaixada de Brasil dixo que é probable que se ocultou no baúl dun auto, atravesando ata 20 postos de control en forma exitosa.

Preto da madrugada do martes, os seguidores que desobedeceron o toque de queda imposto polo goberno e que se atopaban fronte á Embaixada de Brasil foron dispersados en forma violenta con gases lacrimóxenos e canóns lanza auga. Cortáronse os servizos de electricidade, as liñas telefónicas e a auga da embaixada, e as forzas armadas hondureñas puxeron un camión con altoparlantes alí, co himno nacional hondureño a todo volume. O luns, a Organización de Estados Americanos (OEA) reiterou o seu reclamo por "a firma inmediata do Acordo de San José", o acordo negociado polo Presidente de Costa Rica Oscar Arias, que reclama o regreso de Zelaya como presidente, con membros do réxime golpista dentro do goberno e amnistía para todos os que participaron no golpe. Zelaya estivo de acordo cos termos propostos, pero o presidente do réxime golpista, Roberto Micheletti, rexeitounos.

Logo do golpe do 28 de xuño, a OEA suspendeu de inmediato a Honduras do sistema de dereitos da OEA e solicitou a restitución inmediata de Zelaya. O 30 de xuño, a Asemblea Xeral da ONU emitiu un pedido unánime para "o reestablecimiento inmediato e incondicional de Zelaya no poder".

De modo similar, a Unión de Nacións Suramericanas, UNASUR, no seu cume en Quito, Ecuador, denunciou formalmente o golpe. A Comisión Interamericana de Dereitos Humanos da OEA viaxou a Honduras a fins de agosto e informou que as manifestacións a favor de Zelaya "foron interrompidas polas forzas de seguridade pública, tanto a policía como as forzas armadas, provocando mortes, casos de tortura e malos tratos, centos de feridos e miles de detencións arbitrarias".

O 29 de xuño, o Presidente Barack Obama dixo claramente: "O Presidente Zelaya foi electo democraticamente. Aínda non cumprira o seu mandato. Cremos que o golpe non foi legal e que o Presidente Zelaya continúa sendo o presidente de Honduras, o presidente electo democraticamente alí". Pero as subseguintes accións -ou a inacción- de Obama e da Secretaria de Estado Hillary Clinton enviaron sinais confusos. Mentres Obama utilizou nun principio a palabra golpe, os pronunciamientos oficiais sobre o tema evitaron o termo, que, de ser utilizado, provocaría a suspensión obrigatoria da axuda estranxeira. En cambio, o goberno de Obama despregou unha estratexia de castigo selectivo ao réxime golpista, rescindindo vísalas a Micheletti e a outras figuras crave do golpe, e detendo o envío da suma relativamente simbólica de 30 millóns de dólares en axuda.

A Secretaria de Estado, Clinton, dixo o luns nunha reunión co presidente de Costa Rica, Oscar Arias: "É imperativo que comece o diálogo, que haxa unha canle de comunicación entre o Presidente Zelaya e o réxime de facto en Honduras. E tamén é imperativo que o regreso do Presidente Zelaya non provoque ningún conflito nin violencia, senón que todos actúen en forma pacífica para tratar de achar os puntos en común". As Nacións Unidas probablemente tomen medidas esta semana en apoio a Zelaya. Zelaya dixo o martes desde a Embaixada de Brasil en Tegucigalpa acerca do que espera agora de Estados Unidos: "Que fagan respectar a Carta Democrática da OEA. Que se convoque de xeito urxente ao Consello de Seguridade de Nacións Unidas e que se preparen para actuar con todas as actividades comerciais e económicas para facer que esta ditadura entenda a mensaxe".

Está previsto que o Presidente Obama presida unha sesión do Consello de Seguridade da ONU, sendo esta a primeira vez que un Presidente de Estados Unidos preside a sesión. Costa Rica actualmente ten un lugar no Consello de Seguridade, e podería, en teoría, expor o tema de Honduras. Logo en Pittsburgh, onde se reúne o G-20 para avaliar e actuar sobre a crise financeira mundial, o apoio de Brasil a Zelaya podería ser un factor crave. Brasil, un dos membros do G-20, é por lonxe a maior economía de América do Sur e é un aliado e socio comercial clave de Estados Unidos. Cos gases lacrimóxenos flotando na Embaixada de Brasil en Tegucigalpa e un posible ataque armado contra a embaixada por parte do réxime golpista para arrestar a Zelaya, esta semana Obama e Clinton finalmente poderían verse obrigados a axudar ao pobo hondureño a reverter o golpe.

Escoitar o Artigo de Amy en Español

Notas. -

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.
Texto en inglés traducido por Mercés Camps e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org
Amy Goodman é a presentadora de Democracy Now!, un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É coautora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.

Informe de Andrés T. Conteris desde a Embaixada de Brasil en Tegucigalpa

23 de setembro de 2009

Andrés Conteris, do Programa Noviolencia Internacional e Democracy Now! en Español, atópase na embaixada de Brasil e está cerca do Presidente Zelaya.

Escoitamos o seu segundo informe, en español:

Audio 1

Infórmalles Andres Thomas Conteris desde a embaixada de Brasil en Tegucigalpa, Honduras. Aquí, nesta sede diplomática, esta o señor presidente José Maual Zelaya Rosales. Desde fai dous días estivo aquí coa súa familia, co seu equipo de seguridade e apoio e coa prensa nacional e internacional. Aquí na embaixada sentiuse a represión deste réxime golpista. Xusto onte, o martes ás cinco e media da mañá, logo dunha noite de celebración nas rúas acá en fronte da embaixada, sentiuse a represión despois do xúbilo. Ou sexa, un xubileo incrible nas rúas que enfronta un abuso total por parte deste réxime de facto. Acatacaron na rúa á fronte da embaixada, con gases lacrímogenos e eses gases entraron e encheron completamente toda a sede da embaixada de Brasil, aquí en Tegucigalpa. Todos nós e nosostras sufrimos ese ataque de gases, pero na rúa sufriron moito máis, porque aí golpeáronlles, feríronlles con balas, tamén xente hospitalizada, centos de persoas detidas e centos de persoas feridas tamén. O que pasa é que este réxime golpista esta completamente desesperado e xa ven que están nun camiño sen saída. Ou sexa, mañá día xoves, vaise a reunir o Consello de Seguridade das Nacións Unidas para tocar o tema de Honduras de xeito de urxencia. O Chanceler de Brasil solicitou esta reunión de urxencia e foi aceptada para que se convoque mañá xoves. Van tratar o tema do feito que este réxime golpista atacou non soamente a sede, pero en particular atacaron máis intensamente ao pobo de Honduras. Pero o que pasou aquí é que o pobo levantouse, obedecendo o terceiro artigo da Constitución, que cando un goberno é usurpador do poder, o pobo ten dereito á insurrección. E o presidente Zelaya dixo que esa insurrección ten que ser de xeito pacífico, e el pon moito énfase no feito de que ten que ser da non violencia activa.

DN!é: Andrés, e desde dentro da embaixada, desde o que se comenta na contorna do presidente Zelaya, eles están tendo contacto con representantes do réxime de facto? Está habendo negociacións ou aínda non hai ningún tipo de contacto?

Audio 2

O presidente Zelaya viño a Honduras e aquí está na embaixada do Brasil, e o dixo moi moi claramente, está super aberto ao diálogo. O estea querendo que esta crise termine nunha negociación, para que non se teña que derramar máis sangue. Sangue que se ha derramdo tantas veces nestes días [inaudible]. O presidente dixo que está aberto ao diálogo e soamente onte escoitouse por primeira vez en palabras que o señor Roberto Micheletti quere entrar nun diálogo, pero ben sabemos que todo o proceso que ocorreu por semanas, no proceso de San José Costa Rica, non terminou en nada. O señor presidente Zelaya aceptou todos os puntos desta negociación e o réxime golpista con Micheletti non puideron aceptar que o presidente, electo democraticamente polo pobo de Honduras, regrese ao poder, como el ten o dereito de facer. Entón, non se sabe o que quere signifcar o feito de que por fin Micheletti esta dicindo que está aberto ao diálogo. Pero o que estamos vendo son as accións, as accións deste réxime de facto son moi claras, ou sexa, a represión contra esta embaixada de Brasil e a xente que está aca dentro, cortando a luz eléctrica, cortando a auga, previndo que traian medicamento e comida. Estas son medidas de guerra psicolóxica en contra do presidente Zelaya, a súa familia, do equipo que está aquí e a prensa que tamén estamos presentes.

Entrevista ao especialista Mark Weisbrot (só texto)

Informe desde Honduras: o presidente deposto Manuel Zelaya regresa a Honduras desafiando ao goberno de facto

22 de Setembro, 2009

Imos en directo á embaixada de Brasil en Tegucigalpa, capital de Honduras, onde Manuel Zelaya pediu refuxio. Tras o dramático regreso de Zelaya, o goberno de facto ordenou un toque de queda, pero miles de seguidores de Zelaya desafiaron a prohibición e manifestáronse ante a embaixada de Brasil. A policía lanzou esta mañá gases lacrimóxenos nos arredores da embaixada para dispersar á multitude. Escoitamos as palabras de Zelaya desde o interior da embaixada e falamos con Andrés Conteris e Mark Weisbrot.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: O presidente hondureño Manuel Zelaya tivo un dramático regreso ao seu país case tres meses despois do golpe militar que o obrigou a exiliarse. O luns, Zelaya reapareceu na capital de Honduras, Tegucigalpa, refuxiándose na embaixada de Brasil. Falando desde o teito da embaixada, Zelaya dixo que chegara logo dunha longa viaxe, viaxando ás veces a pé para evitar que o detectasen.

PRESIDENTE MANUEL ZELAYA: "Tiven que percorrer durante quince horas, unhas veces camiñando, outras veces marchando, en diferentes lugares, a medianoite, porque eu quería celebrar o aniversario de l apatria co pobo hondureño. Os que creron que gobernar é cousa fácil, equivocáronse. Gobernar non é tarefa de iracundos nin de irascibles. Gobernar é cousa seria. Gobernar require talento, dedicación e amor ao pobo".

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Zelaya non deu detalles, pero é pouco probable que puidese regresar sen a axuda de funcionarios do exército hondureño ou dos servizos de intelixencia. Esa posibilidade podería significar un novo revés para o réxime de facto de Honduras, que viña contando co apoio militar para resistir os disturbios internos e desafiar ao illamento global.

O xefe do réxime golpista, Roberto Micheletti, nun principio acusou as noticias sobre o retorno de Zelaya como, cito, "terrorismo mediático". Pero a medida de que miles de seguidores de Zelaya comezaron a achegarse á embaixada de Brasil, Micheletti, impuxo un toque de queda nacional e falou por cadea de radio e televisión. Acompañado polo seu gabinete e os altos mandos militares, Micheletti pediulle a Brasil que entregue a Zelaya para a súa detención.

ROBERTO MICHELETTI: Non queda claro por que regresou agora a Honduras o Sr. Zelaya. Só el sábeo. Pero eu non podo arribar a outra conclusión máis que está aquí para continuar obstaculizando a celebración das nosas eleccións o próximo 29 de novembro, como o viñeron facendo el e os seus seguidores desde fai varias semanas. Fago un chamado ao goberno de Brasil a que respecte a orde xudicial ditada contra o Sr. Zelaya, entregándoo ás autoridades competentes de Honduras. O Estado de Honduras está comprometido a respectar os dereitos do Sr. Zelaya ao debido proceso. Os ollos do mundo están postos sobre Brasil e tamén sobre Honduras. Non deixemos que as paixóns duns poucos manchen a reputación e imaxe da nosa xente.

AMY GOODMAN: Os partidarios de Zelaya informaron sobre a intención de marchar facía o palacio presidencial durante a tarde de hoxe. Aquí en EE.UU., a Secretaria de Estado, Hillary Clinton, instou a ambas as partes a establecer o diálogo.

HILLARY CLINTON: É imperativo que o diálogo comece, que exista unha canle de comunicación entre o Presidente Zelaya e o réxime de facto en Honduras. E tamén é imprescindible que o regreso do Presidente Zelaya non conduza a ningún conflito ou violencia, senón que todos actúen de xeito pacífico para tratar de atopar algún terreo común. Unha vez máis, os costarriqueños van utilizar os seus bos oficios para tratar de promover que iso ocorra.

AMY GOODMAN: Clinton falou no marco da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, onde se reuniu co presidente de Costa Rica, Oscar Arias. Logo da reunión, Arias dixo que estaría disposto a viaxar a Honduras co obxectivo de renovar os esforzos para conseguir unha solución negociada.

PRESIDENTE OSCAR ARIAS: Creo que esta é a mellor oportunidade, o mellor momento, agora que Zelaya volveu ao seu país, para que as dúas partes asinen o acordo de San José. É todo o que temos sobre a mesa. Non hai un plan B. E cando se escribiu este acordo de San José, foi logo de escoitar a todo o mundo. Tomamos as suxestións de cada unha das partes. Eu estaría disposto a ir, pero se ambas as partes ... se ambas as partes pídenme ir a Tegucigalpa, sen dúbida estaría máis que compracido de ir ver o que podo facer.

AMY GOODMAN: Escoitamos recentemente ao Premio Nobel da Paz, o presidente costarriqueño Oscar Arias. Agora imos directamente á embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Andrés Conteris, que traballa connosco en Democracy Now! e é o director do Programa para as Américas da organización Non Violencia Internacional, atópase no interior da embaixada. Dámosche a benvida a Democracy Now!, Andrés. Que está pasando agora mesmo?

ANDRES CONTERIS: Amy, que bo falar contigo. Fai uns corenta minutos, militares e policías dispersaron moi violentamente aos máis de 500 manifestantes que se atopaban fóra da embaixada, que habían estado danzando e celebrando con alegría toda a noite. Puiden ver o seu incrible, incrible espírito de xúbilo, xa que se expresaron dese modo desde que se coñeceu a noticia de que o presidente Zelaya regresara ao país. Logo, fai corenta minutos, houbo un masivo ataque con gases lacrimóxenos e un desaloxo violento das máis de 500 persoas que se atopaban fronte á embaixada.

Estou dentro da embaixada, con preto de 150 persoas que están dentro. Non houbo un ataque directo contra a propia embaixada, pero o gas lacrimóxeno introduciuse, e afectou a todos e cada un de nós que estamos dentro da embaixada. Agora estou na habitación onde dorme o Presidente, e estou preto da Primeira Dama. Todos estamos afectados por este ataque con gases lacrimóxenos. Pero, afortunadamente, non hai lesións permanentes. Non estamos ao tanto dos feridos, pero estou seguro de que debe haber moitos entre os que protestaban e celebraban fóra da embaixada.

AMY GOODMAN: Andrés, podes dicirnos como fixo o presidente Zelaya para regresar a Honduras?

ANDRES CONTERIS: As noticias son? Amy, preguntóuselle iso directamente e contestou dun xeito moi xeral, pero as noticias son que voou desde Nicaragua ao Salvador e logo chegou á fronteira nun lugar chamado O Amatillo e ocultouse no maleteiro dun coche e cruzou uns cincuenta, desculpen, unha vintena de barricadas da policía e nunca foi detectado. Dirixiuse directamente?o seu chofer levouno directamente á embaixada de Brasil.

Os primeiras informacións eran que o Presidente estaba en Honduras e que estaba na sede das Nacións Unidas. Así que a marcha inicial de celebración foi ás Nacións Unidas. Había miles e miles de persoas celebrando o seu retorno. E logo sóubose que estaba na embaixada de Brasil, e entón esa celebración trasladouse aquí.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: E Andrés, por que os brasileiros déronselle refuxio naEmbaixada de Brasil en Tegucigalpa?

ANDRES CONTERIS: Está moi claro que Brasil foi un defensor moi forte do Presidente Zelaya durante toda esta crise. E polo poder e o simbolismo da forza de América do Sur e de Brasil, que é o máis forte e máis grande deses países, está claro, creo, que o Presidente Zelaya decidiu que este era o mellor lugar. E cando el chegou, por suposto, abríronlle as portas. As autoridades brasileiras informaron que non sabían de antemán que ía vir aquí, pero foi ben recibido cando chegou. E a súa familia reuniuse aquí con el, na embaixada, por primeira vez logo de oitenta e seis días de estar separados.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: E o Presidente, o xefe do réxime golpista, Roberto Micheletti, continuou co seu chamado para a detención de Zelaya. Que di o Presidente Zelaya agora de todo isto?

ANDRES CONTERIS: O Presidente Zelaya fala moi positivamente, nun modo moi conciliador. Nin sequera tómase en serio o que o líder do réxime golpista, Micheletti, está dicindo. Micheletti di que hai un espazo no cárcere esperando polo Presidente Zelaya. Con todo, o Presidente Zelaya está realmente centrado no xeito de como resolver realmente esta crise a través da mediación.
Espérase que hoxe arribe o Sr. Insulza, o Secretario Xeral da OEA. Con todo, pecháronse os aeroportos e non é seguro que vaian permitir a aterraxe do avión co señor Insulza da OEA.

AMY GOODMAN: Andrés Conteris comunícase connosco desde o interior da embaixada brasileira en Tegucigalpa. Roberto Micheletti di que quere que Brasil entregue ao presidente destituído. Andrés, Hai algunha resposta de Zelaya sobre esa petición?

ANDRES CONTERIS: En termos desa petición, non, non houbo unha resposta directa. El, realmente, trata a este réxime golpista coma se non existise, na medida do posible, e non recoñece a súa autoridade. Moitos dos que estaban nas rúas oíron falar do toque de queda que foi imposto ás 4:00 da tarde de onte, e que se mantivo durante toda a noite, e non responderon a esa orde porque cren que o Presidente Zelaya é o presidente e é o único que pode dar a orde para un toque de queda. E por iso seguiron celebrando nas rúas.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Andrés comunícase connosco desde o interior da embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Tamén temos desde Wáshington, DC a Mark Weisbrot. El é co-director do Centro de Investigacións Económicas e Políticas e presidente de Just Foreign Policy. escribiu cumpridamente sobre a crise de Honduras e é un veterano analista de asuntos latinoamericanos. Mark, podería explicar a importancia do retorno de Zelaya, en particular en vésperas da Asemblea Xeral das Nacións Unidas?

MARK WEISBROT: Si. Bo, creo que marca unha gran diferenza. houbo unha gran diferenza desde o principio, desde o golpe de estado do 28 de xuño. houbo unha gran brecha entre Estados Unidos e o resto do mundo desde o principio acerca desta situación. A Asemblea Xeral das Nacións Unidas, a Organización de Estados Americanos, a Unasur, a Unión de Nacións Suramericanas, todos dixeron desde o primeiro momento que querían o retorno inmediato e incondicional do presidente electo, Zelaya. E Estados Unidos nunca dixo iso, en realidade. De feito, o acordo proposto por Arias puxo todo tipo de condicións ao seu regreso, incluíndo a incorporación das persoas que encabezaron o golpe ao seu goberno e o adiantamento das eleccións. E de feito, como Andrés mencionou, Brasil foi un forte defensor de Zelaya, e o ministro de Relacións Exteriores de Brasil dixo un par de meses atrás ... queixouse ante Hillary Clinton de que estas condicións fosen incluídas no acordo de Arias, xa que, como se sabe, nin a Organización de Estados Americanos, nin as Nacións Unidas ou calquera outra persoa querían un acordo dese tipo. Así o dixo publicamente. Isto quere dicir que sempre houbo esta gran diferenza, pero o goberno de Obama foi capaz de pasar o tema sen máis, porque non houbo moita atención sobre Honduras.

E así, agora, coa Asemblea Xeral e coa atención centrada no retorno dramático de Zelaya, Obama vai ter que inclinarse por unha das partes máis de que o fixo ata agora. O goberno de Obama foi moi ambivalente. Foron e viñeron, primeiro sostiveron a postura de que debe ser restituído no seu cargo e logo chegaron a dicir case o contrario. E o 4 de agosto, o goberno enviou unha carta, por exemplo, ao Presidente Lugar [Senador Lugar], na que retrocedían bastante no seu apoio a Zelaya. E Zelaya estivo aquí seis veces desde que foi derrocado, aquí en Wáshington, e o presidente Obama non se reuniu con el nin unha vez, a pesar de recibir solicitudes de persoas que son amigos próximos e aliados del e tamén de membros demócratas do Congreso.

Este é o tipo de sinais, sinais mixtos, que este goberno enviou aos líderes do golpe de estado e que fortaleceron a súa vontade ao longo de todo este tempo. E teñen moita razón agora, por exemplo. Haberá que facer moita máis presión para sacalos de alí, moita máis, tanto internacional como nacional, dentro de Estados Unidos. Haberá que facer moita máis presión sobre o goberno de Obama para que realmente fórceos a deixar o goberno.

AMY GOODMAN: E exactamente que podería facer a administración Obama se se compromete a soster o apoio ao líder democraticamente electo, Manuel Zelaya? Cal é a relación que EE.UU. ten con Honduras?

MARK WEISBROT: Oh, eles poderían facer bastante máis. En primeiro lugar, o 11 de agosto, dezaseis membros do Congreso enviaron unha carta ao Presidente Obama e á secretaria de Estado, Hillary Clinton, na que pediron que se conxelen os activos dos líderes do golpe, e ata do goberno?tamén poden conxelar os activos do goberno. Cando Aristide, o Presidente Aristide de Haití, foi derrocado por primeira vez, George Bush pai conxelou algúns dos activos da ditadura e deullos ao goberno no exilio, ao Presidente Aristide. E isto foi, bo, durante unha presidencia republicana que, en realidade, inicialmente apoiara ou había estado involucrado no golpe. E isto é o mínimo que poderían facer agora.

Poderían pór todo tipo de presións, algo que non fixeron ata agora. E, de novo, vemos á nosa Secretaria de Estado que está tratando de dicir, "bo, ambas as partes deben facer isto, ambas as partes", ata onte á noite dixo que apoiaba o toque de queda que este goberno impuxo para evitar que as persoas maniféstense de forma pacífica. E así pois, todo este tipo de cousas.

Ademais, non houbo unha soa palabra deste goberno sobre as múltiples violacións aos dereitos humanos cometidas pola ditadura, os miles de arrestos e detencións arbitrarias, as golpizas. dispararon contra os manifestantes e houbo mortos. Estes abusos de dereitos humanos foron denunciados por Human Rights Watch, Amnistía Internacional, pola Comisión Interamericana de Dereitos Humanos da Organización de Estados Americanos, por grupos de dereitos humanos de Honduras, por Europa. E nada, nada saíu deste goberno. Creo que realmente di moito. Que lle di o moito que este goberno non quixo debilitar á ditadura en Honduras. Iso é o que vai ter que cambiar. E creo que vai haber máis presión internacional, e esperamos máis presión interna, tamén, para cambiar iso.

AMY GOODMAN: Mark Weisbrot, ante a sorpresa do réxime golpista, Zelaya regresou a Honduras, que está agora na embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Pero se estivese en Nova York e quixese falar, dirixirse á Asemblea Xeral das Nacións Unidas, que ocorrería? Quen o recoñecería?

MARK WEISBROT: Bo, o reconecerían a el e recibiría un enorme apoio. E ese era, estou seguro, o seu outro plan: se non regresase a Honduras, falaría alí. Pero isto, creo eu, é moito máis potente. Quero dicir, que tería talvez unhas poucas liñas aquí e alá nas noticias. Isto atrae agora á atención do mundo. Imos ver unha chea de apoio nas Nacións Unidas e de varios xefes de estado a Zelaya, moita máis presión, e aquí no Congreso, tamén, por certo.

E se os espectadores queren facer algo, poden porse en contacto con membros do Congreso, e xa sabe, haberá outra carta dos membros do Congreso que indica que Zelaya debe volver. E tamén o Observatorio da Escola das Américas pediu ás persoas que escriban e chamen ao Departamento de Estado. Así que, vai ver moita máis presión sobre eles.

E a pregunta é, realmente farán o que hai que facer para librarse deste goberno? Porque o goberno aínda ten amigos aquí. bo, vostedes entrevistaron a Lanny Davis. Eles coñecen persoas influentes. Teñen aos republicanos, e teñen a favor, vostedes saben, grandes intereses neste goberno, incluídos os militares, que queren manter a súa base alí. E hai moitas forzas aquí que realmente non queren que Zelaya volva, ou se están dispostos a que volva, non queren que sexa como un triunfador. Vostede sabe, iso é outra cousa pola que están moi preocupados, que el salga gañando e os seus amigos no goberno, no réxime de facto, terminen perdendo. Así que, de novo, vai ter que haber moita presión, pero sen dúbida a presión incrementouse bastante co regreso de Zelaya.

AMY GOODMAN: Mark Weisbrot, quero volver a Andrés na embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Andrés Conteris, de Democracy Now! en Español, que está xusto á beira do presidente agora, que está falando cos xornalistas. Andrés, describe o que está sucedendo.

ANDRES CONTERIS: Si, Amy, estou aquí co Presidente, e el está falando. Vou deixar oír a súa voz e tratar de facer a tradución.

PRESIDENTE ZELAYA: "e obriguemos á ditadura a que entre en diálogo para solucionar estes problemas canto antes. [?] ... cando invadiron a miña casa, provocando este Estado de facto e represivo que ten hoxe ao pobo hondureño sometido e secuestrado".

ANDRES CONTERIS: O Presidente está tomando un vaso de auga agora, e imos facerlle unha pregunta. Non é posible facer unha pregunta neste momento, pero imos escoitar a súa resposta a outras preguntas.

AMY GOODMAN: Andrés Conteris estalle facendo ao Presidente Zelaya unha pregunta.

ANDRES CONTERIS: De EE.UU., Sr. Presidente, queren saber que é o que Ud. pídelle ao pobo e ao goberno de EE.UU.

PRESIDENTE ZELAYA: "Que fagan respectar a Carta democrática da OEA. Que se convoque de xeito urxente ao Consello de Seguridade de Nacións Unidas e que se preparen para actuar con todas as actividades comerciais e económicas para facer que esta ditadura entenda a mensaxe"

ANDRES CONTERIS: Esta é a pregunta que logramos facerlle ao Sr. Presidente.

AMY GOODMAN: Andrés Conteris, moitas grazas por estar connosco. Imos seguir de cerca esta historia, achegarémoslle máis información mañá. Unha vez máis, a última noticia é que o Presidente, o presidente democraticamente electo de Honduras, Manuel Zelaya, regresou a Honduras logo de tres meses, non está exactamente claro como o fixo, como cruzou a fronteira, pero dixo que camiñou, viaxou, non está claro quen o axudou nisto, e logo terminou dentro da embaixada de Brasil. O líder dos golpistas, Roberto Micheletti, esixe a Brasil a entrega de Zelaya para poder detelo.

Escoitar - Ver - Ler [en inglés]

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

Artigo basado no información enviada por:
"Democracy Now! en español"
-spanish@democracynow.org-
24 de setembro de 2009 22:00
______________

Enlaces de moito interese:

_____________________

Non nos convertamos no mal que deploramos

2009-09-19T12:57:00.000+02:00

Por Amy Goodman
17 de setembro de 2009

O 14 de setembro de 2001, a Cámara de Representantes de Estados Unidos considerou a Resolución Conxunta 64 "Para autorizar o uso das Forzas Armadas estadounidenses contra os responsables dos recentes ataques lanzados contra Estados Unidos". A ferida do 11 de setembro estaba aberta aínda, e a sede de vinganza parecía universal. A votación da Cámara foi notable, comparada co partidismo extremo que agora é evidente no Congreso, xa que 420 deputados votaron a favor da resolución. Pero máis rechamante aínda foi o único voto en contra, emitido por Barbara Le de San Francisco. Le iniciou a súa declaración sobre a resolución dicindo: "Hoxe álzome con moito pesar no meu corazón, cunha profunda dor polos familiares e os seres queridos que morreron e resultaron feridos en Nova York, Virginia e Pennsylvania. Só os máis bobos ou os máis desapiadados non comprenderían a dor que paralizou ao pobo estadounidense e a millóns de persoas en todo o mundo. Este terrible ataque contra Estados Unidos fíxome confiar no meu compás moral, na miña conciencia e o meu Deus para orientarme". Podíase sentir a súa emoción mentres falaba ante a Cámara de Representantes. A congresista Le continuou:

"O 11 de setembro cambiou o mundo. Os nosos máis profundos medos atorméntannos agora. Con todo, estou convencida de que a acción militar non evitará outros atentados de terrorismo internacional contra Estados Unidos. Este é un tema moi complexo e complicado. Sei que esta resolución para o uso de forza será aprobada a pesar de que todos sabemos que o Presidente pode declarar unha guerra ata sen esta resolución. Con todo, por máis difícil que pareza esta votación, algúns de nós debemos exhortar a exercer a moderación. O noso país está de loito. Algúns debemos dicir -retrocedamos un momento, fagamos unha pausa por tan só un minuto e pensemos ben nas repercusións das nosas accións hoxe, para que isto non se salga de control-".

O Senado tamén aprobou a resolución nunha votación unánime de 98 votos, e enviouna ao entón Presidente George W. Bush. O que Bush fixo con esta autorización, e coa autorización de ir a guerra con Iraq un ano máis tarde, podería dicirse que se converteu na maior catástrofe de política exterior na historia de Estados Unidos. A cuestión que se presenta agora é que fará o Presidente Barack Obama con Afganistán.

O 7 de outubro ingresaremos no noveno ano da ocupación estadounidense de Afganistán, a mesma cantidade de anos que a suma da participación de Estados Unidos na Primeira Guerra Mundial, a Segunda Guerra Mundial e a Guerra de Corea xuntas. Obama centrou a súa campaña na súa oposición á guerra de Iraq, pero ao mesmo tempo prometeu enviar máis soldados a Afganistán. O primeiro venres da súa presidencia, as forzas armadas do Comandante en Xefe Obama lanzaron tres mísiles Hellfire desde un avión non tripulado en Paquistán, deixando un saldo de 22 mortos, na súa maioría civís, entre eles mulleres e nenos. Obama aumentou o número de soldados estadounidenses en Afganistán en máis de 20.000, levando a cifra total a 61.000. Isto sen contar aos contratistas privados en Afganistán, que agora superan o número de soldados. E está previsto que o novo comandante das Forzas Armadas de Estados Unidos en Afganistán, o xeneral Stanley McChrystal, solicite aínda máis soldados.

Agosto de 2009 foi o mes en que se rexistraron máis mortes de soldados estadounidenses en Afganistán ata o momento, alcanzando 51 baixas, e 2009 é por lonxe o ano en que se rexistraron máis mortes, con 200 soldados estadounidenses mortos ata o momento. Estas estatísticas non inclúen a cantidade de soldados que se suicidaron logo de regresar ao país, nin os que resultaron feridos, e definitivamente non inclúe o número de afgáns mortos. Segundo información recente, os ataques tamén son cada vez máis sofisticados. Entón non debería sorprendernos que cada vez haxa máis comparacións entre Afganistán e Vietnam.

Cando o New York Estafes preguntoulle ao Presidente Obama acerca desta comparación, Obama respondeu: "É preciso aprender as leccións da historia. Doutra banda, cada momento histórico é diferente. Non nos bañamos dúas veces no mesmo río. E Afganistán non é Vietnam ... Os perigos de ir máis aló das nosas posibilidades e non ter metas claras e non ter un forte apoio do pobo estadounidense, eses son os temas nos que penso todo o tempo".

Segundo unha recente enquisa de CNN/Opinion Research, o 57 por cento das persoas consultadas oponse á guerra de Estados Unidos en Afganistán, o nivel máis alto de oposición desde que comezou a guerra en 2001. Entre os enquisados, o 75 por cento dos demócratas opúxose á guerra, o que podería explicar as recentes declaracións de importantes congresistas demócratas contra o envío de máis soldados a Afganistán. A Presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, dixo o xoves pasado: "Non creo que haxa moito apoio ao envío de máis soldados a Afganistán nin no país nin no Congreso", e sumou así a súa voz ás do senador demócrata de Wisconsin, Russ Feingold, e ao senador demócrata de Michigan e presidente do Comité de Servizos Armados do Senado, Carl Levin.

O presidente Obama dixo no seu discurso sobre o sistema de asistencia de saúde ante a sesión conxunta do Congreso: "O plan que propoño custará ao redor de 900.000 millóns de dólares ao longo de 10 anos, menos do que gastamos nas guerras de Iraq e Afganistán".

O Presidente Lyndon Johnson propiciou a escalada da guerra de Vietnam e finalmente decidiu non postularse á reelección. Pero tamén aprobou o plan de saúde Medicare, o ponderado programa universal de seguro de saúde de pagador único para persoas da terceira idade. A congresista Barbara Le comparou en forma profética a invasión de Afganistán coa guerra de Vietnam no seu discurso de 2001 e pechou a súa intervención citando ao Reverendo Nathan Baxter, deán da Catedral Nacional: "Ao actuar, non nos convertamos no mal que deploramos".

Publicado: en Democracy Now! "Non nos convertamos no mal que deploramos" --
Columna de Amy Goodman 18 de setembro de 2009 18:40

Pódese escoitar o artigo en español: Clicando aquí

_________________________

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Amy Goodman é a presentadora de Democracy Now!, un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É coautora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.

Texto en inglés traducido por Mercés Camps e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_______________

Reverter o golpe

2009-07-07T22:31:00.007+02:00

Por Amy Goodman
30.06.2009

O domingo produciuse en Honduras o primeiro golpe de estado en América Central en máis dun cuarto de século. En horas da madrugada, o Exército hondureño irrompeu na residencia presidencial, secuestrou ao presidente constitucional Manuel Zelaya e trasladouno en avión a un exilio forzado en Costa Rica. O golpe, liderado polo xeneral hondureño Romeo Vásquez, foi condenado por Estados Unidos, a Unión Europea, as Nacións Unidas, a Organización de Estados Americanos e por todos os países veciños de Honduras. A poboación reaccionou con manifestacións masivas nas rúas hondureñas e hai rumores de que sectores militares leais a Zelaya estaríanse rebelando contra os golpistas.

Estados Unidos ten unha longa historia de dominación no hemisferio. O Presidente Barack Obama e a Secretaria de Estado Hillary Clinton teñen a oportunidade de cambiar o curso desta historia e apartarse dunha tradición escura de ditaduras militares, represión e morte. Obama esbozou ese rumbo no seu discurso no Cume das Américas en abril deste ano: "Sei que no pasado as promesas de asociación non foron cumpridas e que a confianza gáñase co tempo. Aínda que Estados Unidos fixo moito para promover a paz e a prosperidade no hemisferio, houbo veces nas que fomos omisos e outras nas que quixemos impor as nosas condicións. Pero eu asegúrolles que o que buscamos agora é forxar unha asociación en pé de igualdade. Nas nosas relacións non hai un socio maioritario e outro minoritario", afirmou Obama.

Dúas figuras que coñecen ben a tradición estadounidense de impor as súas condicións son o Dr. Juan Almendares, médico hondureño premiado pola súa actividade en defensa dos dereitos humanos e que tamén foi candidato nas eleccións presidenciais nas que resultou electo Zelaya, e o relixioso estadounidense Roy Bourgeois, un sacerdote que loita desde fai anos polo peche da Escola das Américas (SOA, polas súas siglas en inglés), institución con sede en Fort Benning, Xeorxia, Estados Unidos. Ambos vinculan o golpe en Honduras coa Escola das Américas.

A SOA–que no ano 2000 foi rebautizada co nome de Instituto do Hemisferio Occidental para a Cooperación en Seguridade (WHINSEC, polas súas siglas en inglés)–é un establecemento militar estadounidense dedicado a adestrar a membros dos Exércitos latinoamericanos. Máis de 60.000 militares pasaron polas aulas da Escola das Américas. Moitos deles ao retornar aos seus países cometeron violacións dos dereitos humanos e execucións extraxudiciais e torturado e masacrado aos seus compatriotas.

Almendares, perseguido polo exército e os escuadrones da morte hondureños, sufriu en carne propia esa capacitación. Almendares conversou comigo desde a capital hondureña, Tegucigalpa: "É mentira que o pobo está apoiando o golpe. Iso non é verdade. Os que están apoiando son na súa maioría membros dos corpos de reserva militares, algunha xente da clase dominante e algunha xente que está a favor de reprimir ao pobo. De maneira que o golpe non ten apoio. Ten o apoio dos torturadores, dos mesmos golpistas e dalgunha xente que está á cabeza deste proceso e que foi adestrada na Escola das Américas. Temos que facer fincapé niso. Que necesidade de dar un golpe se se ten o apoio do pobo? Por que se opón a que se realice unha simple enquisa legal para preguntarlle á xente se está de acordo ou non en ter unha nova constitución? Non queren darlle nada ao pobo.?

O pai Roy Bourgeois naceu en Louisiana e ingresou á Igrexa Católica como sacerdote en 1972. Traballou en Bolivia ata que foi expulsado polo ditador dese país, o xeneral Hugo Banzer, un ex alumno da SOA. Ante o asasinato do Arcebispo Oscar Romeu e o homicidio de catro relixiosas católicas estadounidenses no Salvador en 1980, Bourgeois denunciou que algúns dos asasinos foran adestrados na Escola das Américas de Fort Benning. Logo de que en 1989 fosen asasinados no Salvador seis sacerdotes xesuítas, a súa caseira e a filla adolescente desta, Bourgeois fundou a organización SOA Watch (o Observatorio da Escola das Américas) desde onde xestou un movemento mundial para pechar a institución.

O xeneral Vásquez, quen encabezou o golpe hondureño, asistiu en dúas oportunidades á SOA: en 1976 e 1984. O xeneral da Forza Aérea Luís Javier Prince Suazo, quen tamén participou no golpe, recibiu adestramento na Escola das Américas en 1996.

A oficina do Observatorio da Escola das Américas na que traballa Bourgeois está situada a poucos metros das portas de Fort Benning. Nos últimos anos, o labor de Bourgeois viuse frustrada polo crecente hermetismo da SOA/WHINSEC. Bourgeois díxome: "É ben sabido en América Latina que esta institución é un escola de adestramento para golpistas. (…) Once ditadores pasaron polas súas aulas. Cada vez que nas últimas décadas houbo un golpe, como o que ocorreu agora en Honduras, comprobouse que existía unha conexión directa a esta Escola. (…) Pretenden darlle unha imaxe de institución democrática e transparente, pero fai máis de cinco anos que non nos brindan información sobre a identidade dos que se adestran alí. A semana pasada, con todo, tivemos un pequeno escintileo de esperanza cando a Cámara de Representantes de Estados Unidos aprobou unha emenda ao proxecto da Lei de Autorización en Materia de Defensa, pola cal obrigaríase ao Pentágono a divulgar os nomes, graos militares, cursos tomados e país de orixe de todos os que se adestran na institución. (…) Falan de transparencia e democracia, pero esta Escola é un impedimento á democracia e á gran transformación que se está dando en América Latina".

A emenda aínda debe pasar polo comité conxunto das dúas cámaras.

O pai Bourgeois fala coa mesma urxencia que o caracterizou desde que comezou o seu labor fai case tres décadas. Non é ningún descoñecido para as autoridades de Fort Benning, onde foi arrestado por primeira vez fai máis de 25 anos. Naquela oportunidade atopárono subido unha noite a unha árbore próxima aos cuarteis onde se aloxaban os soldados salvadoreños que estaban recibindo adestramento na SOA.

Desde o seu posto na árbore, Bourgeois transmitía a todo volume unha gravación da última homilía pronunciada polo Arcebispo Romero xusto antes de ser asasinado. As súas palabras estaban dirixidas directamente aos soldados salvadoreños: "No nome de Deus, no nome do noso pobo atormentado, que sufriu tanto e que eleva o seu queixume ao Ceo, úrxolles, suplícolles, ordénolles: paren a matanza".

Hoxe, a case 30 anos do asasinato de Romero, nun país veciño á súa patria salvadoreña, Estados Unidos ten a oportunidade de cambiar o rumbo e apoiar as institucións democráticas de Honduras. Ten a oportunidade de reverter o golpe.

Publicado o 30 de xuño de 2009
———————————
Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.
© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Perez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Amy Goodman é a presentadora de Democracy Now!, un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É coautora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.

Tradución ao español: Laura Pérez Carrara

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/

Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/
_______________

Chevron, Shell e o verdadeiro custo do gas e do petróleo

2009-05-30T09:26:00.005+02:00

Por Amy Goodman
30.05.2009

A economía é un caos, o desemprego aumenta, a industria automotriz está colapsando. Pero as ganancias das empresas petroleiras Chevron e Shell son máis altas que nunca. Con todo, ao redor do mundo -desde a selva ecuatoriana, ata o Delta do Níxer en Nixeria, pasando polos tribunais e as rúas de Nova York e San Ramón, California - a xente está loitando contra as xigantes petroleiras do mundo. Shell e Chevron están no centro de atención debido ás súas asembleas de accionistas e a un xuízo histórico, dous feitos que están ocorrendo esta semana.

O 13 de maio, as Forzas Armadas Nixerianas lanzaron un ataque contra poboados no Delta do Níxer, unha zona do país rica en petróleo. Témese que centos de civís morran na ofensiva. Unha celebración no poboado de Oporoza, na área do delta, foi atacada, segundo Amnistía Internacional. Unha testemuña díxolle á organización: "Escoitei o son dunha aeronave; vin dous helicópteros militares disparando ás casas, ao palacio, disparándonos a nós. Tivemos que correr a un lugar seguro dentro da selva. Nas matogueiras, escoitei a adultos chorando, tantas nais que non podían atopar aos seus fillos; todos correron para salvar as súas vidas".

Shell afronta un xuízo nun tribunal federal de Estados Unidos, o caso Wiwa contra Shell, en base á suposta colaboración da petroleira na violenta represión do movemento de base do pobo Ogoni, do Delta do Níxer, levada a cabo pola ditadura nixeriana durante a década dos 90. Shell explota as riquezas petroleiras do Delta do Níxer, provocando desprazamentos, contaminación e deforestación. A demanda tamén afirma que Shell axudou a eliminar o Movemento pola Sobrevivencia do Pobo Ogoni e ao seu carismático líder, Ken Saro-Wiwa. Saro-Wiwa fora o guionista da telenovela máis popular de Nixeria, pero decidiu unirse aos Ogoni, cuxo territorio cerca do Delta do Níxer fora asucado por oleodutos. As crianzas de Ogonilandia , como se denomina a súa terra, non sabían o que era unha noite escura, vivían baixo os escintileos das llamaradas, llamaradas de gas do tamaño dun edificio de apartamentos que estaban acendidas día e noite, e que son ilegais en Estados Unidos.

Entrevistei a Saro-Wiwa en 1994. Díxome: "Ás empresas petroleiras gústanlles as ditaduras militares porque, basicamente, baixo estas ditaduras poden estafar. As ditaduras son brutais coa xente, e poden negar os dereitos humanos das persoas e das comunidades moi facilmente, sen escrúpulos", e agregou: "No que a min respecta, son un home marcado".

Saro-Wiwa regresou a Nixeria e foi arrestado pola Xunta Militar. O 10 de novembro de 1995, logo dun xuízo arranxado, foi colgado xunto con outros oito activistas Ogoni.

En 1998, viaxei ao Delta do Níxer co xornalista Jeremy Scahill. Un executivo de Chevron que se atopaba alí díxonos que a empresa transportou tropas da mal reputada Forza Policíal Móbil Nixeriana -coñecida pola súa política de "matar e irse"-, nun helicóptero que lle pertencía á compañía, ata unha lancha petroleira que fora ocupada por manifestantes non violentos. Dous manifestantes foron asasinados, e moitos outros foron arrestados e torturados.

Oronto Douglas, un dos avogados de Saro-Wiwa, díxonos: "Está moi claro que Chevron, do mesmo xeito que Shell, utiliza ás Forzas Armadas para protexer as súas actividades petroleiras. Perforan e matan".

Chevron é o segundo maior accionista (logo da empresa petroleira francesa Total) do proxecto do campo de gas natural e gasoduto de Yadana, en Birmania (que a Xunta Militar ha renombrado "Myanmar"). O gasoduto é a maior fonte primaria de ingresos da Xunta Militar, e as súas ganacias sumáronlle un total de ao redor de mil millóns de dólares en 2007. A Premio Nobel da Paz Aung San Suu Kyi, que foi elixida popularmente como líder de Birmania en 1990, estivo baixo arresto domiciliario durante 14 dos últimos 20 anos, e terá que comparecer ante os tribunais novamente esta semana (o martes, o goberno dixo que puxera fin ao arresto domiciliario de Suu Kyi, pero permanece detida, en espera do resultado do xuízo). O goberno de Estados Unidos prohibiu ás empresas estadounidenses investir en Birmania desde 1997, pero Chevron ten unha exoneración, que herdou cando adquiriu a empresa petroleira Unocal.

Unha longa lista na que se enumeran abusos similares labores por Chevron, desde Filipinas a Kazajistán, Chad, Camerún, Iraq, Ecuador e Angola, e en todo Estados Unidos e Canadá, é detallada nun "informe anual alternativo" preparado por un consorcio de organizacións non gobernamentais, que está sendo distribuído aos accionistas de Chevron na súa asemblea anual desta semana, e ao público en TrueCostofChevron.com.

Chevron está sendo investigada polo Fiscal Xeral do Estado de Nova York, Andrew Cuomo, acerca de se a empresa foi "precisa e exhaustiva" na descrición das súas potenciais responsabilidades legais. Con todo, goza dunha longa tradición de contratar a xente con poder político. Condoleezza Rice foi directora da empresa durante moito tempo (ata había un buque petroleiro co seu nome), e o novo asesor xeral recentemente contratado é nada menos que o desprestixiado avogado do Pentágono, William J. Haynes, quen defendeu as "técnicas de interrogatorio severas", ata o submarino. O xeneral James L. Jones, Asesor de Seguridade Nacional do Presidente Barack Obama, formou parte da Xunta de Directores de Chevron durante a maior parte de 2008, ata que recibiu a designación de alto nivel na Casa Branca.

[Clicar acima da foto para ampliar]

Saro-Wiwa dixo antes de morrer: "Imos esixir os nosos dereitos en forma pacífica, sen violencia, e venceremos". Un movemento popular mundial está crecendo para lograr xustamente iso.

———————————

Denis Moynihan colaborou na investigación desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É co-autora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Mercés Camps e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_____________

Leccións do Exxon Valdez

2009-03-28T13:00:00.005+01:00

Por Amy Goodman
25 de Marzo de 2009

Fai vinte anos, o buque petroleiro Exxon Valdez derramou polo menos 11 millóns de galóns de petróleo nas prístinas augas de Prince William Sound, en Alaska. As consecuencias do derrame foron desastrosas e continúano sendo ao día de hoxe. O incidente tivo un gran impacto no medio ambiente e a economía. En lugar de consideralo simplemente como un caso de contaminación, Riki Ott cre que o desastre do Exxon Valdez é unha ameaza fundamental para a democracia estadounidense.

Ott, unha toxicóloga mariña e pescadora comercial de salmón, oriúnda de Cordova, Alaska, comeza o seu libro sobre o desastre, "Not One Drop" (Nin unha pinga), cunha cita de Albert Einstein: "Ningún problema pode ser solucionado co mesmo nivel de conciencia que o xerou".

O masivo derrame estendeuse 1.900 quilómetros desde o lugar do accidente, e cubriu 5.150 quilómetros de costa e un área de 25.900 quilómetros cadrados en total. O 24 de marzo de 1989, Ott, que formaba parte do Consello Directivo do Sindicato de Pescadores do Distrito de Cordova, estaba inspeccionando a escena desde o aire: "Era unha escena surreal. Era simplemente marabilloso, marzo, o amencer, as montañas de cor rosada, brillando coa luz do sol. E de súpeto, chegamos ao lugar onde estaba a cuberta vermella do buque petroleiro, que é do longo de tres canchas de fútbol; a auga mansa, de cor azul profundo; e esta mancha negra, como de tinta, que se estendía coa marea".

A noticia do derrame coñeceuse en todo o mundo, e moita xente achegouse a Valdez, Alaska para empezar a limpeza. A vida mariña quedou devastada. Ott di que ata medio millón de paxaros mariños morreron, ademais de 5.000 nutrias mariñas, 300 ou máis focas de Groenlandia e millóns de salmóns novos, ovos de peixes e peixes novos. A morte dos ovos de peixes provocou un impacto de longo prazo, aínda que retardado, na pesca de arenque e salmón en Prince William Sound. En 1993, a industria pesqueira estaba en quebra. As familias perderon o seu sustento logo de pedir grandes préstamos para comprar botes e permisos de pesca custosos. Aínda que a pesca de salmón mellorou, os arenques nunca volveron.

Esta situación económica desfavorable é unha das bases da acción legal contra ExxonMobil, a maior empresa petroleira do mundo. O complexo litixio prolongouse durante dúas décadas, e ExxonMobil está gañando. Hai 22.000 actores que demandan a ExxonMobil. Un xurado outorgoulle unha indemnización de 5.000 millóns de dólares aos demandantes por danos e prexuízos, que equivale ao que eran, naquel momento, as ganancias anuais de Exxon. Esta cifra foi reducida á metade por un Tribunal Federal de Apelacións, e foi reducida finalmente a apenas pouco máis de 500 millóns de dólares pola Corte Suprema. Ao longo dos 20 anos de batallas xudiciais, 6.000 dos demandantes orixinais morreron. ExxonMobil, coas súas millonarias ganancias anuais e exércitos de avogados, pode facer que o caso de Valdez permaneza nos tribunais durante décadas, mentres os pescadores comerciais damnificados van morrendo da pouco.

O poder de ExxonMobil para librar unha batalla contra decenas de miles de cidadáns fixo que Ott unísese ao crecente número de activistas que quere pór ás empresas no seu lugar, quitándolles o seu status xurídico de "persoa". Unha decisión da Corte Suprema de Estados Unidos do século XIX deulle ás empresas o status de "persoas", brindándolles o acceso a proteccións amparadas pola Carta de Dereitos. Ironicamente, este dereito xorde da "Cláusula de Protección Igualitaria" da 14ª Emenda, adoptada para protexer aos escravos liberados das opresivas leis estatais logo da Guerra Civil. Historicamente, as empresas eran habilitadas polos estados para realizar as súas actividades. Os estados podían revogar o permiso dunha empresa se esta inclumplía a lei ou actuaba por encima da súa habilitación.

Ricki Ott díxome: "Durante os primeiros corenta anos logo da aprobación de devandita lei, presentáronse 307 demandas, dezanove por parte de afroestadounidenses, o resto por empresas. E nese momento, cando a Décimocuarta Emenda aprobouse para as empresas, xurdiu isto que se chama persoa empresarial. E a persoa empresarial, aos ollos da lei, pode ter acceso a dereitos, dereitos humanos, á Carta de Dereitos, a proteccións constitucionais. Iso está mal. A palabra -empresa- nunca aparece na Constitución nin na Carta de Dereitos. Así é como perdemos a liberdade de expresión. Aínda temos, como pobo, a Primeira Emenda, pero tamén a teñen as empresas".

Considérase que a "liberdade de expresión" das empresas inclúe realizar contribucións a campañas políticas e facer lobby no Congreso. As persoas que inclumplen a lei poden ser encerradas; cando unha empresa incumpre a lei - aínda que cometa un delito doloso, provocando a morte - as consecuencias non adoitan ser máis que unha multa, que a empresa pode cancelar mediante o pago de impostos. Como expresa Ott: "Se a lei coñecida como -a terceira é a vencida- pode pór a alguén preso para sempre, por que non sucede o mesmo coas empresas?" A chamada reforma "tort" do dereito estadounidense está erosionando a capacidade dos individuos de demandar ás empresas e a capacidade dos tribunais de valuar os danos e prexuízos, de modo tal que disuadiría ás empresas de cometer actos ilícitos.

Ott, xunto con outras persoas, redactaron unha "28a Emenda" da Constitución que lles quitaría o status de "persoa" ás empresas, someténdoas á mesma supervisión que existía nos primeiros 100 anos de historia de Estados Unidos.

Coa actual crise económica mundial e a crecente indignación pública polos excesos dos executivos de AIG e doutros beneficiarios do rescate financeiro, agora podería ser o momento de ampliar o compromiso público para terminar co desequilibrio de poder existente entre a xente e as empresas que ha socavado a democracia.

_____

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Perez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

______________

Non hai rescate para os máis golpeados

2009-03-19T22:36:00.004+01:00

Por Amy Goodman 19.03.2009

A utilización de diñeiro do rescate financeiro -diñeiro achegado polos contribuíntes- para o pago de primas de AIG provocou, con razón, unha virulenta reacción masiva contra a aseguradora e contra Wall Street. Mais tamén contra o Presidente Barack Obama e os seus asesores económicos -o Secretario do Tesouro Timothy Geithner e Larry Summers-. Co rescate financeiro, os cidadáns estadounidenses pasaron a ser propietarios do 80 por cento de AIG. A indignación fíxose notar tanto no Partido Demócrata como no Republicano. O Senador republicano por Iowa Charles Grassley dixo sobre os executivos de AIG: "O primeiro que me faría sentir un pouco mellor con eles é que seguisen o modelo xaponés, fixesen unha profunda reverencia ante o pobo estadounidense, desculpásense e logo optasen por unha destas dúas alternativas: renunciar ou suicidarse". O Fiscal Xeral de Nova York Andrew Cuomo acaba de difundir detalles do pago de primas que deixan en evidencia a absurda afirmación de AIG de que se trata de "primas de retención" dirixidas a conservar a empregados crave: once dos executivos que recibiron primas dun millón de dólares xa non traballan para AIG.

Estes millonarios de AIG terían que devolver estas fortunas que non gañaron co seu traballo, e de feito cabe a posibilidade de que o Congreso aprobe unha lei impositiva exclusivamente para eles, que grave as súas primas nun 100 por cento. Pero, para quen son os máis golpeados pola crise económica, servirá de algo toda esta indignación? Chegará algo dos centos de millóns de dólares dos diversos paquetes de estímulo económico e rescates financeiros ao cidadán común que simplemente intenta saír adiante? Ou serán acaparados polas corporacións consideradas "demasiado grandes como para ir á quebra", deixando atrás a millóns de persoas que, polo visto, son suficientemente pequenas como para deixalas crebar?

O Centro para a Inclusión Social (CSI, polas súas siglas en inglés) acaba de publicar un informe sobre a crise económica que inclúe recomendacións sobre o mellor xeito para resolvela. Vincula o factor racial coa falta de oportunidades e a proliferación das tristemente famosas hipotecas de alto risco que desencadearon a crise económica.

Maya Wiley, Directora Executiva de CSI, díxome: "Para estimular a economía temos que estimular a igualdade". A xente precisa educación, transporte, vivenda e un medio ambiente limpo, porque eses son os factores que lles permiten ter unha base sólida para responder á crise e saír adiante. Wiley advirte que a proposta de crear postos de traballo a partir de proxectos de infraestrutura de rápida implementación (proxectos coñecidos como -shovel-ready-) dirixidos a estimular a economía, favorecerá en forma desproporcionada a quen xa traballa no sector da construción, que son predominantemente homes brancos. Por iso propón que se establezan acordos de beneficios comunitarios para a creación de empregos. Sobre este tema, Wiley díxome: "É necesario contar con acordos de beneficios comunitarios para as obras de construción; debemos asegurarnos de que cando o goberno realice obras de construción garanta que as persoas de baixos ingresos, as persoas de cor e as mulleres accedan en igualdade de condicións a eses postos de traballo. E debemos asegurarnos de que o orzamento de tránsito, ou máis ben, o orzamento de transporte destínese realmente a proxectos intelixentes de tránsito que conecten á xente que necesita traballo cos lugares onde están os postos de traballo".

O grupo Unidos por unha Economía Xusta tamén pon énfase na brecha racial que existe na distribución da riqueza sinalando que un "24 por cento da poboación negra e un 21 por cento da latina viven baixo a liña de pobreza, mentres que só un 8 por cento da poboación branca atópase nesa situación. No mundo corporativo estamos presenciando os maiores rescates financeiros da historia, á vez que as remuneracións que reciben os executivos alcanzan montos inusitados. O soldo dun alto executivo é 344 veces maior que o dunha traballadora media".

Existe unha crenza xeneralizada de que a liberación de créditos salvará á economía e de que, polo tanto, estes xigantes bancarios necesitan centos de miles de millóns de dólares dos rescates financeiros custeados polos contribuíntes. Pero a crise comezou xustamente polos incumprimentos de pago dos créditos hipotecarios de alto risco. Unha solución que se podería intentar cando comezou a crise fose axudar aos propietarios que non podían pagar, de maneira que se salvasen da execución da súa vivenda. Maya Wiley do Centro para a Inclusión sinala: "O 35 por cento dos titulares de hipotecas de alto risco estaban en realidade en condicións de recibir préstamos a taxas preferentes. Trinta e cinco por cento. Así que imaxínense se tivésemos un sistema de financiamento no cal a xente accedese realmente aos créditos que lle correspondían. A maioría desa xente eran persoas de cor. E ata se miramos como se estendeu a industria dos préstamos de alto risco, vemos que en gran medida desenvolveuse porque estas comunidades de cor non tiñan un acceso xusto ao crédito".

Os bancos e as institucións de préstamos hipotecarios impulsaron unha estratexia agresiva para imporlles préstamos riesgosos a persoas pobres e minorías. A Asociación Nacional para o Progreso da Xente de Cor (NAACP, polas súas siglas en inglés) presentou demandas contra Wells Fargo e HSBC, acusando a estas institucións de "racismo sistemático e institucionalizado na concesión de préstamos hipotecarios".

Os bancos empaquetaron estes préstamos riesgosos en valores financeiros e vendéronos; logo, en base a eses valores, crearon instrumentos derivados que resultan imposibles de entender e moito menos valuar. AIG asegurou aos bancos de investimento contra as potenciais perdas destes instrumentos derivados complexos. O Tesouro de Estados Unidos rescatou entón aos bancos e a AIG. AIG logo utilizou decenas de miles de millóns de dólares do seu diñeiro do rescate financeiro para pagarlles a eses mesmos xigantes bancarios que xa recibiran miles de millóns de dólares en fondos de rescate: Bank of America e Goldman Sachs. Pero, a pesar desta sangría de centos de miles de millóns de dólares que se destinou a estes megabancos, resulta que agora nos din que o mercado crediticio segue paralizado. Moitos bancos europeos tamén recibiron fondos a través de similares rescates, incluído o banco suízo UBS, que ofrece contas bancarias secretas que permiten aos estadounidenses máis ricos evadir impostos. De feito iso é o que están facendo os tan golpeados contribuíntes estadounidenses: rescatando aos seus adiñeirados compatriotas evasores de impostos.

Obama rodeouse de asesores financeiros, como Summers e Geithner, que teñen vínculos moi estreitos con Wall Street. É hora de canalizar o estímulo económico cara a quen realmente o necesitan: os cidadáns que o están financiando cos seus impostos.

_____

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Perez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_______________

Obama e a súa coalición dos xa non tan dispostos

2009-03-07T01:06:00.002+01:00

Por Amy Goodman
4 de Marzo de 2009

O Presidente Barack Obama reuniuse recentemente cos primeiros ministros de Canadá e Gran Bretaña. O encontro desta semana co británico Gordon Brown—promotor dun "New Deal mundial" —provocou unha pequena conmoción cando a Casa Branca decidiu reducir a conferencia de prensa que estaba pautada a unha simple sesión de preguntas e respostas na Oficina Oval, o cal en certos círculos británicos foi visto como un desaire. Aduciuse que o cambio debíase ao mal tempo que cubriu de neve o Rose Garden, lugar onde tradicionalmente se celebran as conferencias de prensa presidenciais.

Pero quizais non se debese tanto ao exceso de neve que efectivamente cubría os xardíns da Casa Branca, senón a unha estratexia dirixida a cubrir as crecentes diferenzas nas políticas referidas a Afganistán.

A política que impulsa Estados Unidos en Afganistán inclúe un incremento pronunciado de soldados—xa iniciado—e bombardeos continuos en Paquistán utilizando avións teledirigidos. A intensificación das mortes civís é un feito. Nacións Unidas estima que máis de 2.100 civís morreron en 2008, o cal representa un incremento do 40 por cento con respecto a 2007.

A ocupación de Afganistán xa leva oito anos e en moitos países da OTAN concita cada vez menos apoio. Joseph Stiglitz, gañador do Premio Nobel de Economía en 2001, díxome: "O avance en Afganistán vai custar moi caro. As cousas non están marchando moi ben… Os nosos socios na OTAN están cada vez máis desencantados coa guerra. falei con moita xente en Europa e eles senten que a situación está realmente empantanada, que nos estamos empantanando outra vez".

Corenta e un nacións contribúen con tropas para conformar a presenza de 56.000 efectivos da OTAN en Afganistán. Máis da metade destes soldados son estadounidenses. O Reino Unido ten 8.300 e Canadá case 3.000. Manter as tropas resulta custoso, pero o custo humano é aínda maior. Cun total de 108 mortes, Canadá ten a taxa máis alta de mortes per cápita dos exércitos estranxeiros en Afganistán, debido a que as súas tropas están destacadas no sur, nas inmediacións de Kandahar, onde os talibán son máis fortes.

O domingo pasado, o Primeiro Ministro canadense, Stephen Harper, declarou en CNN: "Non imos gañar esta guerra quedándonos… De feito, a miña opinión persoal é que francamente non imos derrotar nunca aos insurxentes". O Secretario de Defensa Robert Gates escribiu hai pouco na revista de política exterior Foreign Affairs: "A vitoria de Estados Unidos non pode lograrse matando ou capturando". Con todo, foi Canadá quen fixou o prazo para o retiro de tropas a fins de 2011. Estados Unidos, en cambio, fala de escalada.

Anand Gopal, correspondente en Afganistán do periódico The Christian Science Monitor, describiu a situación no terreo: "Moitos afgáns cos que falei na rexión do sur, onde se están dando os combates, afirman que traer máis tropas resultará nun aumento das baixas civís. Traerá máis incursións nocturnas, tan resistidas pola sociedade afgá. E tamén está o problema de que cada vez que os soldados estadounidenses entran nunha aldea e logo retíranse, atrás veñen os talibán a atacar a mesma aldea". A lexisladora afgá Shukria Barakzai díxolle a Gopal: "Envíennos 30.000 universitarios. Ou 30.000 enxeñeiros. Pero non nos envíen máis tropas, que só traerán máis violencia".

As mulleres de Afganistán cumpren un rol crave na loita pola paz. Unha fotógrafa escribiume recentemente contándome que: "O domingo 8 de marzo realizaranse diversas celebracións en todo Afganistán para conmemorar o Día Internacional da Muller. En Kandahar, centos de mulleres reuniranse para orar xuntas pola paz, un acto que resulta particularmente significativo nesta rexión tan inestable de Afganistán". Ao retornar dun encontro internacional de mulleres celebrado en Moscova, a escritora feminista Gloria Steinem sinalou que se falou en particular da necesidade de que os medios de comunicación contratasen a correspondentes de paz para contrarrestar aos correspondentes de guerra. Dese xeito se amplificarían as voces da sociedade civil, resaltando a aquelas que loitan pola paz. Nos medios de prensa estadounidenses a tendencia é a equiparar librar unha guerra con combater ao terrorismo. Pero no terreo, as baixas civís provocan unha enorme hostilidade. Neste sentido, Mary Robinson, ex presidenta de Irlanda, recalcou: "Me entristece e asombra a virulencia das reaccións anti-estadounidenses que provocan estas guerras [en Iraq e Afganistán]. Son vistas como ocupacións. … Creo que é vital que aprendamos dos erros en que incorremos ao facer chamamentos de guerra, en particular, a facelo do xeito en que o fixo Estados Unidos, sen ter en conta as preocupacións que expuña o resto do mundo … o que pasou inicialmente coa guerra de Iraq" É certo que o Reino Unido sumouse, pero había moita xente dentro do Reino Unido que non apoiou a alianza que abriu o camiño a esa guerra. E os danos foron moitos. Temos que ser capaces novamente de construír unha estratexia multilateral e unha estratexia de apoio rexional para resolver problemas particularmente difíciles. Vimos que iso era posible no caso de Corea do Norte, onde traballaron e seguen traballando xuntos seis países, cinco países e Estados Unidos. Necesitamos unha alianza similar estruturada na rexión, porque está todo moi conectado agora–Medio Oriente con Afganistán e Paquistán, e ata con India, logo dos incidentes en Mumbai, e as tensións que hai aí. De maneira que precisamos unha estratexia que se nutra da forza que brinda traballar cos países veciños.?

Barack Obama arrasou nas primarias e chegou á presidencia debido en gran medida ao seu discurso antibélico. Con todo, mentres mandatarios como Brown e Harper están cedendo ante os crecentes reclamos dos seus cidadáns para pór fin á guerra, en Estados Unidos apenas se se debate a decisión de aumentar as tropas en Afganistán, ou o feito de que a guerra expándase cara a Paquistán.

_____

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Perez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_______________

Encarcerar aos nenos por diñeiro

2009-02-21T01:46:00.004+01:00

Por Amy Goodman
18.02.2009

Case 5.000 nenos en Pensilvania foron achados culpables, e 2.000 deles foron encarcerados por dous xuíces corruptos que recibiron subornos de empresas construtoras e propietarias de cárceres privados que se beneficiaron dos encarceramentos. Ambos os xuíces declaráronse culpables, nun sorprendente caso de avaricia e corrupción que apenas comeza a revelarse. Os xuíces Mark A. Ciavarella Jr. e Michael T. Conahan recibiron 2,6 millóns de dólares en subornos por enviar a prisión a nenos que, na maioría dos casos, non tiñan acceso a un avogado. O caso ofrece unha mirada extraordinaria á vergoñosa industria dos cárceres privados que está florecendo en Estados Unidos.

Vexan por exemplo a historia de Jamie Quinn. Cando tiña 14 anos de idade, estivo presa durante case un ano. Jamie, que agora ten 18, describiu o incidente que causou o seu encarceramento:

"Púxenme a discutir cunha das miñas amigas. E todo o que sucedeu foi unha simple pelexa. Ela deume unha labazada e eu devolvinlla. Non houbo marcas, nin testemuñas, nada. Foi só a súa palabra contra a miña".

Jamie foi levada a unha dos dous cárceres polémicas, PA Child Care e logo paseárona por outros centros carcelarios. Estar en prisión durante 11 meses tivo un impacto devastador nela. Díxome: "A xente mirábame diferente cando saín, pensaban que era unha mala persoa, porque había estado en prisión xa que logo tempo. A miña familia comezou a separarse … porque estaba fóra de casa e encerráronme, e estaba, pensei, xa sabes, que estaba sendo castigada polo que fixera, e creo que non debería ser así. Aínda teño dificultades no colexio, porque o sistema escolar neste tipo de centros de detención é espantoso".

Comezou a facerse cortes, e dixo que era resultado da medicación que lle obrigaban a tomar: "Nunca estiven deprimida, nunca antes déronme medicación. Fun alí, e comezaron a darme medicación e nin sequera sabía o que era. Dixeron que se non a tomaba, non estaba seguindo o meu programa". Foi hospitalizada tres veces.

Jamie Quinn é tan só unha de miles de nenos e nenas que foron encerrados polos dous xuíces corruptos. O Centro de Dereito de Menores (Juvenile Law Center) con sede en Filadelfia, involucrouse no caso cando Hillary Transue foi enviada a prisión por tres meses por crear un sitio web que parodiaba ao subdirector da súa escola. Hillary claramente indicou que a páxina era unha broma. Aparentemente, o subdirector non o achou divertido e Hillary tivo que enfrontarse ao xuíz Ciavarella, coñecido pola súa severidade.

Como me dixo Bob Schwartz, do Centro de Dereito de Menores: "Hillary, sen sabelo, asinara un documento, e a súa nai asinara un documento, renunciando ao seu dereito a un avogado. Isto provocou que a audiencia de 90 segundos que tivo ante o xuíz Ciavarella fose unha farsa". O Centro de Dereito de Menores (JLC, polas súas siglas en inglés), descubriu que na metade dos casos de menores no Condado de Luzerne, os acusados renunciaran ao seu dereito a un avogado. O Xuíz Ciavarella descoñeceu, en reiteradas ocasións, as recomendacións de indulxencia tanto dos fiscais como dos oficiais de liberdade condicional. A Corte Suprema de Pensilvania oíu o caso de JLC e o FBI comezou unha investigación, que terminou a semana pasada coa firma de ambos os xuíces, de acordos para declararse culpables de evasión fiscal e fraude electrónica.

Está previsto que cumpran unha condena de sete anos nun cárcere federal. Presentáronse dúas demandas colectivas independentes en representación dos nenos e nenas encarcerados.

O escándalo involucra a tan só un condado de Estados Unidos e a un cárcere privado relativamente pequena. Segundo The Sentencing Project, "Estados Unidos é o líder mundial en encarceramentos, actualemente hai 2,1 millóns de persoas nas prisións ou cárceres do país, o que representa un aumento do 500% nos últimos trinta anos". O Wall Street Journal informa que "as empresas que xestionan cárceres privados estanse preparando para unha onda de novos negocios, xa que a recesión económica dificulta cada vez máis que os funcionarios do goberno, tanto a nivel federal como estatal, constrúan e administren os seus propios cárceres". As empresas que xestionan cárceres con fins de lucro como Corrections Corporation of America e GEO Group (anteriormente coñecida como Wackenhut) están situadas para obter máis ganancias. Aínda non está claro que impacto terá a lei de estímulo que se acaba de aprobar na industria dos cárceres privados (por exemplo, a lei dispón 800 millóns de dólares para a construción de cárceres, pero recortou millóns de dólares para a construción de escolas).

O Congreso aínda está avaliando proxectos de lei para mellorar as políticas da xustiza de menores. A lexislación proposta, segundo a Unión Estadounidense polas Liberdades Civís, está "construída en base a probas claras de que os programas comunitarios poden ser moito máis exitosos na prevención da delincuencia xuvenil que as xa desacreditadas políticas de encarceramento excesivo".

Os nosos nenos necesitan educación e oportunidades, non encarceramento. Deixemos que os nenos do Condado de Luzerne, que foron encarcerados por xuíces corruptos para obter ganancias, déannos unha lección. Como dixo a moza Jamie Quinn sobre [o xuíz corrupto e] os 11 meses que estivo en prisión, "Faime cuestionar realmente outras figuras do poder e á xente a quen supostamente deberiamos admirar e en quen deberiamos confiar".

Escoitar [En Español]
_____

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_______________

Van executar a túa casa? Non che vaias, quedate de ocupa

2009-02-05T23:05:00.005+01:00

Por Amy Goodman 4 de Febreiro de 2009

Marcy Kaptur de Ohio é a lexisladora demócrata de máis longa traxectoria na historia do Congreso de Estados Unidos. O seu distrito, que se estende ao longo da beira do Lago Erie, do oeste de Cleveland a Toledo, afronta unha epidemia de execucións hipotecarias e un índice de desemprego do 11,5 por cento. A rexión do centro do país, coñecida como o Cinto Industrial, foi esnaquizada polo Tratado de Libre Comercio de América do Norte (TLCAN), que provocou o peche de fábricas e mergullou aos establecementos de agricultura familiar. Kaptur encabezou a loita no Congreso contra o TLCAN. Agora recomenda unha solución radical ás execucións hipotecarias no Congreso de Estados Unidos:

"Dígolles ao pobo estadounidense, sexan ocupas nas súas propias casas. Non se vaian".

Critica que o rescate financeiro non protexeu aos propietarios que afrontaban execucións hipotecarias. O seu consello de "ocupar" explota intelixentemente un tecnicismo legal na crise hipotecaria. Realizáronse estas hipotecas, logo foron ofrecidas en forma de bonos e vendidas e revendidas en varias oportunidades polos mesmos bancos de Wall Street que agora se están beneficiando co Programa de Alivio para Activos en Problemas (TARP, polas súas siglas en inglés). Os bancos que executan ás familias a miúdo non poden colocar o mesmo pagarei que obriga ao propietario ao mal préstamo. "Mostren o pagarei", recomenda Kaptur a quen afrontan pedidos de execución dos bancos.

"A posesión é o 90 por cento da lei", díxome a congresista Kaptur. "Polo tanto, quédense na súa propiedade. Consigan representación legal adecuada … [se] Wall Street non pode mostrar a escritura nin a auditoría da hipoteca … deberían permancer no seu fogar. É o seu castelo. É máis que unha propiedade. A maioría das persoas nin sequera pensan en obter representación porque o banco dálles un papel e din ‘Ah, é o banco’, e asústanse en lugar de dicir: ‘Este é un contrato legal. A hipoteca é un contrato. Eu son unha das partes, hai outra parte. Cales son os meus dereitos legais como propietario en virtude da lei’"

Se miran os activos tóxicos (“bad paper”), se miran onde está o problema, de 95 a 98 por cento de pagareinos realmente pasou a cinco institucións: JPMorgan Chase, Bank of America, Wachovia, Citigroup e HSBC. Teñen a este país agarrado do pescozo?.

A congresista Kaptur recomenda chamar á Sociedade de Axuda Legal, ao colexio de avogados ou ao (888) 995-HOPE (esperanza) por asistencia legal.

A tarefa onerosa de desaloxar fisicamente ás persoas e desposuílas das súas posesións é xeralmente competencia do comisario local. Kaptur condiciona o seu consello de ocupar ao dicir "Se é un desaloxo do comisario, se chegou a ese punto, iso [permanecer na casa] é case imposible". A menos que o comisario néguese a realizar o desaloxo, como decidiu facelo o Comisario Warren Evans do Condado de Wayne, en Michigan. O Condado de Wayne, que inclúe Detroit, sufriu máis de 46.000 execucións hipotecarias nos últimos dous anos.

Logo de revisar o Programa de Axuda para Activos en Problemas (TARP), o Comisario Evans determinou que as execucións hipotecarias contradecirían a meta do TARP de reducir as execucións, e que estaría violando a lei ao negarlle aos propietarios que sufriron execucións hipotecarias a oportunidade de asistencia federal. "Non podo, coa conciencia limpa, permitir que máis familias sexan desaloxadas dos seus fogares ata que estea convencido de que esgoten todas as opcións que teñen por lei, para evitar a execución hipotecaria", dixo.
Bruce Marks da Corporación de Asistencia á Veciñanza de Estados Unidos (NACA, polas súas siglas en inglés), con sede en Boston, está levando a batalla ás casas dos directores dos bancos. En outubro, mentres se creaba o rescate de TARP para beneficiar a Wall Street e non ao cidadán común e corrente, NACA bloqueou a entrada da xigante hipotecaria Fannie Mae ata que logrou unha reunión cos executivos. Agora NACA está traballando con Fannie Mae para reestruturar as hipotecas. Marks está organizando unha "Xira de Predadores" de tres día en todo o país, que pasará polas casas dos directores executivos para esixirlles que se reúnan con eles. Díxome: "Isto é o que faremos xunto con miles de propietarios. Iremos ás súas casas [dos directores] e dirémoslles: ‘Quero que coñeza á miña familia. Quero que vexa a quen está executando’ … Se nos van a sacar as nosas casas, imos ir ás súas casas, e imos dicirlles ‘Xa basta’? ".

Antes da asunción de mando, Larry Summers, o director do Consello Económico Nacional do Presidente Barack Obama, prometeu aos líderes demócratas do congreso "implementar políticas intelixentes e agresivas para reducir o número de execucións hipotecarias evitables ao axudar a reducir os pagos hipotecarios para os propietarios responsables con problemas económicos, ademais de reformar as nosas leis de quebra e fortalecer as inciativas de vivenda existentes".

Segundo un informe de RealtyTrac, "Rexistráronse 2,3 millóns de pedidos de execucións hipotecarias contra propiedades estadounidenses en 2008, un aumento do 81 por cento con respecto a 2007 e de máis de 225 por cento con respecto a 2006". Mentres se agudiza a criris financeira, a xente que afronta execucións hipotecarias debería seguir o consello de Kaptur e dicirlle aos bancos "Mostren o pagarei".

———————————–

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

_______

Demasiado poderosos para crebar, demasiado poderosos para encarcerar

2009-01-30T23:14:00.005+01:00

Por Amy Goodman
28 de Xaneiro de 2009

Hai pouco, Karl Rove describiu a George W. Bush como un apaixonado dos libros, afirmando que "Existe un mito, perpetuado polos críticos de Bush, que sostén que Bush preferiría queimar un libro antes que lelo". Moitos libros escribiranse relatando o capítulo da historia que representou o goberno de Bush. Pero a que fontes recorrerase para escribilos?

Baixo o mandato de Bush, a Casa Branca foi demandada xudicialmente por extraviar correos electrónicos e por evadir leis que protexen os rexistros públicos. Poucos días antes de que Bush terminase o seu mandato, un xuíz federal ordenou que as computadoras da Casa Branca fosen inspeccionadas a fondo en busca de correos electrónicos. Segundo informouse, trescentos millóns de mensaxes de correo electrónico serían transmitidos aos Arquivos Nacionais, pero outros 23 millóns de mensaxes continuaban "extraviados". Dick Cheney deixou a vicepresidencia nunha cadeira de rodas debido a unha lesión nas costas que sufriu movendo caixas na mudanza da súa oficina. No seu intento por confiscar información, Cheney non só deixou lisiada a unha nación, terminou el mesmo lisiado. Cheney tamén logrou obter un fallo xudicial favorable que lle permite decidir que rexistros pode manter confidenciais.

George Stephanopoulos preguntoulle a Barack Obama sobre a posibilidade de levar a xuízo a funcionarios do goberno de Bush. Ao cal Obama dixo: "Aínda estamos avaliando de que xeito procederemos en todo o referido a interrogaciones, detencións e demais, e sen dúbida que revisaremos prácticas pasadas. Non creo que haxa ninguén que estea por encima da lei. Pero, por outra banda, tamén teño a convicción de que necesitamos mirar cara adiante e non quedarnos coa mirada posta no pasado. Creo por sobre todo que, cando se trata de seguridade nacional, o que debemos facer é concentrarnos en que as cousas se fagan ben no futuro, no canto de preocuparnos polo que se fixo mal no pasado".

A escritora especialista en temas xurídicos Karen Greenberg sinala na revista Mother Jones que: "A lista de potenciais violacións xurídicas é, por suposto, enorme. Segundo unha estimación, o goberno violaría 269 leis, entre normas de dereito nacional e internacional".

Tortura, intervención de teléfonos e "rendición extraordinaria": estes son só algúns dos delitos serios denunciados. O presidente Obama ten agora "máis que ningunha outra persoa" o poder para investigar.

John Conyers, presidente do Comité Xudicial da Cámara de Representantes, acaba de citar a declarar a Karl Rove no marco dunha investigación sobre a politización do Departamento de Xustiza e o procesamiento do ex gobernador de Alabama Don Siegelman. Consultei ao ex gobernador sobre isto. "Dáme esperanzas. Pero xa vimos isto antes, de maneira que non alcanza co compromiso de John Conyers. Sabemos que el está comprometido coa procura da verdade. Creo que depende de cuán intenso sexa o desexo dos nosos cidadáns de chegar á verdade, e de se imos apoiar a John Conyers e darlle o apoio que necesita, chamando, escribindo e enviando mensaxes de fax aos nosos congresistas para dicirlles que queremos que se faga xustiza. Para iso debemos empezar por levar a Karl Rove ante o Comité Xudicial. E alí poderá acollerse á Quinta Emenda ou dicir a verdade ou mentir, pero ten que presentarse ante ese comité".

Ata agora Rove invocou o privilexio executivo para evadir as citacións do Congreso. Nun comunicado de prensa, Conyers dixo: "Continuarei con esta investigación ata a súa conclusión final, xa sexa no Congreso ou no ámbito xudicial. O cambio chegou a Wáshington, e espero que Karl Rove estea listo para iso".

A Presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, que no pasado trabó a realización de audiencias de xuízo político, agora polo menos está chamando a que se faga unha investigación. Pelosi declarou a Fox News: "Creo que temos que aprender do pasado e non podemos deixar pasar a politización do Departamento de Xustiza, por exemplo, sen investigala. … Quero que a verdade salga á luz".

E por que non levalo un paso máis aló?

O representante demócrata por Ohio, Dennis Kucinich, que foi quen encabezou no Congreso a presentación de cargos para o pedido de xuízo político contra Bush e Cheney, chamou a "a formación dunha Comisión Nacional de verdade e Reconciliación que tería a facultade de obter testemuños e reunir documentos oficiais que non só revelen ao pobo de Estados Unidos o engano subxacente que nos dividiu, senón que nese proceso de procura da verdade canalice á nosa nación polo camiño da reconciliación".

Millóns de persoas cumpriron sentenzas en cárceres estadounidenses por delitos moito menores que os que se lles atribúe ao goberno de Bush. Parecería que algúns criminais son como aqueles bancos que se consideran demasiado poderosos como para crebar: son demasiado poderosos como para ir a prisión, demasiado poderosos como para ser axuizados. E se lle aplicásemos a teoría xurídica do presidente Obama ao cidadán común? Por que mirar cara ao pasado? En aras da unidade, poderiamos perdoar delitos tanto grandes como pequenos. Pero moi poucos estarían de acordo en deixar libres e sen ningún castigo a asaltantes, violadores ou ladróns que rouban comercios a man armada. Entón por que dar un trato diferente a quen poderían ser responsables de torturas, de espionaxe ilegal xeneralizado e de involucrar a toda unha nación en guerras que causaron incontables mortes?

Isto lévanos novamente ao tema de George Bush e os libros. A novela de Ray Bradbury "Fahrenheit 451" é unha das obras escollidas pola campaña de promoción da lectura "The Big Read", promovida polo National Endowment for the Arts (Fondo Nacional das Artes). Este ambicioso programa está "dirixido a rescatar a lectura para volver colocala no centro da cultura estadounidense". A idea é que cidades, localidades e ata estados enteiros elixan un libro e alenten a todos a lelo. En "Fahrenheit 451" (a temperatura na cal o papel entra espontaneamente en combustión) os libros están prohibidos por lei. Os bombeiros non apagan incendios, senón que os provocan, queimando as casas que conteñen libros. Bradbury dixo: "Para destruír unha cultura, non é necesario queimar libros. Alcanza con lograr que a xente deixe de lelos". O goberno de Bush, tan proclive ao segredo, xa non está no poder e, con Obama, foi substituído por un goberno que promete transparencia. Pero a transparencia só serve cando vén acompañada da asunción de responsabilidades.

Sen investigacións públicas exhaustivas, emprendidas con firmeza e que abarquen todo o espectro de delitos que se lle atribúen ao goberno de Bush, non haberá asunción de responsabilidades, e este capítulo da historia de Estados Unidos quedará inconcluso.

_______________

Pode-se escoitar -online- o artigo en lingua espanhola : enlace -formato mp3-

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com

_________________

Unha longa travesía en tren

2009-01-24T22:56:00.003+01:00

Por Amy Goodman

Comezou cunha viaxe en tren. Barack Obama viaxou ata Wáshington D.C., para a cerimonia de toma de mando, realizando unha xira en tren de varias paradas curtas. "Aos nenos que escoitan o asubío do tren e soñan cunha vida mellor - por eles loitamos", dixo Obama na xira, que foi comparada coa viaxe en tren realizada por Abraham Lincoln desde Springfield, Illinois, a Wáshington D.C. en febreiro de 1861, camiño á asunción do seu primeiro mandato. Abundan as comparacións entre Obama e Lincoln que describen o período que vai desde a abolición da escravitude en Estados Unidos ata a elección do seu primeiro presidente afroestadounidense.

O tren, con todo, entraña un maior simbolismo sobre o que se sostén o histórico ascenso de Obama á Casa Branca, que se remonta á loita polos dereitos civís, reflicte o activismo de base sen precedentes que formou o núcleo da campaña de Obama e traza cara a onde podería dirixirse a nación durante o seu goberno.

A. Philip Randolph foi un lendario líder sindical e dos dereitos civís. Organizou a Irmandade de Maleteiros de Coches Cama (BSCP, polas súas siglas en inglés), os homes que atendían aos pasaxeiros nos vagóns nocturnos construídos pola Compañía Pullman. A pesar de que o traballo de maleteiro estaba mellor remunerado que moitos traballos dispoñibles para os afroestadounidenses na época, igualmente había inxustizas e indignidades. A práctica común, por exemplo, era chamar aos maleteiros "George", sen importar cal era o seu nome verdadeiro, polo dono da empresa, George Pullman. Miles de maleteiros procuraron melloras mediante a negociación colectiva. (Ironicamente, logo da morte de Pullman en 1897, a Compañía Pullman foi administrada polo único fillo de Abraham Lincoln que quedaba con vida, Robert Todd Lincoln, ata mediados dos anos 20). A loita de Randolph por organizar aos traballadores nun sindicato levou 12 anos, desde 1925, atravesando a crise económica de 1929, ata o goberno de Franklin Delano Roosevelt.

Harry Belafonte recordou nunha recente entrevista con Tavis Smiley unha historia que lle contou Eleanor Roosevelt: "Foi cando presentou por primeira vez a A. Philip Randolph, un gran líder sindical da década do 30 e quen formou parte do movemento polos dereitos civís. Presentoullo a Franklin Delano Roosevelt por primeira vez nunha cea, e Roosevelt lle imploró que por favor lle dixese o que pensaba da nación, o que pensaba dos problemas do pobo negro e o que pensaba…cara a onde se dirixía a nación". E A. Philip Randolph falou en forma elocuente sobre o que pensaba, e cando terminou Roosevelt díxolle: "Ud. sabe, Señor Randolph, escoitei todo o que dixo esta noite, e estou totalmente de acordo con Ud. Estou de acordo con todo o que dixo, ata a miña capacidade para corrixir moitos destes erros e de utilizar o meu poder e o estrado. …Pero lle pediría unha cousa, Sr. Randolph, e é que salga e obrígueme a facelo".

Esta historia foi contada novamente por Barack Obama nun evento de recadación de fondos da súa campaña en Montclair, Nova Jersey, fai máis dun ano. Foi en resposta a unha pregunta que lle fixo unha persoa sobre atopar unha solución xusta ao conflito Israel/ Palestina. Logo de volver contar a anécdota de Randolph, Obama dixo que el era só unha persoa, que non podía facelo só. A resposta final de Obama foi: "Obrígueme a facelo".

Ese é o desafío.

Logo de lograr unha resolución na loita laboral de Pullman, Randolph continuou. Enfrontou a FDR ao comezar a organizar unha marcha en Wáshington programada para 1941, para pór fin á segregación nas forzas armadas e para asegurar que a actividade económica ao redor da guerra estivese igualmente dispoñible para os afroestadounidenses. FDR emitiu unha orde executiva, e máis tarde, o Presidente Harry S. Truman aboliu a segregación nas forzas armadas. Randolph, Bayard Rustin e Martin Luther King Jr. organizaron a histórica "Marcha sobre Wáshington" de 1963, que serviu como forte e simbólico pano de fondo para a vitoria de Obama. Este fin de semana histórico tamén coincide co aniversario do Dr. King. Se King sobrevivise, cumpriría apenas 80 anos de idade.

Mentres Obama comeza a súa primeira semana como presidente, algúns poderán advertir que é xusto esperar e ver que fará. Pero o grupo pola paz Code Pink non esperará. Ao longo do percorrido do desfile de toma de posesión repartiron miles de cintas rosadas, alentando á xente a que se unha a eles para obrigar ao Presidente Obama a que cumpra as promesas de paz realizadas durante a súa campaña: pór fin á guerra en Iraq, pechar Guantánamo, rexeitar a Lei de Comisións Militares, pór fin á tortura, traballar para eliminar as armas nucleares, manter conversacións directas e sen condicións con Irán e cumprir cos tratados internacionais aprobados polo Senado.

Simplemente sigan o propio consello de Obama: obrígueno a facelo.

21 de Xaneiro de 2009

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_________________

Nada que temer salvo a falta de asistencia médica

2009-01-24T22:19:00.003+01:00

Por Amy Goodman [*]

Cincuenta millóns de estadounidenses carecen de asistencia médica e 25 millóns teñen seguro médico limitado. Millóns de estadounidenses que están sendo despedidos pronto engrosarán estas listas. As contas médicas son causa de máis da metade das quebras persoais en Estados Unidos. Desesperados por ter asistencia médica, quen carecen de seguro ou teñen un seguro limitado, acoden en masa ás salas de urxencia, a miúdo tendo que lidar con problemas que se poderían evitar.

As xigantes da industria automotriz estadounidense están ao bordo da quebra en parte debido a gastos de saúde extraordinarios, mentres compiten con empresas asentadas en países que brindan asistencia de saúde universal. O economista Dean Baker calculou como lle iría a General Motors se os seus custos de asistencia de saúde fosen os mesmos que en Canadá: "GM obtivese maiores ganancias sen facer máis cambios, maiores ganancias que igualarían os 22.000 millóns de dólares no curso da última década. Non terían que acudir ao goberno en busca de axuda". GM é ás veces descrita como unha empresa de asistencia de saúde que fabrica autos. O ex Presidente de Chrysler, Le Iacocca dixo en 2005, "É un feito ben coñecido que a industria automobilística estadounidense gasta máis en asistencia de saúde por cada auto, que en aceiro". El apoia un sistema de asistencia de saúde nacional.

Barack Obama dixo nun discurso pronunciado en 2007 que "a asistencia médica universal, accesible para todos os estadounidenses non debería ser unha cuestión de ‘’se , senón que debería ser unha cuestión de como ‘’… Cada catro anos ofrécense plans de asistencia médica en campañas con moita publicidade e promesas … E no momento que asume o presidente, os plans colapsan baixo o peso da política de Wáshington".

Franklin Delano Roosevelt, no seu discurso de asunción de mando en marzo de 1933, declarou: "Non temos nada que temer, salvo o propio medo … Esta nación pide acción, e acción agora". Xa entrada a Gran Depresión, seguiu unha onda de políticas ambiciosas, que son detalladas polo editorialista do New York Estafes Adam Cohen no seu novo libro, "Nada que Temer". Cohen escribe que Roosevelt desenvolveu o ‘New Deal’ con asesores e membros do gabinete craves e visionarios que aprobaron políticas audaces, entre eles Frances Perkins, a primeira muller membro do gabinete en Estados Unidos. Perkins, Secretaria de Traballo de Roosevelt, promoveu un programa de asistencia nacional que sentou as bases do sistema de benestar, e tamén promoveu regulacións sobre o salario mínimo, sobre o límite de horas de traballo e a prohibición do traballo infantil.

Pero non logrou que se aprobase a asistencia de saúde universal. Cohen díxome: "Ela realmente foi a conciencia do ‘New Deal’ en moitas formas…presidiu o comité de Seguridade Social. E quería que fose máis aló…que incluíse un seguro de saúde nacional, pero a AMA (Asociación Médica de Estados Unidos), ata nese entón era moi forte e opúxose. E ela e outro par de progresistas do comité dixeron ‘Mellor nos conformamos co que podemos lograr’. Non quixeron perder todo o programa de Seguridade Social".

Obama designou ao ex Senador Tom Daschle como Secretario de Saúde e Servizos Humanos, e Director da nova Oficina de Reforma do Sistema de Saúde da Casa Branca. O libro de Daschle sobre o sistema de asistencia de saúde, "Critical", recompila os fracasos históricos no logro da asistencia universal. Daschle escribe no seu libro:

"Do mesmo xeito que Clinton, Truman tiña motivos para estar confiado. Os seus compañeiros demócratas controlaban ambas as cámaras do Congreso e as enquisas indicaban que os estadounidenses estaban preocupados polo alto custo da asistencia de saúde e estaban desexosos dun cambio. Pero ambos os presidentes subestimaron o poder das forzas aliñadas na súa contra…lobbistas con intereses especiais- encabezados por médicos na época de Truman, e por aseguradoras na de Clinton".

Obama coñece ben o tema: a súa nai, mentres morría de cancro, aínda tiña que loitar contra a industria dos seguros de saúde. Naquel discurso de 2007, Obama dixo: "Os plans provisorios e as solucións a medias, agora son algo do pasado…. Non podemos darnos o luxo doutra farsa decepcionante. Outra área máis polémica que debemos atender é canto do noso gasto en asistencia de saúde vai ás ganancias marca obtidas pola industria farmacéutica e de saúde".

Con todo, Daschel non propón moito máis que soluciones provisorias "mellorar os programas Medicare, Medicaid e a Administración de Saúde dos Veteranos de Guerra, todos exemplos dunha - asistencia de saúde de pagador único - na que o goberno é o único que paga a asistencia de saúde" mentres mantén o modelo de seguro médico lucrativo, ineficiente e de múltiples pagadores. En decembro de 2007, o Colexio de Médicos de Estados Unidos comparou o sistema de saúde de devandito país co doutros países. O seu informe conclúe: "Os sistemas de pagador único xeralmente teñen a vantaxe de ser máis xustos, con menos custos administrativos que os sistemas que utilizan seguros de saúde privados, menores gastos per cápita en asistencia de saúde e altos niveis de satisfacción do consumidor e paciente".

Michael Moore, na súa película "SICKO", inclúe unha gravación de John Ehrlichman dirixíndose a Richard Nixon, mentres discuten as ganancias das empresas de seguros médicos. A gravación di: "…[as empresas de seguros de saúde] fan máis diñeiro canto menos asistencia brindan [aos pacientes]". Obama está á fronte agora. A quen imitará? A Nixon ou a Roosevelt? A xente de todo o espectro político e económico, desde as grandes empresas ao cidadán común, morre por saber.
___

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

________________

Voces israelís pola paz

2009-01-11T12:30:00.005+01:00

Por Amy Goodman[*]

Ao peche desta columna, a ofensiva de Israel contra a Franxa de Gaza - que comezou con bombardeos aéreos e navais e agora inclúe tamén unha invasión terrestre - arroxaba un saldo de máis de 600 palestinos mortos, e un número de feridos que superaba os 2700. Dos dez israelís que morreron desde o comezo da ofensiva, tres deles son soldados do exército israelí que foron alcanzados porfogo amigo. Máis aló dos mortos e feridos, o pobo de Gaza está sumido nunha grave crise humanitaria que o goberno de Israel nega. Con todo, hai quen desde o lado israelí oponse ao ataque militar.

Unha desas voces é a do profesor israelí Neve Gordon, quen ocupa o cargo de Director do Departamento de Política e Goberno da Universidade Ben-Gurion de Negev, no sur de Israel, a rexión máis golpeada polos foguetes de Hamas.

En conversación telefónica desde Beersheba, Gordon dixo: "Recentemente, fai menos dunha hora, caeu un foguete a poucos metros de casa. Os meus dous fillos dormen desde fai unha semana nun refuxio antibombas. E aínda así, creo que o que está facendo Israel é unha atrocidade… O problema é que a maioría dos israelís sostén que Israel abandonou a Franxa de Gaza fai tres anos pero que Hamas aínda nos segue lanzando foguetes. Esquécense de certos detalles. Como, por exemplo, o detalle de que Israel mantén a soberanía. O detalle de que os Palestinos viven enjaulados. O detalle de que non poden acceder aos alimentos básicos, que carecen de electricidade, que non teñen subministración de auga. E cando se ignoran este tipo de detalles, o único que un pode dicir é: Oe, nós marchámonos do seu territorio. Por que nos seguen disparando"? Iso é co que os medios estivéronnos bombardeando sen cesar, o que nos fai chegar á conclusión de que esta é unha guerra racional. Se mirásemos o que estivo pasando na Franxa de Gaza nos últimos tres anos e vísemos o que Israel lles fixo aos palestinos, a conclusión á que chegariamos sería outra: que a resistencia palestina é racional. E iso é o que están omitiendo os nosos medios masivos de comunicación".

O fin de semana, Gordon participou xunto a dez mil israelís máis nunha marcha multitudinaria pola paz realizada en Tel Aviv. Na marcha tamén estaba o activista israelí Uri Avnery, quen milita desde fai anos pola paz. Avnery cualificou á invasión de "guerra criminal, porque, encima de todo o demais, Ehud Barak e Tzipi Livni estana utilizando aberta e desvergonzadamente para facer campaña electoral". Avnery tamén dixo: "Acuso a Ehud Barak de explotar aos soldados das IDF [Forzas de Defensa Israelís] para lograr máis escanos no Knéset [Parlamento de Israel]. Acuso a Tzipi Livni de alentar á masacre mutua para poder converterse en Primeira Ministra". As eleccións israelís realizaranse en febreiro.

A ofensiva fortalece ao ex Primeiro Ministro israelí e líder do partido dereitista Likud Benjamin Netanyahu, un destacado partidario da liña dura e candidato favorito a ocupar o cargo de Primeiro Ministro. Mentres que Netanyahu apoia plenamente o ataque a Gaza, o seu sobriño, Jonathan Ben-Artzi, é un objetor de conciencia israelí que foi xulgado por un tribunal militar e sentenciado a un ano e medio de prisión. Actualmente estuda na Universidade de Brown, en Providence, Rhode Island, desde onde se comunicou comigo.

"Falo (…) non como o sobriño de alguén senón (…) como un israelí que apela aos estadounidenses para dicirlles que non teñen que apoiar cegamente a Israel. As accións de Israel non son todas santas (…) ás veces é necesario que vostedes se dirixan con firmeza a Israel e dígannos, díganlle ao noso goberno que poña fin ás súas accións".

Gideon Levy, un xornalista xudeu que traballa para o xornal israelí Haaretz, díxome: "Creo que o obxectivo de Israel de protexer aos seus cidadáns no sur do país é lexítimo e que tiña o dereito lexítimo a facer algo, que é o que todos os israelís esperan do goberno, pero ese dereito a facer algo non xustifica este operativo desapiadado e violento. Os esforzos diplomáticos recentemente estaban comezando e creo que poderiamos lograr unha nova tregua sen este derramamiento de sangue. E ata cando se dá unha resposta militar hai diversas etapas. Mandar de inmediato decenas de avións bombardeiros a arroxar centos de bombas sobre unha poboación civil totalmente indefensa -tan só no día de hoxe unha familia enterraba a cinco irmás- é algo inaudito. Non podemos permitir que continúe".

Pero continúa. A Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados Palestinos (UNRWA, polas súas siglas en inglés) abriu escolas en Gaza para brindar refuxio á poboación, xa que os habitantes de Gaza están atrapados nesta franxa angosta de territorio sen ter onde fuxir. O portavoz da UNRWA, Christopher Gunness, informoume que o organismo proporcionara ao Exército israelí as coordenadas exactas das escolas: "Máis de mil persoas habíanse refuxiado na escola. Habíase comunicado aos israelís exactamente as coordenadas de GPS da escola, de todas as nosas instalacións en Gaza. Todas as nosas instalacións están claramente marcadas como pertencentes á UNRWA. Se houbo violación do dereito humanitario internacional, e en vistas de que a nosa resposta está moi firmemente arraigada en devandito dereito, queremos unha investigación completa e imparcial". Con todo, polo menos dúas escolas foron bombardeadas por ataques israelís nos últimos días. Tres persoas morreron na escola primaria Asma. O saldo na escola Al-Fakhura do campo de refuxiados Jabaliya en Gaza ascende polo menos a corenta mortos e máis de 55 feridos.

Mentres os avións israelís arroxan panfletos desde o aire instando aos palestinos a abandonar o territorio, os 1,5 millóns de habitantes da Franxa de Gaza—unha das zonas de maior densidade de poboación do planeta—non teñen onde esconderse, non teñen onde fuxir. Os chamamentos a un inmediato cesamento do fogo son ignorados por Israel e bloqueados polo goberno estadounidense. Non está claro que accións tomará Obama cando asuma a presidencia, mais o pobo de Gaza non pode esperar ao cambio de mando. Debe facerse un alto ao fogo xa. E iso sería só o principio.

7 de Xaneiro de 2009

___

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

___________________

Boletín de noticias "Democracy Now!" do 9 de Xaneiro de 2009

2009-01-11T12:19:00.005+01:00

Os titulares do 9 de Xaneiro de 2009

ESCOITAR

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Mentiu ao Congreso o almirante Dennis Blair, asesor de Obama?

Prevese que o presidente electo Obama designe hoxe ao seu equipo de intelixencia: Leon Panetta para a CIA, John Brennan como un dos asesores clave da Casa Branca e o almirante Dennis Blair como Director de Intelixencia Nacional. Blair, segundo informou Allan Nairn en Democracy Now!, estivo implicado no respaldo brindado aos autores das masacres en igrexas perpetradas en 1999 en Timor Oriental. O galardoado xornalista de investigación Allan Nairn revela novas informacións que indican que Blair podería haberlle mentido ao Congreso.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Mentres Obama lanza unha seria advertencia sobre a economía, analizamos o libro "A conspiración contra as pensións e o plan para salvalas"

Para os 50 millóns de estadounidenses con plans de xubilación 401(k), 2008 é un ano que quererían esquecer. Os traballadores foron testemuñas de como os seus plans 401(k) perdían entre o 20 e o 30 por cento do seu valor mentres que o índice Dow Jones Industrial Average sufría o seu peor ano desde a Gran Depresión. Falamos con Theresa Ghilarducci, directora do Centro Schwatrz para a Análise da Política Económica, acerca do seu novo libro: ?When I’m Sixty-Four: The plot against pensions and the plan to save them? (Cando teña 64 anos: a conspiración contra as pensións e o plan para salvalas).
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Nada que temer: Adam Cohen fala sobre o libro "O círculo íntimo de Franklin Delano Roosevelt e os cen días que crearon ao Estados Unidos moderno"

A actual crise económica foi mencionada frecuentemente como a peor que viu o país desde a Gran Depresión da década do 30. Cando Franklin Delano Roosevelt asumiu a presidencia en marzo de 1933, máis de 10.000 bancos crebaran tras o colapso do mercado de valores de 1929. A cuarta parte dos traballadores estadounidenses estaba sen emprego e a xente loitaba por migallas de comida. Falamos con Adam Cohen, autor de Nothing to Fear: FDR’s inner circle and the hundred days that created modern America.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

___________________

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/
______________________

Boletin Informativo "Democracy Now!" do Luns, 6 de xaneiro de 2008

2009-01-06T23:01:00.004+01:00

Democracy Now! 6 de Xaneiro de 2009 20:50

Os Titulares de Hoxe, Martes 6 de Xaneiro de 2009

ESCOITE

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Ataque israelí con F-16 mata ao pai dun xornalista palestino; Israel bombardea escola da ONU, mata a tres persoas

A ONU afirma que a cuarta parte dos falecidos son civís, pero esa cifra soamente contempla mulleres e nenos, excluíndo aos homes adultos. Hoxe centrámonos nun deses homes adultos mortos. Estou en comunicación con Fares Akram, correspondente en Gaza do xornal The Independent de Londres. O seu pai resultou morto nun ataque israelí realizado desde un F-16 o pasado sábado. A súa muller está embarazada de nove meses. Falamos tamén con Christopher Gunness, da Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados Palestinos (UNRWA, polas súas siglas en inglés) sobre o bombardeo israelí a unha escola da ONU que custou a vida de tres persoas.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Destacado activista de Austin admite que se infiltrou en grupos de protesta contra a Convención Nacional Republicana mentres era informante do FBI

Un destacado activista de Austin, Texas, chamado Brandon Darby, revelou que traballou como informante do FBI nos 18 meses que precederon á Convención Nacional Republicana. Darby recoñeceu que usara aparellos de gravación durante as reunións de planificación, así como un micrófono camuflado no seu cinto durante a Convención. Prevese que este mes testifique en nome do goberno no xuízo de dous activistas de Texas que foron arrestados na Convención Nacional Republicana acusados de fabricación e posesión de cócteles Molotov.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Outro nomeado de Obama en problemas: o almirante Dennis Blair axudou aos autores das masacres en igrexas perpetradas en 1999 en Timor Oriental

O xornalista de investigación Allan Nairn revelou que o almirante Dennis Blair desempeñou un papel crave no respaldo á ocupación indonesia de Timor Oriental durante a década do 90. En plena onda dos desapiadados ataques contra timoreses que deixaron un saldo de centos de persoas mortas e decenas de miles de desprazados, Blair informoulle persoalmente ao máximo xeral indonesio Wiranto que contaba co respaldo incondicional de Estados Unidos. Blair continuou brindadno apoio ao exército indonesio ata que a indignación internacional obrigou ao goberno de Clinton a retirar o seu apoio militar e diplomático.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

_______________
Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

______

Boletin Informativo "Democracy Now!" do Luns, 5 de xaneiro de 2008

2009-01-06T00:05:00.006+01:00

Democracy Now! 5 de Xaneiro de 2009 22:10

A hora completa do programa de radio e televisión Democracy Now! -- "O Informe de Guerra e Paz" -- sae en inglés (texto, audio, e vídeo) en www.democracynow.org. A continuación o noticiero "Os titulares de hoxe" e a síntese en español da hora completa do programa. O audio e o texto atópanse en www.democracynow.org/es

Os Titulares de Hoxe en español
Baixe o arquivo audio en español
O audio atópase dispoñible ao redor das 5:00 pm (17:00), hora de NY

As radios que queren emitir o audio poden descargalo desde un link exclusivo para emisoras. Este servizo non ten custo. Por favor, contáctar para recibir esta información.

Os Titulares de Hoxe, Luns 5 de Xaneiro de 2009

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Debate sobre a invasión israelí de Gaza: Christopher Gunnes da UNRWA fronte a Meagan Buren de Israel Project

No décimo día consecutivo de asalto israelí contra a Franxa de Gaza, e a pesar das crecentes protestas internacionais, as tropas terrestres israelís penetraron máis en Gaza. O número de mortos alcanza os 531 palestinos e 5 israelís. Case 2.500 palestinos resultaron feridos desde que o bombardeo comezou a semana pasada. Corenta e nove soldados israelís resultaron feridos desde que a invasión terrestre comezou o sábado. Presentamos un debate entre representantes da UNRWA, Axencia das Nacións Unidas para os Refuxiados Palestinos, e o Israel Project.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

EE.UU. bloquea unha votación do Consello de Seguridade da ONU por un cesamento do fogo inmediato en Gaza

Na fronte diplomática, o consello de Seguridade reúnese hoxe de novo para tratar a crise, despois de que a sesión de urxencia do domingo non dese cunha resolución para lograr un cesamento do fogo. O sábado, Estados Unidos bloqueou unha declaración do Consello de Seguridade da ONU que pedía un cesamento do fogo inmediato en Gaza. Exipto, mentres tanto, mantén hoxe conversacións a favor dun cesamento do fogo co apoio de Europa.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Neve Gordon, profesor israelí baixo lume de foguetes de Hamas, condena a invasión israelí de Gaza

A principios desta mañá, tres foguetes Qassam explotaron en áreas despexadas na zona occidental do Negev, en Israel. Visitamos a zona para falar con Neve Gordon, presidente do Departamento de Política e Goberno da Universidade Ben-Gurion do Negev, Israel, e autor de ?Israel?s Occupation? (A ocupación israelí).
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Reportaxe desde a Cidade de Gaza: xornalista palestino Sameh Habeeb fala sobre a situación de Gaza baixo asedio

Sameh Habeeb é un xornalista palestino residente na Cidade de Gaza que nos acompaña por teléfono. Falamos tamén con Samer Badawi, director executivo de United Palestinian Appeal, unha organización benéfica con sede en Wáshington fundada en 1978 para axudar aos palestinos necesitados.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Boletín Informativo de "Democracy Now!", do Mércores, 31 de Decembro de 2008

2009-01-01T13:38:00.003+01:00

Boletín Informativo de "Democracy Now!"

O audio atópase dispoñible ao redor das 5:00 pm (17:00), hora de NY

Os Titulares de Hoxe, Mércores, 31 de Decembro de 2008

Israel rexeita proposta de tregua e continúa o bombardeo contra Gaza

Israel rexeitou unha proposta de Francia de implementar un cesamento do lume de urxencia de 48 horas para permitir que ingrese a axuda humanitaria á Franxa de Gaza. Por un momento houbo esperanzas de que se detivesen os bombardeos logo de que as autoridades israelís dixeron que estaban considerando seriamente a medida. No entanto, hoxe temperán avións de combate israelís seguiron atacando áreas de Gaza.

Morreron 30 palestinos no ataque máis recente

Un médico palestino morreu e outros dous resultaron feridos cando un mísil israelí impactou preto da súa ambulancia na Cidade de Gaza. Varios túneles subterráneos ao longo da fronteira de Gaza con Exipto tamén foron atacados. Israel sostén que os túneles son utilizados para contrabandear armas, pero tamén son utilizados para ingresar as subministracións básicas que non poden pasar polo bloqueo israelí. En total, polo menos 30 palestinos morreron en ataques israelís o martes. Entre as vítimas atopábanse dúas irmás de cinco e once anos. Case 400 palestinos morreron e polo menos 1.600 resultaron feridos desde o sábado. En Rafah, miles de residentes refuxiáronse nunha escola local da ONU logo de que os seus barrios fosen atacados con mísiles israelís.

Un residente de Rafah dixo: "Dispararon mísiles contra o municipio e na área próxima ás casas e provocaron que todas as casas derrubásense. A maior parte da área quedou destruída, reina a destrución total".

Mentres tanto, os ataques con foguetes palestinos intensificáronse nas localidades israelís próximas. Os foguetes lanzados desde a Franxa de Gaza causaron a morte de catro cidadáns israelís, entre eles dous árabes israelís, desde que comezou o ataque israelí. O goberno de Bush segue apoiando este ataque de Israel. O martes, o portavoz da Casa Branca Gordon Johndroe restoulle importancia aos informes de que o número de palestinos mortos está aumentando.

Gordon Johndroe dixo: "Queremos que Israel evite a morte de civís. Pero hai que ser cautelosos con algunhas das cifras que xorden de Gaza. Pero, que sucede coas tres persoas?, creo que vin un informe hoxe que dicía que morreron en Israel por mor dos ataques con foguetes. Non vou comparar cifras entre os dous lugares".

Xornalistas estranxeiros impugnan prohibición que lles impide ingresar a Gaza

Por outra banda, a Corte Suprema israelí escoitará hoxe unha petición para impugnar a prohibición israelí que impide que ingresen xornalistas a Gaza. A Asociación de Prensa Estranxeira presentou a impugnación en nome de 400 xornalistas. Nunha carta aberta, a Asociación de Prensa Estranxeira dixo que esta prohibición representa "unha restrición sen precedentes da liberdade de prensa… Os medios mundiais non poden informar con exactitude o que sucede dentro de Gaza neste momento crítico".

Protestas mundiais condenan o ataque israelí

As protestas contra o ataque a Gaza continuaron en todo o mundo. O martes, centos de persoas congregáronse fronte á Igrexa da Natividade en Belén.

Un manifestante dixo: "Estamos parados fronte á Igrexa da Natividade onde naceu o Príncipe da Paz, onde naceu o Príncipe da Xustiza, para enviar unha mensaxe ao mundo: basta de asasinatos, basta de derramamientos de sangue, basta de violencia, basta de asasinar aos civís inocentes na Franxa de Gaza. Esta ocupación debe terminar e esta guerra debe terminar".

Miles de persoas únense ás protestas en Estados Unidos

Miles de persoas saíron ás rúas en Estados Unidos o martes, nun día nacional de protesta contra o ataque israelí. En Nova York, unha gran multitude congregouse fronte ao consulado israelí. En Wáshington D.C., miles de persoas marcharon fronte ao Departamento de Estado do país. Tamén levaron a cabo protestas en ducias de cidades e localidades do país, entre elas Los Ángeles, Dearborn, Tampa, Fort Lauderdale, Lexington e Cincinnati. En Hawai, un grupo de manifestantes reuniuse cerca do lugar de vacacións do Presidente electo Barack Obama para protestar contra o seu suposto apoio ao ataque de Israel. Obama non fixo comentarios públicos sobre o ataque a Gaza, pero os seus asesores expresaron o seu apoio. O martes, oito manifestantes paráronse preto da casa que Obama alugou para as súas vacacións con pancartas que dicían: "Os habitantes de Gaza necesitan alimento e medicamentos, non guerra". Obama pasou nun automóbil xunto aos manifestantes cando saía a adestrar pero fixo caso omiso á súa presenza.
Desafiando aos críticos, o gobernador de Illinois chea vacante do Senado

O gobernador de Illinois, Rod Blagojevich, anunciou os seus plans de designar ao ex fiscal xeral Roland Burris para ocupar a banca do Senado que deixou Obama polo que resta do período. Blagojevich foi acusado este mes de cargos de corrupción, entre os que se atopa o intento de vender a banca de Obama ao mellor ofertante. Lexisladores de Illinois e do Congreso prometeron rexeitar calquera designación realizada por Blagojevich. O martes, o gobernador instounos a aceptar a súa elección.

Dixo o gobernador Rod Blagojevich: "Teño total confianza e estou seguro de que o Senado de Estados Unidos verá en Roland Burris un home de incuestionable integridade, ampla experiencia e cunha longa historia de servizo público. Isto trátase de Roland Burris como Senador de Estados Unidos, non do Gobernador que fai a designación".

Burris foi o primeiro afroamericano elixido para ocupar un cargo estatal en Illinois. Nunha presentación conxunta con Blagojevich, Burris dixo que non tiña relación co escándalo político en torno ao escano de Obama.

Dixo Roland Burris: "Dou a benvida ao desafío que nos espera no 111° Congreso. Teño fe na miña traxectoria das últimas catro décadas, e estou orgulloso dos meus logros como funcionario público. Acepto este nomeamento para ocupar a banca que deixou o presidente electo Barack Obama no que resta do período. Pido ao pobo de Illinois que me teñan a mesma fe e confianza que tiveron no pasado, cando me elixiron tres veces como o seu auditor estatal e un período como fiscal xeneral".

Nunha declaración, o presidente electo Obama eloxiou a Burris pero dixo que non aceptaría ningunha designación realizada por Blagojevich. Pero nun sinal de inminente loita política interna, o congresista demócrata Bobby Rush criticou a posibilidade de rexeitar o nomeamento de Burris.

Dixo o representante Bobby Rush: "Aplaudo ao Gobernador pola súa decisión, e pídolles que non colguen ou linchen á persoa designada por intentar castigar a quen a designa. Separen ao nomeado de quen o nomea. Roland Burris é unha persoa respectable".

Franken vai 50 votos adiante no reconto en Minnesota

Mentres tanto, o reconto en Minnesota da carreira electoral para o Senado segue oscilando a favor do contendente demócrata Al Franken. Un novo conteo non oficial mostra a Franken avantaxando ao senador republicano Norm Coleman por cincuenta votos. O reconto final atópase á espera da decisión sobre se aceptar ou non máis de 1.300 votos por correo que segundo funcionarios do condado foron erroneamente rexeitados.

California presenta demanda por normas de Bush para a EPA

O Estado de California presentou unha demanda co obxectivo de bloquear os cambios de último momento da administración Bush á Lei de Especies en Perigo de Extinción. O Fiscal Xeral de California Jerry Brown di que quere que un Tribunal de Distrito de Estados Unidos revise os cambios que eliminarían a análise científica das decisións sobre minería e talla de árbores. A administración Bush tamén quere eliminar unha norma que dispón que as axencias deban tomar en conta os efectos das emisións de gas con efecto invernadoiro ao aprobar proxectos en terras federais.

Lobbista acusa a New York Estafes de difamación por historia de McCain

Unha lobbista das telecomunicacións de Wáshington presentou unha demanda por difamación por 27 millóns de dólares contra ao New York Estafes acusando ao xornal de suxerir falsamente que mantivera unha relación sentimental co Senador republicano John McCain. Este ano o New York Estafes informou que McCain escribiría cartas repetidas veces a reguladores gobernamentais en nome dos clientes de Vicki Iseman. Nese momento, McCain desempeñábase como presidente do Comité de Comercio do Senado. O New York Estafes tamén informou que aos asesores de McCain preocupáballes a posibilidade de que ambos tivesen unha relación amorosa. Na súa demanda, Iseman cualifica á historia de "chismorreo e insinuacións".

Xuízo de xornalista iraquí aprazado

E en Iraq, o xuízo contra o xornalista iraquí que arroxou os seus zapatos ao presidente Bush foi aprazado. Muntazar ao-Zaidi permanece en prisión onde, segundo infórmase, recibiu repetidas golpizas. Sofre de sangrado interno no seu ollo esquerdo e presenta hematomas na cara e o estómago. Os avogados de Zaidi están apelando a acusación, xa que o acto de arroxar os zapatos non representaría un delito de agresión. O martes, a curmá de Zaidi, Hameda Lazem, denunciou os cargos.

Dixo Hameda Lazem: "Quedará a conciencia do tribunal porque Muntadhar non fixo nada, non agrediu a ningún invitado, xa que Bush non é un invitado, senón un inimigo que veu insultar aos nenos e as viúvas".

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Dous israelís, un lexislador e un objetor de conciencia sobriño do ex primeiro ministro Benjamin Netanyahu, denuncian o ataque israelí contra a Franxa de Gaza
Israel rexeitou unha proposta de Francia de implementar un cesamento do lume de urxencia de 48 horas para permitir que ingrese a axuda humanitaria á Franxa de Gaza. Mentres que proseguen os ataques israelís desde o aire e o mar por quinto día, as subministracións básicas de alimentos en Gaza esgótanse e os hospitais loitan por lograr atender ao crecente número de vítimas. Falamos con dous israelís que se opón ao ataque: Dov Khenin, membro do Knesset do partido xudeu-árabe Hadash; e Jonathan Benartzi, un objetor de conciencia israelí que pasou máis dun ano en prisión por negarse a realizar o servizo militar e que resulta ser o sobriño de Benjamin Netanyahu, un dos principais partidarios dos ataques a Gaza e favorito para gañar as próximas eleccións en Israel.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Harold Pinter (1930-2008): Segunda parte do seu discurso de aceptación do Premio Nobel "Arte, verdade e política"
Emitimos a segunda parte do discurso de aceptación do Premio Nobel 2005 do aclamado dramaturgo, poeta, actor e activista político británico Harold Pinter. Pinter morreu a semana pasada aos 78 anos de idade.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Propietarios de terras de Tennessee presentan unha demanda por 165 millóns de dólares polo derrame masivo de cinzas de carbón
Propietarios de terras de Tennessee presentaron unha demanda por 165 millóns de dólares contra a Autoridade do Val do Tennessee tras o derrame masivo de máis de 3.700 millóns de litros de sedimentos tóxicos de carbón ocorrido a semana pasada nunha planta de carbón. O sedimento envorcouse dun estanque de mantemento da planta e deixou sepultadas casas e estradas. Crese que é o maior desastre relacionado coas cinzas de carbón na historia de Estados Unidos. A cantidade de cinza liberada enchería 450.000 camións volcadores estándar.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)
_______________
Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_____________________

Artigos de Amy Goodman 2008

2008-12-31T22:44:00.000+01:00

As voces da resistencia seguen cantando

Escoite
31 de Decembro 2008 — Fortes voces pola paz deixáronnos este ano, xente que utilizou a súa arte para o cambio social, e que a miúdo debeu pagar un alto custo persoal. Máis...
A poxa dun home para axudar ao medio ambiente

Escoite
24 de Decembro 2008 —Tim DeChristopher é un estudante de economía da Universidade de Utah en Salt Lake City, que acababa de terminar o seu último exame antes do receso de inverno. Unha das preguntas do exame era: Se as empresas de petróleo e gas son as únicas interesadas en comprar terras públicas, os prezos que pagan para a explotación de gas e petróleo reflicten os verdadeiros custos? Máis...
Traballadores despedidos, executivos recompensados e a estafa de Bernard Madoff

Escoite
17 de Decembro 2008 —
Mentres se agudiza a crise financeira mundial, o Departamento de Traballo de Estados Unidos informa que hai máis de dez millóns de estadounidenses desempregados. O desemprego alcanzou o 6,7% en novembro e agréganse 7,3 millóns de "traballadores de medio tempo", que queren traballar tempo completo. Os reclamos por seguro de desemprego alcanzaron a cifra máis alta nos últimos 26 anos, mentres trinta estados afrontan unha posible escaseza de fondos para o seguro de desemprego. Máis...
A historia de dúas nacións Nobeis

Escoite
11 de Decembro 2008 —ESTOCOLMO, Suecia- Os días son curtos aquí en Estocolmo, que está tan ao norte que a luz do sol no inverno redúcese a unhas catro horas cada xornada. Pero a cidade está repleta de turistas, medios e actividades, xa que se entregarán os premios Nobel esta semana. Aínda que estes premios recoñecen logros de traxectoria en medicamento, química, física, literatura, economía e paz, e Suecia é un modelo entre as social-democracias progresistas, hai outra cara de Suecia e dos premios Nobel que nos permite unha mirada máis atenta. Máis...
Chevron na Casa Branca: Continuísmo no que Podemos Crer

Escoite 3 de Decembro de 2008 —O luns, o Presidente electo Barack Obama presentou ao mundo os seus principais designados ao gabinete de seguridade nacional, e non deixou ningunha dúbida de que pretende comezar o seu goberno en pé de guerra. Máis...
Tutu, Obama e Medio Oriente
Escoite 25 de novembro de 2008 — Mentres o Presidente electo Barack Obama céntrase na crise económica de Estados Unidos, arde outro incendio: o conflito Israel-Palestina. Quizá non oian moito ultimamente sobre o desastre na Franxa de Gaza. Ese silencio é intencional: O goberno israelí prohibiu o ingreso de xornalistas internacionais nos territorios ocupados. Máis...
Unha mirada desde o Sur

19 de novembro de 2008 — Evo Morales sabe acerca de "cambios nos que un pode confiar". Tamén sabe o que pasa cando se forza a unha elite poderosa a que faga cambios que non quere. Máis...
O presidente Obama pode redimir á Casa Branca

12 de novembro de 2008 — O primeiro afroestadounidense elixido para ser presidente de Estados Unidos recentemente visitou o que pronto será a súa nova residencia, unha casa construída por escravos. Cun xesto da súa pluma, o día da toma de posesión da presidencia, o presidente Obama podería prohibir a tortura. Sería un modo de render homenaxe a aqueles escravos que construíron o seu novo fogar, a Casa Branca. Máis...
Organizador en Xefe

5 de novembro de 2008 — Case se podía oír o suspiro de alivio colectivo do planeta. As eleccións presidenciais estadounidenses foron un evento global en todo sentido. Barack Hussein Obama, fillo dun pai kenyano de cor e dunha nai branca nacida en Kansas, que creceu en Indonesia e Hawaii, representa para moitos unha ponte vivente entre continentes e culturas. Quizais, o traballo que máis o cualificou para a presidencia foi o máis criticado polos seus opoñentes: o seu traballo como organizador comunitario en Chicago. Máis...
Protexer as eleccións

29 de outubro de 2008 — O Día das Eleccións achégase, e con el, unha proba da integridade do noso sistema electoral. A quen se lles permitirá votar, quen serán privados dese dereito? Quen poderán usar papeletas tradicionais, quen usarán máquinas de votación electrónica? Estarán os centros de votación abertos o tempo suficiente para o histórico nivel de participación que se espera? Máis...
Un cambio no que os grandes doantes poden confiar

22 de outubro de 2008 — O cambio está moi preto. Salvo que se repita o prolongado reconto de votos do ano 2000 en Florida, pronto haberá un vencedor nas eleccións presidenciais de Estados Unidos. En tempos de crise económica, o cambio é algo que un garda no peto e que quere conservar. As campañas electorais, con todo, non funcionan con moedas de poucos centavos. As súas arcas, especialmente a dos demócratas, están cheos. Máis...
Mickey Mouse non irá votar

16 de outubro de 2008 — As eleccións presidenciais de 2008 poden chegar a ter o maior índice de participación na historia de EE.UU. As organizacións que promoven o rexistro de votantes e os comités electorais locais víronse excedidos pola cantidade de persoas ansiosas por votar. Pero non todos están contentos con este florecimiento da democracia. Máis...
Abran os debates

8 de outubro de 2008 — O recente debate dos candidatos á presidencia de Estados Unidos foi para durmir a calquera. Nun debate é importante que os participantes estean realmente en desacordo. Pero os senadores Obama e McCain coinciden substancialmente en moitos asuntos. Por iso os debates deberían ser abertos e os candidatos dos terceiros partidos e independentes deberían ser incluídos. Máis...
A invasión dos pitufos mariños

1 de outubro de 2008 — Un artigo no xornal Army Estafes, pasou maiormente desapercibido, "A partir do 1 de outubro e durante 12 meses, o Primeiro Equipo de Combate dunha Brigada de Infantería estará baixo o control diario do servizo do Exército que integra o Comando Norte, para actuar como unha forza nacional de resposta ante urxencias e desastres, naturais ou producidos polo home, incluíndo ataques terroristas". Máis preocupante aínda, o artigo continúa: "poden ser convocados para axudar en caso de disturbios civís e para o control de multitudes". Máis...
Troy Davis e a decisión suprema

24 de setembro de 2008 — Troy Anthony Davis ía morrer por inxección letal. Dúas horas antes de que o estado de Xeorxia executáseo, a Corte Suprema de Estados Unidos emitiu un adiamento da sentenza. Anteriormente accedera a rever o caso de Davis nunha audiencia prevista para o 29 de setembro, pero o estado de Xeorxia fixou a súa execución para seis días antes de devandita audiencia. Máis...
Cargos retirados contra los periodistas de DN! Exigimos una investigación

19 de Setembro, 2008 — A oficina do Fiscal da Cidade de St. Paul anunciou o venres que non procesará aos xornalistas de Democracy Now! Amy Goodman, Sharif Abdel Kouddous e Nicole Salazar. O alcalde de St. Paul, Chris Coleman, tamén declarou o venres que "a cidade renunciará a pedir o procesamiento polo cargo de delito menor dos xornalistas arrestados durante a Convención Nacional Republicana por estar participando en concentracións ilegais". Máis...

Os Socialistas de Wall Street

17 de Setembro, 2008 — A crise financeira en Estados Unidos produciu que algúns bancos e compañías aseguradoras suplicasen ao goberno que realice un enorme desembolso para sacalos da crise. As industrias financeiras, historicamente inimigos dos impostos, agora necesitan diñeiro dos contribuíntes da clase traballadora para manterse á boia. Os contribuíntes deberían estar ao mando, entón. En lugar diso, os ricos toman decisións a portas pechadas. Máis...
A policía dos partidos

10 de Setembro, 2008 — As convencións nacionais demócrata e republicana xa acabaron, pero o seu financiamento e execución seguen resultando polémicas. Arrestos en masa de manifestantes pacíficos, excesiva violencia policial, desprezo xeneralizado pola Declaración de Dereitos e o acoso e arresto de xornalistas han ensombrecido o que debería ser unha celebración da democracia. Máis...
Acción de Alerta en Solidariedade con Democracy Now!
Xornalistas enfrontan cargos por informar sobre a Convención
Esíxese que se desestimen cargos

4 de Setembro, 2008 — Hoxe é crítico que levantes a túa voz para que sexa escoitada nas Oficinas Legais do Condado de Ramsey e da Cidade de St. Paul, Minnesota en EE.UU. Pídese solidariedade nacional e internacional para que se desestimen todos os cargos pendentes contra os xornalistas arrestados por reportar sobre as manifestacións nos arredores da Convención Nacional Republicana. Máis...
Por que fomos inxustamente arrestados?

3 de Setembro, 2008 — SAINT PAUL, Minnesota. A represión aos xornalistas practicada polo goberno é unha auténtica ameaza á democracia. Durante a Convención Nacional Republicana, que se está celebrando esta semana en St. Paul, Minnesota, a policía está sistematicamente atacando aos xornalistas. Fun arrestada xunto a dous dos meus compañeiros, os produtores de Democracy Now! Sharif Abdel Kouddous e Nicole Salazar, cando estabamos facendo a cobertura informativa do primeiro día da Convención. fun inxustamente acusada dun delito menor. Os meus colegas, que simplemente estaban informando, poderían ser acusados de provocar disturbios, un delito moito máis serio. Máis...
A pobreza é o verdadeiro escándalo

27 de Agosto, 2008 — Supúñase que o ex senador John Edwards ía pronunciar un discurso na Convención Nacional Demócrata en Denver. Tamén se supuña que Elizabeth Edwards, a súa esposa, ía falar na convención. A pobreza era o seu enfoque. Pero non están aquí porque John Edwards tivo unha relación extramatrimonial. Será que agora os demócratas vanse a esquecer da pobreza? Máis...
Cheney, Bush e Habbush

20 de Agosto, 2008 — A Presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, está sendo acosada por activistas e interrogada sobre a declaración na que manifestou que "o xuízo político está totalmente descartado". Recentemente, dixo: "Se alguén estivese ao tanto dun delito que o presidente cometese, entón a cousa sería completamente distinta". O xornalista Ron Suskind, gañador do Premio Pulitzer, pode proporcionar as probas que Nancy Pelosi non quere ver. Máis...
Non enjaulen aos que pensan diferente

13 de Agosto, 2008 — A oposición aberta, o dereito a cuestionar aos que detentan o poder, é un dos alicerces de calquera democracia saudable. As convencións demócrata e republicana porán a proba o compromiso dos dous partidos políticos dominantes de Estados Unidos coa longamente sostida tradición de discrepar. O asunto non ten bo prognóstico. Máis...

Ameazas, mentiras e cintas de audio

6 de Agosto, 2008 — Eric Martínez, un estudante de 17 anos respondera a unha convocatoria de recrutamento, "Programa de Alistamiento Postergado”. É retido nun hotel, de noite, ameazado con ser encarcerado. Vai ser enviado á guerra á mañá. Os seus amigos, desesperados, búscano e atópano no hotel, onde hai militares patrullando os arredores. Un amigo logra entrar ás agachadas, saca de alí a Eric e afástanse nun automóbil. Parecía película, pero para este mozo dun barrio pobre de Houston, tratábase da vida real. Máis...
"É unha elección mundial"

30 de Xullo, 2008 — Amy Goodman informa desde Tallin, Estonia, Cando cheguei a semana pasada a Estonia, unha ex república soviética situada xusto ao sur de Finlandia, todo o mundo tiña unha opinión sobre o discurso que pronunciou Barack Obama en Berlin. O titular do xornal británico Daily Telegraph que compramos en Finlandia clamaba -Non deben separarnos novos muros-, e tiña unha foto de media páxina da silueta do candidato presidencial estadounidense recortada sobre un mar de 200.000 persoas. Máis...
Quen paga as convencións?

23 de Xullo, 2008 — A tempada de eleccións está en pleno arrequecemento, cando xa se achegan as Convencións partidarias, que levarán a cabo unha detrás da outra. As convencións convertéronse en complexos e caros eventos publicitarios nos que o "presunto" nomeado é coroado con bombos e pratos. O que a xente non sabe é ata que punto as grandes corporacións financian as convencións, envorcando decenas de millóns de dólares nelas. Máis...
Non nos traguemos o conto nuclear

16 de Xullo, 2008 — Mentres que os candidatos á presidencia intercambian dardos e acúsanse mutuamente de cambiar con facilidade as súas posicións políticas, ambos están de acordo co presidente Bush no seu entusiasta apoio á enerxía nuclear. Tanto Barack Obama como John McCain equivócanse con respecto á enerxía nuclear. Máis...
Colombia: celebremos a liberación, non o réxime

9 de Xullo, 2008 — É fantástico ver a Ingrid Betancourt libre. Ingrid postulábase á presidencia de Colombia polo Partido Verde contra Álvaro Uribe en 2002 cando foi secuestrada polas FARC. Foi mantida como refén durante máis de seis anos e foi liberada a semana pasada xunto a outros 14 retidos. Ao celebrar a súa liberación non debe confundirse con celebrar o actual goberno colombiano. Máis...
Non é o home, é o movemento

2 de Xullo, 2008 — É Obama un traidor? - Máis ben, a pregunta debería ser sobre as demandas que fan os movementos sociais de base. A quen deben responder os candidatos? Hai millóns de persoas ás que lles preocupan os asuntos dos que Obama estase distanciando: a lei FISA, o control de armas, os dereitos dos gais e lesbianas, o libre comercio, a pena de morte. Deberían recordar as palabras de Frederick Douglass: "O Poder non concede nada que non se lle esixiu". Máis...
Un home gracioso nun mundo sen graza

25 de Xuño de 2008 — Coa morte de George Carlin aos 71 anos de idade, o mundo perdeu esta semana a un dos seus mellores comediantes. Carlin desenvolveu a súa carreira de comediante caseta-up durante medio século, tempo durante o cal non deixou de innovar, apuntando coa súa intelixencia e o seu xenio cara aos que ostentan o poder. A súa prolífica obra continuará inspirando ás xeracións vindeiras. Máis...
O prognóstico meteorolóxico ignora a realidade

18 de Xuño de 2008 — As inundacións aumentan, alagando cidades e rompendo diques. Decenas de miles de persoas son desprazadas. Moitas resultaron mortas. A medida que as inundacións diríxense cara ao sur ao longo do Mississippi, devastando unha comunidade tras outra, os medios están desbordados de imaxes da destrución. Os cidadáns activistas teñen que sacudir ao sistema, deben esixir que os que ostentan o poder na política e a meteorología, sexan responsables e cumpran co seu deber de informar. Máis...

A poxa dun home para axudar ao medio ambiente

2008-12-26T00:30:00.001+01:00

Por Amy Goodman [*]
24 de Decembro 2008
[Pode-se escoitar o artigo en español aqui]

Tim DeChristopher é un estudante de economía da Universidade de Utah en Salt Lake City, que acababa de terminar o seu último exame antes do receso de inverno. Unha das preguntas do exame era: Se as empresas de petróleo e gas son as únicas interesadas en comprar terras públicas, os prezos que pagan para a explotación de gas e petróleo reflicten os verdadeiros custos?

DeChristopher estaba inspirado. Terminou o seu exame, púxose a parca vermella e saíu cara á polémica poxa de terras da Oficina de Administración de Terras (BLM, polas súas siglas en inglés), que a organización Southern Utah Wilderness Alliance denominou "o último gran agasallo do goberno de Bush á industria de gas e petróleo". En lugar de participar na protesta que se realizaba fóra, rexistrouse como ofertante e comprou 9.000 hectáreas de terra pública. É dicir que puxou con éxito polas terras públicas, situadas preto dos Parques Nacionais Arches e Canyonlands e do Monumento Nacional Dinosauro, e outras áreas prístinas. O prezo: máis de 1,7 millóns de dólares.

Díxome: "Cando comecei a comprar cada parcela, entenderon con claridade o que estaba sucedendo… suspenderon a poxa, e fun expulsado por axentes federais. Creo que había bastante caos e realmente non sabían como proceder nese momento".

Patrick Shea, ex director da Oficina de Administración de Terras, representa a DeChristopher. Shea díxolle a Deseret News: "Tim actuou de acordo á mellor tradición de desobediencia civil, fixo isto sen provocar dano físico nin material. O seu fin era chamar a atención sobre a ilegitimidad e inmoralidad do proceso".

Hai unha longa tradición de impedir o desenvolvemento territorial en Utah. Nas súas memorias, "Desert Solitaire", o escritor e activista Edward Abbey escribiu: "O deserto. A palabra é música en si mesma… Apenas sabemos o que significa o termo, aínda que o seu son atrae a todos aqueles cuxos ánimos e emocións aínda non foron aparvados, insensibilizados ou anestesiados en forma irremediable polos chillidos do comercio, a loita desapiadada pola ganancia e a dominación".

A novela de Abbey, "The Monkey Wrench Gang", inspirou a unha xeración de activistas ambientais a realizar "accións directas" para impedir o "desenvolvemento". O diario Salt Lake Tribune informou sobre DeChristopher: "Non puxo azucre no tanque de combustible dunha topadora. Non impediu que se derrubase unha árbore nin prendeu lume un cartel. Senón que tan só ao alzar a súa man na poxa, un estudante da Universidade de Utah de feito impediu que terras públicas fosen vendidas o venres para ser destinadas á explotación de gas e petróleo. Deste xeito asegurouse de que miles de hectáreas próximas a dous parques nacionais de Utah non estarán abertas a perforación no futuro próximo".

Do mesmo xeito, o defunto Utah Phillips, músico de folk, activista e habitante de Utah durante moitos anos, a miúdo invocaba o proverbio do Sindicato Traballadores Industriais do Mundo: "A acción directa dá resultado".

As vendas da Oficina de Administración de Terras non só danarán a beleza paisaxística. A perforación ten impactos na calidade do aire e a auga. Segundo High Country News, "A BLM non analizara os impactos nos niveis de ozono de ao redor de 2.300 pozos perforados na zona desde 2004 (…) nin previra os impactos no aire duns 6.300 pozos novos aprobados no plan". ProPublica informa que o Río Colorado "abastece de enerxía eléctrica a ao redor de tres millóns de persoas, nutre ao 15% dos cultivos do país e brinda auga potable a un de cada doce estadounidenses. Agora o apuro por desenvolver xacementos nacionais de petróleo, gas e uranio ao longo do río e os seus afluentes ameaza o seu futuro".

Tras ser interrogado polas autoridades federais, DeChristopher foi deixado en liberdade.

O Fiscal de Estados Unidos está avaliando os cargos en contra do estudante. DeChristopher relexionó: "foi realmente emocionante e esperanzador ver o apoio que recibín nos últimos días (…) a pesar de todos os problemas dos que a xente pode falar neste país e da apatía e os oito anos de opresión e as décadas de deterioración das liberdades civís, Estados Unidos aínda é un lugar onde nunca estás só cando defendes o correcto".

A súa interferencia na poxa impediu en forma temporal a apropiación de terra por parte de empresas de gas e petróleo, facilitada por Bush. Se DeChristopher logra conseguir 45 mil dólares antes do 29 de decembro, pode realizar o primeiro pago da terra, e posiblemente evitar denuncias de fraude. Se a BLM opta por volver poxar a terra, isto sucederá despois de que asuma o goberno de Obama.

O resultado das vendas, se teñen lugar, probablemente será diferente, grazas á acción directa dun activista que alzou a súa voz e a súa man para oporse.

_____________

Denis Moynihan colaborou como investigador para esta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!" un informativo diario internacional de TV e radio dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras en inglés e 200 emisoras en español.

© 2008 Amy Goodman

Texto en Inglés. Traducido por Simple Visión e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.
________________________

Traballadores despedidos, executivos recompensados e a estafa de Bernard Madoff

2008-12-26T00:17:00.004+01:00

Por Amy Goodman
17 de Decembro 2008

[Pode-se escoitar o artigo en español aqui]

Mentres se agudiza a crise financeira mundial, o Departamento de Traballo de Estados Unidos informa que hai máis de dez millóns de estadounidenses desempregados. O desemprego alcanzou o 6,7% en novembro. A isto agréganse 7,3 millóns de "traballadores e traballadoras a tempo parcial" que queren traballar tempo completo pero non logran achar un posto. As solicitudes para acceder ao seguro de desemprego alcanzaron a cifra máis alta nos últimos 26 anos, mentres trinta estados afrontan unha posible escaseza de fondos para o seguro de desemprego. * Novamente saltaron á vista as sorprendentes fallas de reguladores, como a Comisión de Bolsa e Valores, a partir do arresto do ex presidente do NASQDAQ Bernard Madoff (si, pronúnciase ‘made off’, que en inglés é sinónimo de estafa) acusado de dirixir a maior fraude financeira piramidal do mundo, con perdas estimadas en cincuenta mil millóns de dólares, fan parecer pequenas ás cifras do escándalo de Enron. A imaxe é desalentadora ... a menos, claro, que vostede sexa executivo dunha empresa.

Supúñase que o paquete de rescate financeiro de 700 mil millóns de dólares, coñecido como o Programa de Alivio de Activos en Problemas, TARP, polas súas siglas en inglés, obrigaría a eliminar as compensacións exorbitantes a executivos e os chamados "contratos blindados". Mentres os contribuíntes estadounidenses pagan cos dólares que tanto lles custou gañar, os executivos de alto voo e os directorios das empresas agora están considerando adxudicarse bonificacións multimillonarias.

Segundo o Wáshington Post, a linguaxe específica da lei TARP que prohibía ditos pagos extraordinarios foi cambiado a último momento, mediante unha pequena pero importante edición dunha oración realizada polo goberno de Bush. O Post informou: "O cambio estipulou que a pena aplicaríase soamente ás empresas que recibiron fondos do rescate mediante a venda ao goberno de activos en problemas nunha poxa".

Lea a letra pequena. Dos fondos de rescate do TARP a ser desembolsados, tan só imporíanselles límites no pago a executivos a aqueles fondos que tecnicamente se gastaron "nunha poxa". Pero o Secretario do Tesouro Henry Paulson e o seu ex colega de Goldman Sachs, Neel Kashkari (si, pronúnciase "cash carry", que en inglés significa ‘levar diñeiro’), que está a cargo do programa, non teñen intención de gastar os fondos en poxas. Prefiren o seu Programa de Compra de Capital, que entrega diñeiro en efectivo en forma directa. Recorden o curriculum vitae de Paulson: comezou como asistente especial de John Ehrlichman durante o goberno de Nixon e logo continuou traballando durante un cuarto de século para Golman Sachs, unha das maiores receptoras de fondos do rescate financeiro e principal competidora de Lehman Brothers, a empresa que Paulson deixou que crebase.

A Oficina de Responsabilidade do Goberno publicou un informe sobre o TARP o 10 de decembro, no que expresa preocupacións sobre a falta de supervisión das empresas que recibiron fondos do rescate. O informe expón que "sen unha forte función de supervisión e monitoreo, a capacidade do Tesouro de asegurar un nivel adecuado de rendición de contas e transparencia será limitada". A organización de noticias sen fins de lucro ProPublica fixo un seguimento do programa de rescate que revelou detalles que permanecen ocultos polo Tesouro. Ao martes pasado, 202 institucións obtiveran fondos de rescate por un total de ao redor de 250 mil millóns de dólares.

A Presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, dixo recentemente: "A implementación do TARP por parte do Departamento do Tesouro non é suficientemente transparente e non rende contas aos contribuíntes estadounidenses". Barney Frank, deputado demócrata de Massachussetts e presidente do Comité de Servizos Financeiros da Cámara de Representantes, dixo anteriormente: "A utilización destes fondos (…) para bonificacións, para o pago de indemnizacións por despedimentos, para dividendos, para a adquisición doutras institucións, etc., é unha violación ás disposicións da lei".

O senador Republicano Charles Grassley de Iowa dixo achega do baleiro legal: "As delgadas restricións ás compensacións a executivos no proxecto de lei orixinal desapareceron". Deixando de lado polo momento que os tres votaron a favor da lexislación, a lei claramente debe ser corrixida antes de que se outorguen fondos adicionais.

As sumas de diñeiro que se están levando estes titáns de Wall Street son estremecedoras. No seu informe anual "Exceso Executivo", os grupos United for a Fair Economy (Unidos por unha economía xusta) e o Institute for Policy Studies (Instituto de Estudos sobre Políticas) informaron que a compensación de 2007 para Lloyd Blankfein, Presidente de Goldman Sachs (o substituto de Paulson) foi de 54 millóns de dólares, e a de John Thain, Presidente de Merril Lynch, foi a cifra astronómica de 83 millóns de dólares. Desde entón Merrill foi vendida a Bank of America, logo de perder máis de 11 mil millóns de dólares este ano; con todo, Thain aínda quere unha bonificación de dez millóns.

Paulson, Kashkari e o seu xefe, o Presidente George W. Bush, quizá non sexan as persoas máis indicadas para gastar os próximos 350 mil millóns de dólares do diñeiro dos contribuíntes estadounidenses, apenas semanas antes de que se reúna o novo Congreso, o 6 de xaneiro, e de que Barack Obama asuma a presidencia, o 20 de xaneiro. Do mesmo xeito que o informante de Watergate, Garganta Profunda, díxolle a Bob Woodward cando Paulson recentemente comezaba: "Segue a pista do diñeiro". O pobo estadounidense, os seus representantes no Congreso e o novo goberno de Obama deben seguir o rastro do diñeiro, remediar o baleiro legal en relación co pago a executivos e esixir rendición de contas dos bancos rescatados polo público.

___________

Denis Moynihan colaborou como investigador para esta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!" un informativo diario internacional de TV e radio dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras en inglés e 200 emisoras en español.

© 2008 Amy Goodman

Texto en Inglés. Traducido por Simple Visión e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.
________________

Chevron na Casa Branca: Continuísmo no que Podemos Crer

2008-12-08T14:59:00.001+01:00

Chevron na Casa Branca: Continuísmo no que Podemos Crer

Por Amy Goodman [*]
3 de decembro, 2008

O luns, o Presidente electo Barack Obama presentou ao mundo os seus principais designados ao gabinete de seguridade nacional, e non deixou ningunha dúbida de que pretende comezar o seu goberno en pé de guerra. Quizá o menos coñecido deles é o xeneral retirado da Armada James Jones, a quen Obama designou como asesor de Seguridade Nacional. O cargo é crucial: pensen no poder que exerceu Henry Kissinger na Casa Branca durante o goberno de Richard Nixon. Unha mirada a quen é James Jones arroxa luz á promesa electoral de Obama de "O Cambio no que cremos".

Jones é o ex comandante supremo aliado da OTAN. É o presidente e xefe executivo do Instituto para a Enerxía do Século 21 da Cámara de Comercio de Estados Unidos. O instituto foi criticado por grupos ambientalistas por, entre outras cousas, solicitar a expansión inmediata da produción de petróleo e gas nacional e publicar informes en contra do uso da Lei de Aire Limpo para combater o arrequecemento global.

Jones, quen se retirou recentemente das Forzas Armadas, utilizou as súas 40 anos de carreira militar para estar na dirección de varias empresas. Entre elas atópase Cros Match Technologies, que fai equipos de identificación biométrica. Máis relacionado coa próxima función que desempeñará Jones no círculo íntimo de Obama, con todo, podería ser o cargo que tivo como director de Boeing, unha fabricante de armas, e como director da xigante petroleira Chevron.

Chevron xa enviou a un dos seus directores á Casa Branca: Condoleezza Rice. Como membro do directorio da xigante petroleira con sede en California, Rice de feito púxolle o seu nome a un buque petroleiro, o Condoleezza Rice. O nome do buque foi cambiado tras pasar vergoña cando Rice pasou a formar parte do goberno de Bush como asesora de seguridade nacional. Entón agora Chevron ten a unha nova persoa no máis alto nivel do poder executivo. E como Robert Gates manterá o seu cargo como Secretario de Defensa, quizá Obama debería cambiar o seu slogan a "Continuísmo no que podemos crer".

Pero que pódese dicir dun director de Chevron nun cargo tan alto do "Ala Oeste"? Os ataques de Obama contra John McCain durante a campaña incluíron unha referencia diaria ás ganancias masivas de ExxonMobil, coma se esa fose a única empresa petroleira que existise. Chevron tamén tivo ganancias descomunais. Ademais, foi acusado nun caso ante un tribunal federal en San Francisco con relación ao asasinato, fai dez anos, de dous activistas pacíficos desarmados nunha rexión rica en petróleo no Delta do Níxer, en Nixeria. O 28 de maio de 1998, tres helicópteros de Chevron trasladaron a militares e policías á sección remota do Delta coñecida como Ilajeland, onde manifestantes ocuparan unha plataforma petroleira de Chevron para protestar contra o papel da empresa na destrución do medio ambiente local. Os soldados abriron fogo contra os manifestantes. Dous morreron e outros resultaron feridos (Rice estaba a cargo do comité de política pública do directorio cando loitou contra resolucións de accionistas que esixían que Chevron mellorase os seus antecedentes de dereitos humanos e ambientais en Nixeria).

Larry Bowoto estivo entre quen foron feridos polos disparos, e xunto con outros familiares dos que foron asasinados, presentou unha demanda contra Chevron en California pola súa participación no ataque. Enseguida despois de que Jones foi nomeado o asesor de seguridade nacional de Obama o luns, un xurado absolveu a Chevron. Larry Bowoto viñera a California para o xuízo. Faloume sobre os seus sentimentos, e díxome: "O luns estaba decepcionado da sentenza ditada polo xurado. Creo persoalmente que a loita continúa. Creo que o avogado que nos representa non quedará quedo. Tomará a iniciativa e acudirá ao tribunal de apelacións". Coñecín a Larry Bowoto en 1998, apenas meses despois de que recibiu os disparos. Mostroume as súas feridas de bala cando o entrevistei no Delta do Níxer. Tamén coñecín a Omoyele Sowore, quen logo veu a Estados Unidos e creou o sitio web de noticias SaharaReporters.com.

Sowore seguiu o caso de cerca. Aínda que estaba decepcionado, dixo: "Logramos unha vitoria importante... punto débil de Chevron é denunciado nesta localidade... Tamén está Nixeria, os manifestantes non se darán por vencidos... Isto non vai a desalentar a ninguén que queira asegurarse de que Chevron renuncie á violencia como forma de facer negocios. Os cidadáns estadounidenses, cada vez protexen máis a súa economía... Chevron xogou moito co medo... dos membros do xurado, ao dicir que hai persoas [os manifestantes nixerianos] que fixeron que subise o prezo do petróleo ... Esta foi unha vitoria pírrica para Chevron. Se estivese no seu lugar, non abriría a champaña".

Os nixerianos coñecen ben o poder que ten o complexo militar-industrial no seu propio país. A pesar de que Obama asumiu a presidencia con promesas de cambio, a súa designación do xeneral da Armada James Jones como asesor de seguridade nacional probablemente faga respirar tranquilamente aos titáns das empresas estadounidenses, mentres deixa ás persoas de escasos recursos do Delta do Níxer cun aire penetrante e a auga manchada de petróleo, detrás das ganancias de Chevron.
_________
Notas.- Columna Semanal de Amy Goodman, presentadora de Democracy Now! Autorízase a publicación. Por favor escríbanos a spanish@democracynow.org para avisarnos onde se publica e tamén se hai estacións de radio queren emitir o audio.

Denis Moynihan colaborou na investigación xornalística para a produción desta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!" un informativo diario internacional de TV e radio dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras en inglés e 200 emisoras en español. foi galardoada co Premio "Right Livelihood 2008", tamén chamado o "Nobel alternativo", e recibirá o premio no parlamento sueco o luns, 8 de decembro.

© 2008 Amy Goodman

Texto en Inglés. Traducido por Simple Visión e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvoltos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_____________________

Democracy Now! - Boletín de Noticias do Xoves, 04 de Decembro de 2008

2008-12-04T22:04:00.004+01:00

A hora completa do programa de radio e televisión Democracy Now! -- "O Informe de Guerra e Paz" -- sae en inglés (texto, audio, e vídeo) en www.democracynow.org. A continuación o noticiero "Os titulares de hoxe" e a síntese en español da hora completa do programa. O audio e o texto atópanse en www.democracynow.org/es
_______
Amy Goodman, a presentadora de Democracy Now! foi galardoada co Premio "Right Livelihood 2008", tamén chamado o "Nobel alternativo", e recibirá o premio no parlamento sueco en decembro.
______________

Os Titulares de Hoxe en español
Baixe o arquivo audio en español (MP3)
O audio atópase dispoñible ao redor das 5:00 pm (17:00), hora de NY

As radios que queren emitir o audio poden descargalo desde un link exclusivo para emisoras. Este servizo non ten custo. Por favor, contáctar para recibir esta información.

Os titulares de hoxe:

Executivos da industria automotriz diríxense a Capitol Hill para pedir rescate financeiro

Auditoría: O rescate financeiro non ten supervisión e todas as solicitudes foron aprobadas

O uso de bonos de alimentación alcanzou nivel marca

Estados Unidos recortou 250 mil postos de traballo en novembro

Obama elixe a Richardson para dirixir o Departamento de Comercio

Campaña de Franken asegura que leva dianteira de 22 votos, mentres Chambliss conserva o seu escano no Senado

Fiscal Xeneral: Non é necesario outorgar indultos preventivos

Afganistán desafía a Estados Unidos e asina prohibición de bombas acio

Gardas iraquís abren fogo sobre manifestación de traballadores de KBR

Investigación cualifica asasinatos de campesiños bolivianos como ?masacre? antigubernamental

Zimbabwe declara urxencia por cólera

Dous adolescentes palestinos morren en ataque israelí

Libia acusa a Israel de ?piratería? polo bloqueo de barcos en Gaza

Estudo: custo de matrícula universitaria cada vez máis inaccesible

Wal-Mart demandado por homicidio culposo en caso de traballador esmagado en estampida

Executivos da industria automotriz diríxense a Capitol Hill para pedir rescate financeiro
Está programado que executivos da industria automotriz comparezan hoxe en Capitol Hill para presentar o seu pedido máis recente dun rescate financeiro dos contribuíntes. En total, Xeral Motors, Chrysler e Ford estanlle solicitando aos lexisladores 34 mil millóns de dólares. Estas empresas din que os seus executivos conducirán ata a capital do país, tras ser criticados por viaxar en avións privados cando presentaron o seu primeiro pedido de rescate financeiro o mes pasado.

Auditoría: O rescate financeiro non ten supervisión e todas as solicitudes foron aprobadas
Mentres tanto, a primeira auditoría do Congreso dos 700 mil millóns de dólares do rescate financeiro dos contribuíntes para Wall Street indica que o goberno de Bush non ha implementado a supervisión correspondente sobre a forma en que o diñeiro está sendo utilizado. Investigadores da Oficina de Responsabilidade Gobernamental din que o Departamento do Tesouro aínda non estableceu as proteccións necesarias, nin tampouco formas para determinar se o programa está cumprindo cos obxectivos fixados. Ata o momento, xa se entregaron polo menos 150 mil millóns de dólares a ducias de empresas, e non se rexeitou ningunha solicitude de fondos do goberno.

O uso de bonos de alimentación alcanzou nivel marca
O número de estadounidenses que reciben bonos de alimentación alcanzou un nivel sen precedentes. O Servizo de Alimentación e Nutrición di que 31,5 millóns de estadounidenses utilizaron o programa de bonos de alimentación durante o mes de setembro, superando así a marca anterior que tivo lugar en novembro de 2005, tras o paso dos furacáns Katrina e Rita.

Estados Unidos recortou 250 mil postos de traballo en novembro
Mentres tanto, novas cifras indican que Estados Unidos perdeu 250 mil postos de traballo o mes pasado. O total superou os cálculos iniciais, e representa a maior caída mensual en seis anos.

Obama elixe a Richardson para dirixir o Departamento de Comercio
En noticias sobre a transición gobernamental, o Presidente electo Barack Obama anunciou que nomeou ao Gobernador de Novo México Bill Richardson como director do Departamento de Comercio. Obama e Richardson falaron xuntos nunha conferencia de prensa realizada o mércores en Chicago.

O Presidente electo dixo: "Bill Richardson foi seleccionado porque é o mellor para ese cargo, e será excepcional no que respecta a axudarme a deseñar unha estratexia para reconstruír Estados Unidos, para reactivar os negocios, para lograr exportacións eficaces, para abrir novos mercados para os produtos e servizos estadounidenses. A súa mestura de experiencia diplomática, experiencia práctica como gobernador, experiencia no gabinete e experiencia no Congreso significa que será un estratego crave en todos os asuntos que tratemos".

Richardson, quen afirmou que está preparado para axudar a reactivar a economía, foi Embaixador ante a ONU e Secretario de Enerxía durante o goberno de Bill Clinton, antes de ser electo dúas veces como Gobernador de Novo México.

O Gobernador de Novo México, Bill Richardson, dixo: "Co seu liderado Sr. Presidente electo, Estados Unidos volverá estar á vangarda da innovación, especialmente na nova fronteira da independencia enerxética, e postos de traballo vinculados á enerxía non contaminante, crearemos novas tecnoloxías que o mundo está intentando obter á vez que xeraremos millóns de novos postos de traballo que nunca poidan ser subcontratados. Revitalizaremos a histórica fortaleza do noso país na fabricación e así mesmo restituiremos a nosa posición de respecto no mundo".

Richardson é o primeiro latino seleccionado para integrar o gabinete de Obama. Tamén é o terceiro membro que competiu contra Obama nas primarias demócratas, despois do Vicepresidente Joe Biden e a Secretaria de Estado entrante, Hillary Clinton.

Campaña de Franken asegura que leva dianteira de 22 votos, mentres Chambliss conserva o seu escano no Senado
En Minnesota, a campaña do candidato demócrata ao Senado Ao Franken asegura que o mesmo ten unha vantaxe de 22 votos no reconto de sufraxios das eleccións contra o actual Senador republicano Norm Coleman. Aínda quedan máis de cen mil votos por contar. Se Franken gana, os demócratas igual seguirían a un escano de obter a maioría necesaria para levantar os bloqueos no Senado. O senador republicano Saxby Chambliss de Xeorxia logrou manter o seu escano na segunda volta do martes contra o seu rival, Jim Martin.

Fiscal Xeral: Non é necesario outorgar indultos preventivos
O Fiscal Xeral Michael Mukasey estalle restando importancia ás especulacións de que o Presidente Bush podería outorgar indultos preventivos aos funcionarios implicados en programas de tortura utilizados na chamada "guerra contra o terrorismo". O mércores, Mukasey dixo que considera que non é necesario outorgarlle inmunidade de futuras investigacións a ninguén porque non cre que se cometeron delitos. Os seus comentarios tiveron lugar mentres un grupo de catorce oficiais militares retirados reuniuse con membros do equipo de transición do Presidente electo Obama para pedir que se refuguen as políticas de tortura do goberno de Bush. Estes oficiais retirados, que foron organizados polo grupo Human Rights First, din que instaron ao equipo de Obama a que adopte un estándar único aceptado internacionalmente para os interrogatorios dos prisioneiros en todos os organismos do goberno.

Afganistán desafía a Estados Unidos e asina prohibición de bombas acio
Afganistán desafiou ao goberno de Bush e asinou unha nova prohibición internacional das bombas acio. Esta decisión de último momento tivo lugar mentres máis de noventa gobernos tamén ratificaron o tratado o mércores en Oslo. Estados Unidos liderou un grupo de grandes países que se negaron a asinar o tratado, que prohibe o uso, o almacenamento e a comercialización das bombas acio, e esixe que os signatarios limpen as áreas contaminadas nun prazo non maior a dez anos. A Casa Branca presuntamente exhortou ao Presidente afgán Hamid Karzai a que non firme o tratado. Thomas Nash, da Coalición contra as Bombas Acio (CMC, pola súa sigla en inglés), eloxiou aos novos signatarios.

Thomas Nash dixo: "Cando prohibimos as minas terrestres en 1997, xa afectaran a oitenta países. Ata o momento só hai trinta países afectados por este tipo de arma. Polo tanto, estamos actuando antes de que a situación estea fóra de control".

Segundo o grupo Hándicap International, o 98% das vítimas de bombas acio son civís, dos cales o 27% son nenos. Estados Unidos xogou un papel central en dous dos peores casos mundiais de ataques con bombas acio. O goberno de Nixon arroxou millóns de bombas acio en Laos durante a Guerra de Vietnam. Por outra banda, o goberno de Bush proporcionoulle un apoio decisivo ao ataque israelí do ano 2006 contra Líbano, que tamén deixou millóns de municións de bombas acio sen explotar no chan. En Wáshington, a Secretaria de Prensa da Casa Branca, Dana Perino, riuse dunha pregunta da ex correspondente Helen Thomas sobre a negativa do goberno de Bush a asinar a prohibición.

Helen Thomas dixo: "Asinará o Presidente o tratado contra as bombas acio ? Aparentemente este é ...".
Dana Perino dixo: "Este é un tratado que foi aprobado fose do Consello de Seguridade da ONU fai varios meses. Nese momento dixemos que non, que non asinariamos devandito tratado. Entón, considero que a firma é en realidade ... non participamos na aprobación do mesmo, e polo tanto tampouco imos asinalo".

Thomas dixo: "Por que non?".

Perino respondeu: "Esquecinme de todas as razóns de por que, así que as pescudarei para vostede" (Risas).

Gardas iraquís abren fogo sobre manifestación de traballadores de KBR
En Iraq, gardas armados abriron fogo o xoves contra unha multitude de aproximadamente mil traballadores inmigrantes que protestaban polo mal trato que reciben do contratista militar KBR. Desde fai tres meses, os traballadores están esperando en Iraq que un subcontratista de KBR déalles traballo. En lugar diso, foron illados e retidos en tres grandes depósitos preto de Bagdad sen recibir paga. Algúns chegaron a pagar ata tres mil dólares pola oportunidade de traballar en Iraq. Prevese que moitos se irán de Iraq sen traballar nin un só día. Mentres tanto, KBR enfronta unha demanda, supostamente por expor a membros da Garda Nacional a produtos químicos en Iraq.

Investigación cualifica asasinatos de campesiños bolivianos como "masacre" antigubernamental
En Bolivia, unha comisión investigadora rexional cualificou de "masacre" ás matanzas de polo menos vinte persoas en manifestacións antigubernamentales en setembro. As vítimas eran campesiños partidarios do Presidente boliviano Evo Morales, que morreron no que Morales denominou un intento de golpe de estado contra o seu goberno na provincia de Pando. O xefe da investigación do bloque suramericano UNASUR, Rodolfo Mattarollo, afirmou que os asasinos actuaron en asociación cos opositores dereitistas a Morales.

Roberto Matarollo dixo: "O 11 de setembro de 2008, na localidade de Porvir e outros sitios do Departamento de Pando, República de Bolivia, cometeuse unha masacre no sentido empregado para este termo pola Organización das Nacións Unidas. Aínda cando houbo persoas que actuaron particularmente, os agresores dos campesiños fixérono en forma organizada, e respondían, segundo algúns testemuños, a unha cadea de mando, e contaban con funcionarios e bens do goberno departamental ao servizo da empresa criminal".

Morales afirmou que as conclusións de UNASUR apoiaron a súa inquietude de que os opositores políticos estean intentando desbaratar ao seu goberno e impedir un referendo en xaneiro sobre a marcha futura dos seus programas sociais.

O Presidente de Bolivia dixo: "Verifica con esta investigación que o que viviu o pobo boliviano a partir de agosto ou setembro ata outubro é un intento dun golpe de estado civil, e agora informámonos doutros niveis, que algúns opositores propuxéronse acabar co goberno de Evo Morales de agosto ata xaneiro do próximo ano".

Zimbabwe declara emerxencia por cólera
En Zimbabwe, as autoridades declararon estado de urxencia nacional debido a un brote crecente de cólera. Xa morreron máis de cincocentas persoas. Robin Waudo, do Comité Internacional da Cruz Vermella, dixo que o brote está azoutando a zonas densamente poboadas.

Robin Waudo dixo: "O problema, obviamente, é masivo, tal como poden ver, a cifra de 11 mil infectados non é pouca cousa, é moi grande, e isto está sucedendo en diversas partes do país; estamos traballando soamente en Harare, nas zonas densamente poboadas, onde estamos apoiando a oito clínicas; algunhas delas foron convertidas en unidades de tratamento do cólera e alí é onde estamos proporcionando asistencia".

O mes pasado, criticouse a Zimbabue por bloquear o ingreso dunha delegación internacional, integrada entre outros polo ex Presidente Jimmy Carter, que procuraba facer unha avaliación da crise humanitaria.

Dous adolescentes palestinos morren en ataque israelí
En Israel e os Territorios Ocupados, realizáronse o xoves os funerais de dous adolescentes palestinos asasinados no último ataque israelí na franxa de Gaza. Os mozos, de 15 e 17 anos, morreron cando as bombas israelís caeron sobre a cidade de Rafah. Outras dúas persoas resultaron feridas.

Libia acusa a Israel de "piratería" polo bloqueo de barcos en Gaza
Mentres tanto, Libia acusou ao goberno israelí nas Nacións Unidas de exercer a "piratería", por bloquear un barco libio con axuda humanitaria para Gaza. A acción marítima de Libia marcou o primeiro intento dun goberno estranxeiro de desafiar o bloqueo israelí. O observador palestino nas Nacións Unidas, Riyad Mansour, pediu a Israel que puxese fin ao sitio.

Riyad Mansour dixo: "Polo tanto, é imperativo que se obrigue a Israel, primeiro e ante todo, inmediata e completamente, a levantar o seu sitio da franxa de Gaza para permitir o movemento de bens e persoas de modo de aliviar o illamento e sufrimento humanitario da poboación civil palestina".

Estudo: custo de matrícula universitaria cada vez máis inaccesible
De volta en Estados Unidos, un novo informe mostra que o custo do ensino universitario é cada vez máis inaccesible para a maioría dos estadounidenses. O National Center for Public Policy and Higher Education (Centro Nacional de Políticas Públicas e Educación Superior) sostén que os dereitos de matrícula e as tarifas universitarias aumentaron nun 439% desde 1982. O custo de asistir a unha universidade pública durante catro anos equivale actualmente a un 28% do ingreso familiar media, en tanto que concorrer a unha universidade privada durante catro anos representaría o 76% de devandito ingreso familiar. O presidente do Centro, Patrick Calan, dixo: "Se seguimos por este camiño durante 25 anos máis, non teremos un sistema accesible de educación superior".

Wal-Mart demandado por homicidio culposo en caso de traballador esmagado en estampida
E en Nova York, a familia dun traballador de Wal-Mart morto nunha estampida de compradores demandou á compañía por homicidio culposo. Jdimytai Damour, de 34 anos, morreu logo de que unha multitude de dúas mil persoas derrubase as portas da tenda e atropeláseo, pouco antes da apertura programada para as 5 a.m. do venres, o tradicional comezo da tempada de compras.

________________

O resto da hora de Democracy Now!

Soldados da Garda Nacional de Indiana demandan a KBR por exposición a sustancias químicas en Iraq
Dezaseis soldados da Garda Nacional de Indiana demandaron á contratista de defensa KBR, con sede en Houston, alegando que a empresa permitiu, con coñecemento do que podía significar, que estivesen expostos a unha sustancia química tóxica en Iraq en 2003. Os soldados atopábanse brindando servizos de seguridade para KBR durante as reparacións dunha planta de tratamento de auga no sur de Iraq pouco logo da invasión estadounidense. A demanda afirma que o sitio había estado contaminado durante seis meses con cromo hexalavente, ?un dos axentes cancerígenos máis potentes? coñecidos polo home. Tamén afirma que KBR sabía que a planta estaba contaminada, pero ocultou o perigo aos traballadores civís e aos soldados. Falamos cun dos soldados e co avogado principal do caso.
Escoite/Vexa/Lea (inglés)

Nunha demanda, vítimas vietnamitas do axente laranxa reclaman que Estados Unidos e empresas químicas sexan responsabilizados
O Segundo Congreso Nacional da Asociación Vietnamita de Vítimas do Axente Laranxa acaba de terminar este mércores en Hanoi. As vítimas vietnamitas seguen reclamando a responsabilidade do goberno estadounidense e dos maiores fabricantes de Axente Laranxa, Dow Chemical e Monsanto, así como tamén esixindo indemnizacións. A principios deste ano, unha delegación de mulleres vítimas do Axente Laranxa percorreu Estados Unidos. Falamos con dous delas: Dang Hong Nhut, de 71 anos, que sufriu varios abortos espontáneos e agora ten cancro, e Tran Thi Hoan, de 21 anos, vítima de segunda xeración do Axente Laranxa que naceu sen pernas e cunha man severamente atrofiada.
Escoite/Vexa/Lea (inglés)

Estudo gobernamental chega a conclusión de que o "Síndrome da Guerra do Golfo" é unha enfermidade lexítima e afecta a 1 de cada 4 veteranos
Dezasete anos logo da Guerra do Golfo, un comité autorizado polo Congreso determinou que o "Síndrome da Guerra do Golfo" é unha enfermidade lexítima que segue afectando á cuarta parte dos case 700.000 soldados estadounidenses que foron despregados naquela guerra. Nun informe presentado o mes pasado ao Secretario de Asuntos dos Veteranos, o Comité Asesor de Investigación de Enfermidades dos Veteranos da Guerra do Golfo dixo: "As probas científicas non deixan dúbida respecto de que a enfermidade da Guerra do Golfo é un trastorno real con causas reais e consecuencias graves para os veteranos afectados". Falamos cun veterano da Guerra do Golfo que formou parte do comité e que ademais sofre dita enfermidade.
Escoite/Vexa/Lea (inglés)

____________

"Os Podcast" de Democracy Now! en español:
Descarga automaticamente os titulares de Democracy Now! en español na túa computadora ou reprodutor portátil: http://www.democracynow.org/podcast-é.xml.

Pasantías (Internships) con Democracy Now! en español:
Democracy Now! ofrece oportunidades en Nova York e outros lugares para estudantes co seu programa de pasantìas (internships) en promociòn e difusiòn do programa e ediciòn de audio. Para màs infomaciòn, podes escribirnos en spanish@democracynow.org .

Traballo voluntario con Democracy Now! en español
Ocasionalmente necesitamos apoio da xente que goza os servizos de Democracy Now! en español para levar adiante certos proxectos. Na páxina http://www.democracynow.org/es/voluntario podes encher un formulario para avisarnos sobre o teu interes. Para màs infomaciòn podes escribirnos en spanish@democracynow.org.

Novas emisoras transmitindo Democracy Now! en español:
* Radio Chaguarurco, 1550 AM, en Santa Isabel, Azuay, Ecuador, emite "Os Titulares de Hoxe" de Democracy Now! en español, ás 6:45 am, de martes a venres.
* Radio WERU, 89.9 FM, en Blue Hill, Maine, emite "Os Titulares de Hoxe" de Democracy Now! en español, ás 11:00 am, de luns a venres.

Novas emisoras de radio ou TV transmitindo a hora completa de Democracy Now! en inglés
* URTV, Canle 20, www.urtv.org, en Asheville, North Carolina, emite Democracy Now! ás 8:00 am e ao mediodía, de luns a venres.
* WUTV, Canle 22, http://wutv.wustl.edu, en St. Louis, Missouri, emite Democracy Now! ás 5:00 pm, de luns a venres.
* CRIS, 91.5 FM, (Chicagoland Radio Information Service), Chicago, Illinois, emite Democracy Now! ás 4:00 pm, de luns a venres.
* Public Access 5, Canle 5, www.publicaccess5.org, en Avon, Coloreado, emite Democracy Now! ás 6:00 am e ás 5:00 pm, de luns a venres.
* WVKC, 90.7 FM, en Galesburg, Illinois, emite Democracy Now! ás 6:00 pm, de luns a venres.

Información de Democracy Now!
Democracy Now! en español ("Os Titulares de Hoxe") emítese por máis de 200 emisoras de radio en Estados Unidos, Canadá, América Latina, España, e Australia. A hora completa en inglés emítese en máis de 550 emisoras de radio e TV en Estados Unidos, e outros países. As emisoras inclúen Pacifica, NPR, emisoras de radios comunitarias e universitarias; estacións de TV de "public access" e de PBS, por satélite (DISH network: Free Speech TV canle 9415 e Link TV canle 9410; DIRECTV: Link TV canle 375); no Servizo Europeo da Rede Mundial de Radio e no Servizo da Asociación Comunitaria de Transmisión Australiana; como "podcast", báixase automaticamente á túa computadora ou aparello de audio portátil (en inglés ou español); e sae en vivo (en inglés) de luns a venres ás 8:00am hora de Nova York en www.democracynow.org e a pàgina en español atópase en www.democracynow.org/es.

Axúdanos a difundir DN! e comparte estas noticias cos teus colegas, amigos, amigas e familia. Avísalles que poden subscribirse a este Boletín gratuitamente cunha mensaxe en branco a: boletin-sub@list.democracynow.org

Se non hai ningunha radio na túa comunidade que emite Democracy Now! en español, por favor anímaas a que o emitan. O servizo ofrécese gratuitamente.

"Democracy Now! en español" 4 de dezembro de 2008 21:10

Democracy Now! en español
New York, NY Estados Unidos
Tel. 1-212-431-9090 ext. 827

Calquera dúbida ou comentario, escribe a: spanish@democracynow.org
________________________

Unha mirada desde o Sur

2008-11-23T11:48:00.003+01:00

Unha mirada desde o Sur
Por Amy Goodman

Evo Morales sabe acerca de "cambios nos que un pode confiar". Tamén sabe o que pasa cando se forza a unha elite poderosa a que faga cambios que non quere.

Morales é o primeiro presidente indíxena de Bolivia, o país máis pobre de América do Sur. Asumiu a presidencia en xaneiro de 2006. Enfrontándose á poderosa oposición interna, nacionalizou os xacementos de gas natural de Bolivia, o que transformou a estabilidade económica do país e, curiosamente, enriqueceu á mesma elite que criticara nun principio devandita decisión.

Con todo, a reacción violenta da oposición chegou ao seu punto álxido en Setembro. Nunha entrevista en Nova York esta semana, Morales díxome: "O sector opositor, a dereita -decide facer un golpe de estado civil- Non puideron".

Como resposta a esta situación, os presidentes das nacións de Sudamérica reuníronse en Chile para realizar un cume de urxencia, liderada polas presidentas Michelle Bachelet, de Chile, e Cristina Kirchner, de Arxentina. O grupo fixo unha declaración pública de condena á violencia e de apoio a Morales.

Na entrevista, Morales tamén dixo: "E quero mostrar o meu respecto nos Estados Unidos á comunidade internacional. Todo o mundo condenou o atentado á democracia, atentado contra o estado de dereito, menos o goberno dos Estados Unidos. Menos o embaixador dos Estados Unidos. É impresionante".

Despois do intento de golpe de estado, Morales expulsou ao embaixador estadounidense, Phillip Goldberg, achega do que declarou: "Está conspirando contra a democracia e busca a división de Bolivia". Morales agregou: "El tratábame como o Bin Laden andino, aos agricultures de coca de talibán. Isto cando eu era dirixente e cando era candidato á presidencia. Permanentemente desde o Departamento de Estado dos Estados Unidos fun acusado de ser un narcotraficante e un terrorista. E despois, agora que son presidente, este trato segue da embaixada. Eu se que iso non vén do pobo [norte]americano".

Morales deulle á DEA, Administración para o Control de Drogas de Estados Unidos, tres meses para que salga do país, e anunciou nas Nacións Unidas este luns que Bolivia non lle dará permiso á DEA para que regrese. Morales foi un "cocalero", un cultivador de coca. A coca é un cultivo central da cultura indíxena boliviana e da economía local. Como escribiu Roger Burbach, director do Centro de Estudos das Américas (CENSA, polas súas siglas en inglés), "Morales é un defensor da política -Coca, si; cocaína, non- e esixiu o fin das violentas accións de erradicación do cultivo de coca financiadas por Estados Unidos; tamén avoga polo dereito dos campesiños bolivianos a cultivar a coca para o consumo doméstico, o uso medicinal e, ata, para exportar como herba de té e outros produtos".

Morales quere preservar a tradición boliviana do cultivo de coca ao mesmo tempo que busca eliminar o flagelo do narcotráfico. Afirma que Estados Unidos usa a guerra contra o narcotráfico como unha escusa para desestabilizar o país: "Se a DEA de verdade loitase contra o narcotráfico, as cousas serían moi diferentes". Tamén dixo que os líderes suramericanos finalmente estanse organizando entre eles mesmos: "Nós estamos organizando unha intelixencia a nivel nacional en colaboración cos países veciños como Brasil, Arxentina, Chile e, deste xeito, [queremos] que sexa moito mais efectiva a loita contra o narcotráfico; pero isto vai ter un elemento político. Que a DEA non volva non significa que imos romper as relacións cos Estados Unidos".

As novas democracias latinoamericanas esperan ter mellores relacións co goberno de Obama. Respecto da elección do primeiro presidente afroestadounidense de Estados Unidos, o primeiro presidente indíxena de Bolivia díxome: "Agora o que vén é moi diferente, oxalá para poder complementarnos. Hai que buscar igualdade entre os pobos que habitan a terra que é América". Logo da nosa conversación, Morais dirixiuse a Wáshington para visitar o Monumento a Lincoln e render homenaxe ao Dr. Martin Luther King, Jr., "unha homenaxe a esa loita dos irmáns do movemento afroamericano. É unha obrigación render homenaxe aos nosos antepasados que deron unha dura batalla pola liberación, polo respecto, polos dereitos", dixo Morales.

Miles de persoas van reunirse en Fort Benning, Xeorxia este fin de semana para participar na manifestación anual de protesta e desobediencia civil contra a Escola das Américas (agora chamada Instituto de Cooperación para a Seguridade Hemisférica [WHINSEC, polas súas siglas en inglés], un campo de adestramento militar onde se afirma que foron adestrados centos de militares latinoamericanos que logo regresaban aos seus países de orixe a cometer violacións aos dereitos humanos. As feridas causadas pola intervención estadounidense en América Latina aínda están abertas. O Presidente electo Obama ten a oportunidade de estender a súa man e aceptar a rama de oliveira que lle ofreceu o Presidente Morales.

Columna de Amy Goodman, 19 de novembro, 2008
________

Denis Moynihan colaborou na investigación xornalística para a produción desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!" un noticiero diario dunha hora que se emite por radio e televisión en máis de 550 emisoras en inglés e 200 emisoras en español. Amy Goodman foi galardoada co Premio "Right Livelihood 2008", tamén chamado o "Nobel alternativo", e recibirá o premio no Parlamento Sueco en decembro.

© 2008 Amy Goodman

Texto en Inglés traducido por Fernando Gomez Ferreiro e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org
_______________
Boletíns Informativos
Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/
______________

Boletín Informativo de Democracy Now!, do Martes 11 de Novembro de 2008

2008-11-12T10:37:00.006+01:00

Martes 11 de Novembro de 2008
Os TITULARES DE HOXE
ESCOITE

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Alice Walker, escritora e gañadora do Premio Pulitzer, fala sobre a primeira visita de Obama á Casa Branca como presidente electo
Un día logo da primeira visita de Barack Obama á Casa Branca como presidente electo, falamos coa novelista gañadora do Premio Pulitzer Alice Walker. Nunha recente carta aberta a Obama, Walker escribiu: "Verche ocupar o teu lexítimo lugar, baseándoche só na túa sabedoría, enerxía e personalidade, é un bálsamo para os cansos guerreiros da esperanza, dos que antes soamente se falaba nas cancións".
Escoite/Vexa/Lea [en inglés]

No Día dos Veteranos, 15 veteranos de Iraq e Afganistán enfrontan xuízo por participar nunha protesta contra a guerra
Con ocasión do Día dos Veteranos, hoxe escoitamos as voces de veteranos das guerras de Iraq e Afganistán que denuncian os crimes que cometeron e o impacto que a guerra deixou nas súas vidas. Quince veteranos de Iraq e Afganistán declaráronse inocentes o luns dos cargos de alteración da orde pública durante unha manifestación realizada o mes pasado nos arredores da sede do último debate presidencial. Falamos co sarxento Matthis Chiroux, membro de Veteranos de Iraq Contra a Guerra, que se negou a ser enviado a Iraq tras loitar en Afganistán e tamén con Aaron Glantz, xornalista independente que traballou durante un longo tempo en Iraq e desde o seu regreso estivo cubrindo a vida de veteranos do exército estadounidense. Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_____________________

Protexer as Eleccións

2008-11-03T17:33:00.003+01:00

Protexer as eleccións
Columna de Amy Goodman, 29 de Outubro, 2008

O Día das Eleccións achégase, e con el, unha proba da integridade do noso sistema electoral. A quen se lles permitirá votar, quen serán privados dese dereito? Quen poderán usar papeletas tradicionais, quen usarán máquinas de votación electrónica? Estarán os centros de votación abertos o tempo suficiente para o histórico nivel de participación que se espera?

O experimentado activista Harvey Wasserman é co-autor de catro libros sobre as eleccións e os dereitos dos votantes. El afirma que John Kerry gañou en Ohio en 2004. Por que mirar atrás? A Wasserman preocúpanlle os intentos do Partido Republicano de Ohio, que conta coa axuda da Casa Branca de Bush, de impugnar a inscrición dos novos votantes rexistrados en Ohio:

"O Partido Republicano está intentando privar do dereito ao voto a estas 200.000 persoas cando cuestiona o seu dereito a votar e pide á Secretaria de Estado, Jennifer Brunner, que permita a cada condado investigar e eliminar das listas, se así o deciden, a votantes que teñan discrepancias menores entre os datos da lista de votantes e os seus números de Seguridade Social ou da licenza de conducir. E a Secretaria de Estado correctamente demostrou que moitos destes erros proveñen de erros tipográficos producidos cando as axencias gobernamentais introducen os números no sistema".

A Corte Suprema de Estados Unidos ditaminou que soamente o Departamento de Xustiza ten potestade para eliminar a estes novos votantes das listas. O líder da Minoría da Cámara de Representantes, o republicano John Boehner, de Ohio, e o presidente Bush, instaron ao Fiscal Xeral de Estados Unidos., Michael Mukasey, a que tome medidas no asunto, o que podería levar á eliminación destas 200.000 persoas das listas de votantes. Os defensores dos dereitos dos votantes temían que as persoas sen teito de Ohio fosen privadas do dereito a votar porque non posúen un domicilio tradicional ou unha identificación (Wasserman observa que moitos deles poden ser veteranos de guerra). O xuíz de distrito Edmund Sargus ditaminou que os condados de Ohio deben aceptar aos votantes que indiquen como o seu domicilio un banco de praza ou outros domicilios non tradicionais.

As dúas principais preocupacións de Wasserman en relación coa integridade das eleccións son a privación masiva do dereito ao voto mediante eliminación computarizada e fállalas das máquinas de votación electrónica, que poden alterar os recontos e provocar colas imposibles nos centros de votación (algo que tamén pode suceder se un centro ten asignado un número pequeno de máquinas de votación, sexa que funcionen ben ou non). Estes dous problemas chegaron a un punto crítico en Colorado. Alí, o Secretario de Estado, Mike Coffman, un republicano que ademais se presenta como candidato ao Congreso, foi demandado polos grupos Common Cause (Causa Común), A miña Familia Vota e o Sindicato Internacional de Empregados de Servizos (SEIU, polas súas siglas en inglés) por eliminar a 30.000 votantes no período dos 90 días previos á elección. Seis mil setecentos novos votantes rexistrados foron eliminados por non marcar unha casa do formulario de inscrición de votantes. Colorado rexistrou unha enorme participación de votantes na votación anticipada (algúns cálculos indican que o número de persoas a nivel nacional que votaron anticipadamente ascende á sorprendente cifra de 10 millóns, e a votación anticipada aínda non terminou). En Colorado, ademais, un gran número de votantes elixiu votar por correo. Con todo, máis de 11.000 votantes de Denver non recibiron as súas papeletas de voto por correspondencia debido a un erro cometido por Sequoia Voting Systems, a empresa que debía enviar 21.000 papeletas a un centro de distribución de correo de Denver o 16 de outubro. Os funcionarios electorais prometeron que as papeletas serán enviadas.

Brad Friedman, responsable de BradBlog.com, díxome: "Sequoia é unha das catro grandes compañías que fabrican máquinas de votación. Por suposto, presentou problemas estado tras estado". Friedman tamén denunciou a "alteración do voto", un problema que se dá nas máquinas de votación electrónica con pantallas táctiles. "Ocorre en West Virginia, en Tennessee, en Texas, en Missouri, Nevada ... a xente acode a votar e selecciona ao partido demócrata ou a Barack Obama, e o voto cambia aos republicanos ou a calquera outro candidato". As empresas aseguran que se pode calibrar as máquinas para que funcionen correctamente. Friedman non está de acordo: "Estas máquinas deben ser retiradas, porque ata se funcionan ben, o problema é que non hai absolutamente ningunha forma de verificar que un voto emitido nunha máquina con pantalla táctil como estas quede rexistrado segundo a intención do votante".

En resposta a un vídeo gravado en Xeorxia no que se vía que algunhas persoas tiveran que esperar oito horas para emitir o seu voto na votación anticipada, Friedman escribiu na súa blog: "¡Agradezo a eses votantes que estiveron dispostos a aguantar a espera! Aos funcionarios, debería darlles vergoña crear un sistema de votación que nin sequera pode conter á cantidade limitada de persoas que deciden votar anticipadamente. Que Divos axúdenos o vindeiro martes. ¡Sexan fortes e valentes!"

A Asociación Nacional para o Progreso da Xente de Cor (NAACP, polas súas siglas en inglés) demandou ao gobernador demócrata de Virginia, Tim Kaine, argumentando que o estado non está preparado para conter á avalancha de persoas que irán votar o 4 de novembro. Virginia non está entre os 31 estados que permite a votación anticipada.

Miles de avogados e activistas cidadáns estarán monitoreando o que pase nos centros de votación o día das eleccións. Moitas persoas están publicando vídeos que dan conta de problemas rexistrados durante a votación en videothevote.org. Cando vaias votar, ve cun amigo ou veciño, leva a túa identificación e de paso unha cámara. Protexer as eleccións é unha tarefa de todos.

__________________

Denis Moynihan colaborou como investigador para esta columna.
________________

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!" un informativo diario internacional de TV e radio dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras en inglés e 200 emisoras en español. foi galardoada co Premio "Right Livelihood 2008", tamén chamado o "Nobel alternativo", e recibirá o premio no parlamento sueco en decembro.

© 2008 Amy Goodman
Texto en Inglés. Traducido por: Ángel Domínguez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

O martes, 4 de novembro, 2008, Democracy Now! vai cubrir as eleccións en EE.UU. Para as emisoras interesadas en cobertura en español, escríbanos a spanish@democracynow.org

Protexer as eleccións
Publicado o 29 de Outubro 2008
Por Amy Goodman

Enviado: 2 de novembro de 2008 18:35
Columna Semanal de Amy Goodman, presentadora de Democracy Now! Por favor, difundir.
_________________

Democracy Now!
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_______________________

Un cambio no que os grandes doantes poden confiar

2008-10-30T00:12:00.002+01:00

Un cambio no que os grandes doantes poden confiar

Publicado o 22 de Outubro de 2008
Columna de Amy Goodman 29 de outubro de 2008 17:20 Por Amy Goodman

O cambio está moi preto. Salvo que se repita o prolongado reconto de votos do ano 2000 en Florida, pronto haberá un vencedor nas eleccións presidenciais de Estados Unidos.

En tempos de crise económica, o cambio é algo que un garda no peto e que quere conservar.

As campañas electorais, con todo, non funcionan con moedas de poucos centavos. As súas arcas, especialmente a dos demócratas, estanse enchendo de máis e máis fajos de diñeiro, o que asegura que os políticos quedarán en débeda cos intereses especiais e os doantes adiñeirados. Non esperen que as cadeas de televisión expoñan grandes discusións sobre isto, porque precisamente son as cadeas televisivas as que máis se benefician desta conxuntura.

Barack Obama bateu unha nova marca de recadación de fondos durante o mes de setembro, segundo indicouno a súa campaña recentemente, que superou todas as predicións, alcanzando os 150 millóns de dólares. Dado que Obama decidiu non acollerse ao sistema público de financiamento de campañas, pode gastar libremente todo o que as súas arcas permítanlle ata o día das eleccións. John McCain aceptou o financiamento público e iso significou para a súa campaña a imposición dun máximo de 84,1 millóns de dólares de diñeiro público para gastar nas eleccións xerais. A campaña de Obama gastou en publicidade catro veces máis que a de McCain.

A campaña de Obama ha "alagado a zona" con publicidade. Ten unha canle chamada "Obama Channel" que emite ininterrompidamente durante as 24 horas en Dish Network. Anuncios de Obama aparecen en videoxogos como "Guitar Hero". A campaña comprou media hora de tempo de aire de máxima audiencia en NBC, CBS e Fox para que Obama diríxase á nación seis días antes da elección. Fox cambiou o horario de inicio das Series Mundiais para acomodarse ao espazo de publicidade vendido á campaña de Obama.

A campaña de Obama atribúese recibir unha cantidade sen precedentes de doazóns pequenas de parte dos seus históricos 3,1 millóns de doantes. O director da campaña, David Plouffe, afirma que a doazón media da campaña é de menos de 100 dólares. Unha análise realizada polo Wáshington Post dos datos da Comisión Federal Electoral (FEC, polas súas siglas en inglés) demostra, con todo, que soamente a cuarta parte desa gran cantidade de doantes entra na categoría de ?pequenos? doantes (menos de 200 dólares), o que supón unha porcentaxe menor que o conseguido por George Bush na súa campaña de 2004.

Segundo o Center for Responsive Politics, un grupo sen fins de lucro que realiza un seguimento das contribucións económicas achegadas ás campañas, os fondos recadados polas campañas presidenciais incrementáronse enormemente. A campaña electoral de 1976, a primeira que incluíu o financiamento público, rexistrou unha recadación total de 171 millóns de dólares (ao redor de 570 millóns de dólares, axustando a cifra de acordo á inflación). A campaña actual xa alcanzou case os 1.600 millóns de dólares, e o Center for Responsive Politics prevé que o total alcance os 2.400 millóns de dólares. A pesar de que supostamente as doazóns aos candidatos non poden ser maiores de 2.300 dólares por persoa para as eleccións xerais (permítese outros 2.300 dólares para as eleccións primarias por cada candidato), existen enormes baleiros legais. Os máis dignos de mención son os "comités conxuntos de recadación de fondos", nos que o candidato á presidencia asóciase co seu partido para formar unha organización de recadación de fondos. O formado por McCain e o Comité Nacional Republicano chámase McCain Victory 2008 (Vitoria de Mcain 2008) e pode recibir doazóns de ata 70.000 dólares, que despois son distribuídas entre a campaña presidencial, o partido a nivel nacional e os comités partidarios dos estados crave. Obama e o Comité Nacional Demócrata crearon o Obama Victory Fund (Fondo para a Vitoria de Obama), ao que os doantes podíanlle achegar ata 28.500 dólares. Segundo informou recentemente o Wáshington Post, os demócratas atoparon esa suma demasiado restritiva, así que crearon o Committee for Change (Comité para o Cambio), que permite aos doantes achegar ata 65.000 dólares. ¡Que gran cantidade de cambio!

Bill Buzenberg, Director Executivo do Center for Public Integrity, díxome: "O que está mal de todo isto é que, logo das eleccións, a xente que achegou grandes cantidades de diñeiro vai acudir á persoa que resulte elixida, e quererá ter acceso e influencia sobre el". A carreira pola presidencia de 2.000 millóns de dólares tamén garante grandes ganancias para os medios de comunicación, as cadeas de televisión nacionais e as canles de televisión locais. Centos de emisoras de televisión están facendo uso das ondas radioeléctricas, que son de todos, e colocándose a si mesmas entre os candidatos e o público.

O acceso ao espazo radioeléctrico público debería ser gratuíto para os candidatos políticos. Buzenberg continuou: "A todas as emisoras locais de televisión ás que vou pregúntolles, -Que tal vailles nos anos de eleccións- Respóndenme, "Compramos cámaras novas, equipos novos. Supón un beneficio enorme para eles. Os medios comerciais están gañando este ano como nunca, e xamais os vas a escoitar cuestionando ao sistema que permite que tanto diñeiro vaia parar a eles".

morreu o financiamento público das campañas? Fai un ano, o senador Obama dixo: "Sempre fun un defensor do financiamento público das campañas, en combinación con tempo gratuíto de aire en televisión e radio para os candidatos, como unha forma de reducir a influencia dos poderosos grupos de intereses especiais". Gañe quen gañe as eleccións, o próximo presidente entrará á Casa Branca cunha longa lista de doantes aos que agradecer.

DN!: Un cambio no que os grandes doantes poden confiar
Columna de Amy Goodman, 22 de octubure, 2008

Notas.-

Denis Moynihan colaborou na investigación para esta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!" un informativo diario internacional de TV e radio dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras en inglés e 200 emisoras en español. Foi galardoada co Premio "Right Livelihood 2008", tamén chamado o "Nobel alternativo", e recibirá o premio no parlamento sueco en Decembro de 2008.

Columna Semanal de Amy Goodman, presentadora de Democracy Now! Por favor, difundir.

© 2008 Amy Goodman

Texto en Inglés. Traducido por: Anxo Domínguez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

O martes, 4 de novembro, 2008, Democracy Now! vai cubrir as eleccións en EE.UU. Para as emisoras interesadas en cobertura en español, escríbanos a spanish@democracynow.org
______________________

Democracy Now! - Democracia Xa!

Os especuladores de Wall Street baixo vixilancia, ... Por Amy Goodman

Levantamentos populares: de Medio Oriente ao Medio Oeste

Pedido de colaboración de Amy Goodman e de todas as persoas que formamos parte de Democracy Now! nestas Festas e Feliz 2011

¡ Felices Festas deséxalle DN! !

O agasallo de Nadal do Presidente Obama a AT&T (e Comcast e Verizon)

A tortura en Iraq non diminúe

Tè Tremblé - A terra tremeu en Haití

Informe Especial sobre Honduras: Mel Zelaya en Tegucigalpa - Columna de Amy Goodman: O Presidente Zelaya e a valentía dunha acción

Non nos convertamos no mal que deploramos

Reverter o golpe

Chevron, Shell e o verdadeiro custo do gas e do petróleo

Leccións do Exxon Valdez

Non hai rescate para os máis golpeados

Obama e a súa coalición dos xa non tan dispostos

Encarcerar aos nenos por diñeiro

Van executar a túa casa? Non che vaias, quedate de ocupa

Demasiado poderosos para crebar, demasiado poderosos para encarcerar

Unha longa travesía en tren

Nada que temer salvo a falta de asistencia médica

Voces israelís pola paz

Boletín de noticias "Democracy Now!" do 9 de Xaneiro de 2009

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Mentiu ao Congreso o almirante Dennis Blair, asesor de Obama?

Mentres Obama lanza unha seria advertencia sobre a economía, analizamos o libro "A conspiración contra as pensións e o plan para salvalas"

Nada que temer: Adam Cohen fala sobre o libro "O círculo íntimo de Franklin Delano Roosevelt e os cen días que crearon ao Estados Unidos moderno"

Boletin Informativo "Democracy Now!" do Luns, 6 de xaneiro de 2008

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Ataque israelí con F-16 mata ao pai dun xornalista palestino; Israel bombardea escola da ONU, mata a tres persoas

Destacado activista de Austin admite que se infiltrou en grupos de protesta contra a Convención Nacional Republicana mentres era informante do FBI

Outro nomeado de Obama en problemas: o almirante Dennis Blair axudou aos autores das masacres en igrexas perpetradas en 1999 en Timor Oriental

Boletin Informativo "Democracy Now!" do Luns, 5 de xaneiro de 2008

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Debate sobre a invasión israelí de Gaza: Christopher Gunnes da UNRWA fronte a Meagan Buren de Israel Project

EE.UU. bloquea unha votación do Consello de Seguridade da ONU por un cesamento do fogo inmediato en Gaza

Neve Gordon, profesor israelí baixo lume de foguetes de Hamas, condena a invasión israelí de Gaza

Reportaxe desde a Cidade de Gaza: xornalista palestino Sameh Habeeb fala sobre a situación de Gaza baixo asedio

Boletín Informativo de "Democracy Now!", do Mércores, 31 de Decembro de 2008

Artigos de Amy Goodman 2008

A poxa dun home para axudar ao medio ambiente

Traballadores despedidos, executivos recompensados e a estafa de Bernard Madoff

Chevron na Casa Branca: Continuísmo no que Podemos Crer

Democracy Now! - Boletín de Noticias do Xoves, 04 de Decembro de 2008

Unha mirada desde o Sur

Boletín Informativo de Democracy Now!, do Martes 11 de Novembro de 2008

Protexer as Eleccións

Un cambio no que os grandes doantes poden confiar